เผลอใจไปกับสายตา

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าดื้อ... จะโดนทำโทษ" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเจือแววเย้าแหย่อยู่เสมอตอนนี้กลับแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ฝ่ามือหนาสัมผัสแนบลงบนหน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิ รินพยายามจะเบือนหน้าหนีความอบอุ่นที่รุกรานเกินความจำเป็นนั้น แต่ร่างกายที่ถูกพิษไข้เล่นงานจนแทบไม่มีแรงแม้แต่จะยกแขนขึ้นมาเถียง ทำให้ทำได้แค่ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างขัดใจ "พี่ทศ... ออกไปเลยนะ เดี๋ยวติดไข้ผมหรอก" รินเอ่ยเสียงอู้อี้ ร่างทั้งร่างนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาบนโซฟาห้องนั่งเล่นของห้องฝั่งตรงข้าม ใบหน้าที่เคยขาวเนียนตอนนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยพิษไข้ ริมฝีปากแห้งผากขยับเถียงอุบอิบทั้งที่ตาแทบจะปิดอยู่รอมร่อ "พูดมากน่า เป็นไข้จนสมองกลับแล้วหรือไง ตัวร้อนเป็นไฟขนาดนี้ยังจะมาไล่เจ้าของห้องอีก" ทศถอนหายใจยาวด้วยความระอา แต่แววตาที่มองเด็กดื้อตรงหน้ากลับไม่มีความโกรธเคืองเลยสักนิด มีเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบนิ่งเรียบตามสไตล์หนุ่มวิศวะปี 4 ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน... มินเพื่อนสนิทตัวดีโทรมาจิกหัวใช้ให้เขาช่วยดูรินที่ขาดเรียนและติดต่อไม่ได้ พอทศไขกุญแจห้องเข้ามา (เพราะดันมีกุญแจสำรองที่เคยยึดไว้ตอนเด็กนี่ทำกุญแจหาย) ก็พบว่ารินนอนซมอยู่บนโซฟาโดยไม่ได้ห่มผ้า พิษไข้เล่นงานจนเจ้าตัวนอนละเมอเพ้อพก เรียกหาแต่แม่บ้าง บ่นเรื่องพรีเซนต์งานบ้าง จนเขาต้องรีบหายาหาท่า เช็ดตัวให้เป็นการด่วน "ก็... ก็ใครใช้ให้พี่มาวุ่นวายล่ะ ผมดูแลตัวเองได้น่า..." รินยังคงดื้อดึง พยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ความมسبวงหมุนก็เล่นงานจนต้องล้มตัวลงนอนตามเดิม ทศไว יםกว่า มือหนาคว้าต้นคอและแผ่นหลังบางประคองให้นอนราบลงอย่างระมัดระวัง "ถ้านอนเฉย ๆ ไม่ได้ เดี๋ยวผมอุบกลับห้องนายนะ" ทศขู่เสียงเข้ม "โห... ใจร้าย" รินเบะปากคว่ำ ตาแดงก่ำเหมือนเด็กน้อยกำลังจะร้องไห้ ท่าทางออดอ้อนโดยไม่รู้ตัวแบบนั้นทำเอาหัวใจคนพี่กระตุกวูบ ทศชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้ดูเปราะบางเสียจนเขาไม่กล้าแม้แต่จะพูดจาถางถางเหมือนทุกที บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ และเสียงลมหายใจร้อนผ่าวของคนป่วย ทศตักโจ๊กอุ่น ๆ ขึ้นมาเป่าเบา ๆ ก่อนจะจ่อ10เข้าไปใกล้ริมฝีปากแห้งผาก "อ้าปากครับ อย่าดื้อ กินยาแล้วจะได้นอนพัก" "ไม่อเอา... ขม" รินส่ายหน้าหนี เม้มปากแน่น ทำท่าทางรังเกียจยาซองสีเขียวที่วางอยู่ข้าง ๆ จนทศหลุดหัวเราะพรืดออกมา "โตเป็นควาย เอ้ย... โตเป็นควายเอ๊ย โตเป็นควายที่ไหนล่ะ โตเป็นควายเหล็กแล้วยังกลัวกินยาอีกเหรอ" ทศแกล้งแซวเพื่อลดบรรยากาศตึงเครียด "พี่ทศ!" รินถลึงตาใส่ รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายปัดมือหนาออกเบา ๆ "ผมไม่ใช่ควายนะ! แล้วก็เลิกแกล้งผมสักที ผมป่วยอยู่นะเว้ย!" "รู้ครับว่าป่วย ถึงได้ยอมให้ด่าเนี่ย" ทศยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับด้วยความเอ็นดู "ถ้าไม่ป่วยนะ... โดนดีแน่" รินใจกระตุกวูบกับประโยคกำกวมนั้น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพิษไข้หรือเพราะสายตาเจ้าเล่ห์ของคนที่นั่งอยู่ข้างโซฟากันแน่ มือบางยกขึ้นจับหน้าอกข้างซ้ายที่จังหวะการเต้นมันรัวเร็วเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน *ตึกลัก... ตึกลัก...