"บอกแล้วไงว่ากูจะดูซีรีส์เกาหลีตอนผัวเมียเขากำลังหย่ากัน มึงจะมาแย่งรีโมทกูไม่ได้!"
เสียงโวยวายของรินดังลั่นห้องนั่งเล่น พร้อมกับร่างบางที่พยายามยื้อแย่งแท่งพลาสติกสีดำในมือของรุ่นพี่ตัวโตอย่างสุดชีวิต ทศที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาวกลับทำลอยหน้าลอยตา ชูแขนขึ้นสูงจนคนตัวเล็กกว่าต้องเขย่งปลายเท้าจนแทบจะลอยขึ้นจากพื้น
"ซีรีส์เกาหลีอะไรหน้าตาเหมือนพระเอกกินข้าวไม่เคี้ยuวะนั่น ปล่อยมือเลยนะริน ถ้าไม่อยากให้คลิปที่มึงแอบร้องเพลงในห้องน้ำตอนตีสามหลุดไปถึงกลุ่มเพื่อนปีหนึ่ง" ทศขู่ด้วยรอยยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งเด็กดื้อให้หัวฟัดหัวเหวี่ยง
"พี่ทศ! หน้าไม่อาย! นั่นมันความลับทางราชการนะเว้ย!" รินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนอาย มือเรียวทุบเข้าที่ต้นแขนแกร่งของอีกฝ่ายดัง *ปั่ก* แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้สร้างความสะเทือนให้คนตัวโตเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้ทศหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ
จังหวะที่รินพยายามจะตะครุบแย่งรีโมทคืน ทศกลับแกล้งเอี้ยวตัวหลบกะทันหัน ความทรงพลังและแรงเหวี่ยงที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้ร่างบางเสียหลัก พุ่งเข้ามาชนอกแกร่งเต็มแรง ก่อนที่ทั้งคู่จะล้มกลิ้งลงไปกองบนโซฟานุ่ม โดยมีร่างของรินทับอยู่ด้านบน ท่ามกลางความเงียบที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ
ดวงตากลมโตของรินเบิกกว้างเมื่อตระหนักว่าตอนนี้ใบหน้าของตนอยู่ห่างจากปลายจมูกโด่งเป็นสันของคนใต้ร่างเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดกันทำให้บรรยากาศในห้องนั่งเล่นที่เคยอึกทึกเมื่อครู่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หัวใจเจ้ากรรมของรินเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนข้างล่างจะได้ยิน
"อืม... ท่านี้ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แฝงความพร่าปร่าที่จงใจหยอกเย้า รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่หายไป ถูกแทนที่ด้วยสายตาคู่คมที่มองสำรวจใบหน้าหวานที่กำลังขึ้นสีจัดอย่างลึกซึ้ง
"ล...ลุกออกไปนะ! ใครใช้ให้พี่แกล้งผมเล่า!" รินพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ทศกลับไว
กว่า มือหนารวบเอวบางไว้แน่น ไม่ยอมให้อีกฝ่ายขยับหนี
"ไม่ได้แกล้งสักหน่อย ก็มึงบอกว่าจะดูผัวเมียหย่ากัน... พี่ก็เลยอยากให้เรามาดู 'ฉากรัก' ของเราเองมากกว่ามั้งครับ" ทศกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มพدمด้วยความคลั่งรักแบบไม่คิดจะปิดบัง รินรู้สึกเหมือนสมองลัดวงจร ร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อnไปไหนไม่ได้นอกจากปล่อยให้หัวใจทรยศเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก
ความดื้อรั้นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความซ่านหวานที่แล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง รินเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนจนแต้ม ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวลงซบหน้าผากกับลาดไหล่กว้างของคนใต้ร่างอย่างหมดแรงขัดขืน
"คนบ้า..." เสียงพึมพำลอดออกมาเบาหู ทศหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มนิ่มอย่างเบามือ จังหวะการหายใจของรินเริ่มผ่อนคลายลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งลมหายใจอุ่นสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าตัวเล็กที่พEadyโวยวายเมื่อครู่ ได้ผลبเข้าสู่ห้วงนิทราลงบนตักของเขาเสียแล้ว
ทศก้มมองคนที่นอนหลับพริ้มอยู่บนตัก ขยับตัวปรับท่านั่งให้สบายที่สุดเพื่อไม่ให้รินตื่น แววตาคมกริบที่เคยแพรวพราวด้วยความกวนประสาทแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้งที่ยากจะหาใครเทียบ
นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือที่สุด กลัวเหลือเกินว่าคนขี้เซาจะตื่นขึ้นมาโวยวายอีกรอบ ทศอมยิ้มบาง ๆ กับภาพตรงหน้า ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตั้งใจจะกดถ่ายรูปเด็กดื้อเก็บไว้แกล้งพรุ่งนี้
ทว่า... ในจังหวะที่หน้าจอสว่างวาบและปลดล็อกด้วยใบหน้า Notification ข้อความจากแอปพลิเคชันแชทก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะ เป็นข้อความจาก "มิน" เพื่อนสนิทของรินที่ส่งรูปคู่เมื่อครู่พร้อมแคปชันชวนหัวร้อน
*[มิน]: "อุ๊ย ตายแล้ว! ภาพหลุดท่านประธานบริษัทกับเลขาคนโปรด หลับคาตักแบบนี้ ค่าปิดปากเท่าไหร่ดีคะคุณทศ ห้ามแกล้งเพื่อนฉันนะ!"*
ทศชะงักไปนิด นิ้วเรียวกำลังจะพิมพ์ตอบกลับกวน ๆ ตามนิสัย แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอแชทค้างไว้ของรินที่ยังไม่ได้กดปิด—มันคือห้องแชทระหว่างรินกับเขาเอง และช่องพิมพ์ข้อความค้างอยู่ประโยคหนึ่งที่ยังไม่ได้กดส่ง แต่มันยาวเหยียดและเต็มไปด้วยความในใจที่รินไม่เคยกล้าพูดออกมาตรง ๆ
*[ริน]: "พี่ทศคนบ้า... รู้ตัวบ้างไหมวะว่าทำไมกูถึงชอบไปป้วนเปี้ยนห้องมึงตลอด... ก็เพราะกูชอบพี่จนไม่รู้จะทำยังไงแล้วโว้ย!"*
ดวงตาคมของทศเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับกระตุกวูบไหวอย่างรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่รินล้มทับเมื่อครู่ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นอีกครั้ง ทศก้มมองคนในอ้อมแขนที่ยังคงหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว รอยยิ้มละมุนละไมปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายอย่างห้ามไม่อยู่
นิ้วแกร่งกดลบข้อความในหน้าจอของรินทิ้งอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาความลับของคนปากแข็ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของคนที่กำลังฝันหวาน
"รู้ตั้งนานแล้ว... เด็กโง่"
---
ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 10 นี้ด้วยรอยยิ้มและหัวใจที่พองโตนะครับ หวังว่าจะฟินและตกหลุมรักความคลั่งรักแบบเนียน ๆ ของพี่ทศกันนะครับ
พี่ข้างห้องครับ อย่ามาร้ายใส่กันได้มั้ย•ตอนที่ 10
สงครามแย่งรีโมททีวี
ผลงานโดย สายลมแผ่วเบา
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (สายลมแผ่วเบา)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง พี่ข้างห้องครับ อย่ามาร้ายใส่กันได้มั้ย นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!