* ทำไมช่วงนี้เขาถึงแพ้ทางผู้ชายคนนี้บ่อยจังวะ... จากคู่กัดที่เจอหน้ากันเป็นต้องเปิดศึกฝีปากใส่กันตลอด ทำไมตอนนี้เวลาอีกฝ่ายทำหน้าจริงจังหรือแสดงมุมอ่อนโยนออกมา หัวใจเจ้ากรรมถึงได้ทรยศ ทำหน้าที่เกินความจำเป็นอยู่เรื่อย "มองหน้าผมแบบนี้... แอบคิดอะไรอกุศลอยู่หรือเปล่าเนี่ย" ทศโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้โดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่น ๆ รินรดอยู่ข้างแก้มจนรินต้องรีบหดคอหนีด้วยความตกใจ "ใคร... ใครจะไปคิดอะไรเล่า ถอยไปเลยนะ หน้าตาหน้าเกลียด!" รินเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ท่าทางลนลานแบบนั้นทำให้ทศยิ่งนึกสนุก มือหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่ชุ่มเหงื่อออกจากหน้าผากให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบาและทะนุถนอมนั้นทำเอารินชะงัก ดวงตากลมโตมองสบกับดวงตาคมเข้มที่มักจะซ่อนความกวนประสาทไว้เสมอ แต่ในเวลานี้... มันกลับมีแต่ความห่วงใยฉายชัดเจนจนปิดไม่มิด ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของทั้งคู่ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแข่งกันในความเงียบ ทศโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนรินเผลอหลับตาปี๋ หัวใจเต้นระทึกจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก คิดว่าอีกฝ่ายคงจะแกล้งอะไรพิเรนทร์อีกตามเคย แต่ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องลงอย่างกะทันหัน รินสะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกแกร่งออกเบา ๆ แล้วคว้ามือถือขึ้นมาแก้เขินทันที หน้าจอแสดงผลข้อความจากแอปพลิเคชันแชทยอดฮิต ข้อความจาก "ไอ้มินเพื่อนรัก" เด้งขึ้นมาขัดจังหวะชีวิตรัก (หรือชีวิตวุ่นวาย) พอดี **[Min_St:** เป็นไงบ้างมึง พี่ทศมันดูแลดีป่ะ หรือว่าโดนมันแกล้งจนไข้ขึ้นหนักกว่าเดิม 5555555] รินกัดริมฝีปาก กำมือถือแน่นด้วยความหมั่นไส้เพื่อนสนิทที่เลือกเวลาทักมาได้เหมาะเจาะเสียเหลือเกิน เขากำลังจะพิมพ์ตอบกลับไปด่าเพื่อนตัวแสบ แต่ยังไม่ทันได้กดส่ง ทศที่ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัย "พิมพ์บอกมันด้วย... ว่าถ้าไม่อยากโดนข้อหาพรากผู้เยาว์ ให้เลิกส่งข้อความมากวนเวลานี้" รินเงยหน้าขึ้นมองค้อน ทศยิ้มมุมปาก ก้มตัวลงหยิบชามโจ๊กที่หมดเกลี้ยงแล้วเตรียมเดินเข้าครัว แต่ก่อนจะเดินลับตาไป เจ้าตัวก็ทิ้งท้ายประโยคที่ทำเอารินแทบสำลักน้ำลายตัวเอง "นอนพักซะ... ถ้ารู้สึกตัวตื่นมาแล้วหายใจไม่ออก ไม่ต้องตกใจนะ... เพราะแปลว่าใจนายมันละลายไปกับความหล่อของพี่คนนี้หมดแล้ว" "ไอ้... ไอ้พี่ทศ! หน้าไม่อาย!" รินปาสหมอนอิงตามหลังไปทันที แต่ทศไวกว่าคว้าหมอนรับไว้ได้ทันพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี รินทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาอีกครั้ง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ มือบางยกขึ้นแตะแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่า พลางนึกถึงแววตาอ่อนโยนเมื่อครู่ของอีกฝ่าย ให้ตายเถอะ... แบบนี้เขาจะเอาชนะความเจ้าเล่ห์ของพี่ข้างห้องคนนี้ได้ยังไงกันเล่า! นิ้วเรียวเล็กกดเข้าแอปพลิเคชันแชทเพื่อจะพิมพ์รายงานสถานการณ์ให้เพื่อนสนิทฟัง แต่เพราะความเบลอจากพิษไข้และความลนลาน รินเผลอกดพิมพ์ข้อความยาวเหยียดลงในแชทห้องส่วนตัวของคนที่เพิ่งเดินเข้าครัวไป โดยไม่ทันได้มองให้ดีว่าตัวเองกำลังส่งหาใคร **[Rin_cute:** พี่ทศคนบ้า... ทำไมชอบทำให้ใจเต้นแรงอยู่เรื่อยเลยวะเนี่ย... เกลียดชะมัด] *ส่งข้อความสำเร็จ* รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าจอแสดงผลข้อความที่เพิ่งส่งไปสด ๆ ร้อน ๆ สมองที่ตื้อตันเพราะพิษไข้พลันสว่างวาบขึ้นมาทันที มือบางรีบกดค้างที่ข้อความเพื่อจะกดยกเลิกข้อความ (Delete for Everyone) แต่ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความตอบกลับจากแชทของ **"พี่ทศ"** ดังขึ้นทันที พร้อมกับที่ร่างสูงเดินถือแก้วน้ำอุ่นออกมาจากครัวพอดี ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่รินด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา "หื้ม... เกลียดเหรอครับ แต่เมื่อกี้... พี่เพิ่งอ่านเจออีกความหมายหนึ่งในแชทร่วมนะ..." ทศชูหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาให้ดู รอยยิ้มมุมปากนั้นกว้างขึ้นกว่าเดิม "ไหน... บอกพี่หน่อยซิ ว่านอกจากจะเกลียดแล้ว... เผลอใจไปตั้งแต่ตอนไหนล่ะหึ... เด็กดื้อ" รินอ้าปากค้าง หน้าแดงแจ๋จนแทบจะระเบิดตรงนั้น นั่งตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกเมื่อติดกับดักของตัวเองเข้าอย่างจัง --- **ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 9 นี้ด้วยหัวใจที่เต้นรัวและลุ้นไปกับความโป๊ะของน้องรินนะครับ หวังว่าจะฟินและอมยิ้มไปกับความคลั่งรักแบบเนียน ๆ ของพี่ทศนะครับ**