คนซื่อบื้อกับพี่ชายจอมวางแผน

"เดี๋ยวนะ... อะไรคือการที่จู่ๆ รุ่นพี่นิเทศสุดฮอตคนนั้นทักมาบอกว่า 'คิดถึง' พร้อมส่งสติ๊กเกอร์หมีกอดหัวใจมาให้สามตัวติดวะเนี่ย!" เสียงโวยวายของมินดังลั่นห้องนั่งเล่น ทันทีที่นิ้วเรียวกดเปิดหน้าจอสมาร์ทโฟนแล้วกวาดสายตาอ่านข้อความที่เด้งขึ้นมาพร้อมกันสามเสียงรวดจากกลุ่มลับเฉพาะกิจของแก๊งเพื่อนสนิท รินที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมปูนุ่มหน้าโซฟาถึงกับชะงัก ช้อนตาขึ้นมองเพื่อนด้วยความงุนงงระคนตกใจ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากมือถือในมือของตัวเองจะสั่นครืดคราดตามมาติดๆ ปิ๊ง! ปิ๊ง! ปิ๊ง! หน้าจอของรินสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความจากบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าคนอย่างเขาจะส่งอะไรแบบนี้มาในยามวิกาล *[Tods_V1]: น้องรินครับ พรุ่งนี้ว่างไหม พี่ว่าจะพา "น้องฟ้าใส" ไปดูหนังซะหน่อย เห็นบ่นว่าอยากดูเรื่องนี้มานานแล้ว* *[Tods_V1]: อ้อ ละก็... ฝากบอกไอมินด้วยนะว่า เลิกงานแล้วพี่เลี้ยงชาบู ชดเชยที่วันก่อนเบี้ยวนัด* *[Tods_V1]: แต่ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะ พี่ไปกับน้องเขาสองคนก็ได้ เดี๋ยวซื้อขนมมาฝาก* รินกะพริบตาปริบๆ จ้องมองประโยคเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมาสมองประมวลผลไม่ทัน ทศเนี่ยนะ? พี่ข้างห้องสุดกวนประสาทที่วันๆ เอาแต่แวะมาเคาะประตูห้องเพื่อแย่งกินมาม่าต้มยำกุ้ง แถมยังชอบกวนโมโหเขาจนเส้นเลือดในสมองปูดโปนเนี่ยนะ จะไปเดต... เอ้ย จะไปดูหนังกับผู้หญิงคนอื่น! แถมยังเป็นรุ่นน้องคณะบริหารปีหนึ่ง หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราที่เคยเดินสวนกันหน้าลิฟท์เมื่อสัปดาห์ก่อนอีกต่างหาก! "เฮ้ยริน มึงดูนี่ดิ!" มินยื่นหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองมาตรงหน้า รินเบนสายตาไปมองตามแรงดึง ก็พบกับแชทของรุ่นพี่นิเทศที่รุกหนักจนมินทำตัวไม่ถูก "ไอ้พี่ทศนี่มันยังไงวะ มึงดูที่มันส่งมาดิ... มันบอกว่า 'ฝากบอกน้องรินด้วยนะครับว่าพี่โสดสนิท สนใจสมัครเป็นคนข้างห้องถาวรไหม' คือเหี้ยไรวะเนี่ย! สรุปตกลงมันจีบกู หรือมันจีบมึง หรือมันแจกใบปลิวหาคนดามใจวะเนี่ย!" รินเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำรัวจนน่ารำคาญ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่อก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันเหมือนมีก้อนสะกิดยุกยิกอยู่ข้างในจนรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "แล้วกูจะไปรู้เหรอ..." รินแสร้งทำเป็นเสียงแข็ง ทั้งที่มือเรียวเริ่มกำโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนข้อต่อนิ้วขาวซีด "เขาจะไปเดตกับใคร หรือจะไปเหมาโรงหนังดูคนเดียว มันก็เรื่องของเขาสิ! พี่ข้างห้องคนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกับกูสักหน่อย จะไปไหนก็เชิญตามสบายเถอะ!" *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยจังหวะที่คุ้นเคย จนคนทั้งคู่สะดุ้งโหยง รินหันขวับไปมองบานประตูห้องที่ปิดสนิท ก่อนจะหันกลับมามองหน้ามินที่ทำตาโตเป็นไข่ห่าน "ตายยากชิบหาย..." มินกระซิบเสียงลอดไรฟัน "เพิ่งพูดถึงเมื่อกี้ หน้าห้องละ" รินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินดุ่มๆ ไปเปิดประตูด้วยใบหน้าบึ้งตึงสุดฤทธิ์ ทันทีที่บานประตูเปิดออก ภาพของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงวอร์มสบายๆ ก็ปรากฏแก่สายตา เรือนผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการเพิ่งอาบน้ำสระผมเสร็จ และรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ความกวนประสาทแบบที่เห็นแล้วอยากเอาฝ่าเท้าประทับหน้าสักที "อ้าว หน้าบูดเป็นตูดลิงเลยนะน้องริน" ททศทักทายด้วยน้ำเสียงยียวน กอดอกพิงกรอบประตูอย่างสบายใจเฉิบ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าบึ้งตึงนั้นด้วยความพึงพอใจลึกๆ "ใครทำอะไรให้หงุดหงิดแต่หัวค่ำเนี่ย หรือว่า... อ่านไลน์ที่พี่ส่งไปแล้ว?" รินถลึงตาใส่แทบถล่น "ใครหงุดหงิด? ใครอ่านไลน์พี่? พูดบ้าอะไรของพี่เนี่ย หลีกไปเลยนะ จะปิดประตู!" ร่างสูงไม่ยอมขยับแถมยังก้าวล้ำเข้ามาในห้องหน้าตาเฉย มือหนายื่นถุงขนมปังอบเนยเจ้าโปรดมาตรงหน้าเด็กดื้อที่กำลังทำแก่งป่อง "อะ ซื้อมาฝาก... เห็นวันก่อนบอกว่าอยากกิน ร้านนี้คิวยาวเป็นกิโลเลยนะเว้ย กว่าพี่จะแย่งคิวสุดท้ายมาได้ แทบจะเอาชีวิตเข้าแลก" รินมองถุงขนมปังในมือเขาแล้วแค่นเสียงหึในลำคอ "ไม่ต้องมาทำดีเลย! เอาไปให้ 'น้องฟ้าใส' ของพี่โน่นเถอะครับ มากielอะไรแถวนี้ เดี๋ยวเขาก็ตามมาหึงหรอก!" ประโยคสุดท้ายหลุดออกจากปากไปโดยที่รินเองก็ไม่ทันได้ยั้งคิด น้ำเสียงที่เจือความประชดประชันนิดๆ และหางตาที่ตวัดมองค้อนทำให้ทศถึงกับหลุดหัวเราะพรืดออกมาเบาๆ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "หืม..." ทศลากเสียงยาว ขยับเข้าไปใกล้ร่างบางอีกนิดจนรินต้องเผลอถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง "กลิ่นอะไรวะ... กลิ่นคล้ายๆ คนแถวนี้กำลัง 'หึง' พี่อยู่เลยแฮะ ว่าไหม?" "ใครหึงพี่! เพ้อเจ้ออะไรเนี่ย!" รินเสียงดังกลบเกลื่อน ใบหน้านวลร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น "อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยครับพี่ทศ คนอย่างผมนี่นะจะหึงพี่ ฝันกลางวันอยู่หรือไง!" "ปากแข็งชะมัด" ทศโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน รินสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก รอรรับสัมผัสหรือคำพูดกวนๆ ที่มักจะตามมา แต่ทว่า... ครั้งนี้แววตาของพี่ข้างห้องกลับเปลี่ยนไป รอยยิ้มกวนประสาทจางหาย เหลือเพียงแววตานุ่มลึกที่ชวนให้คนมองใจสั่นไหวอย่างประหลาด "ก็แค่... อยากรู้ว่าถ้าพี่ไปดูหนังกับคนอื่นจริงๆ รินจะยังทำหน้าแบบนี้ใส่พี่อีกไหม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงนั้นไม่มีเค้าLางความล้อเล่นเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความจริงจังที่ทำเอารินพูดไม่ออก "พี่... พี่หมายความว่าไง..." รินเสียงสั่นโดยไม่รู้ตัว ทศยกยิ้มมุมปากอีกครั้ง มือหนายื่นไปยีกลุ่มผมนุ่มของรินเบาๆ ด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นเขี้ยว "ก็ไม่ได้หมายความว่าไง... พรุ่งนี้ไม่มีอะไรหรอก พี่ก็แค่แกล้งเล่นไปงั้นแหละ คนที่พี่อยากชวนไปดูหนังจริงๆ... นั่งหน้าแดงอยู่ตรงนี้ต่างหากล่ะ" รินเบิกตากว้าง หูอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะเมื่อประโยคบอกเลิกกำกวมนั้นซึมซับเข้าสู่สมอง *กริ๊งงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเปังกางเกงของทศดังขึ้นทำลายบรรยากาศเงียบงัน ชายหนุ่มละสายตาจากใบหน้าเหวอๆ ของคนตัวเล็ก ควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย "ว่าไงไอ้มิน... อ๋อ อยู่ห้องนี่แหละ... อืม เดี๋ยวออกไป" ทศกดวางสายแล้วเงยหน้าขึ้นมองรินที่ยังยืนนิ่งค้างเป็นหินอยู่ตรงมุมห้อง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินกลับออกไปที่ประตู "เดี๋ยวพี่เลี้ยงชาบูชดเชยนะ... เด็กดื้อ" ทศทิ้งท้ายด้วยประโยคสั้นๆ ก่อนจะปิดประตูห้องลงเบาๆ ปล่อยให้รินยืนใจเต้นรัวอยู่ลำพังในห้องที่เงียบสงบ รินยกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายที่กำลังเต้นโครมครามราวกับกลองเพล ความรู้สึกร้อนรุ่มตีรวนขึ้นมาจนต้องยกมือขึ้นพัดใบหน้าที่แดงก่ำของตัวเอง ให้ตายเถอะ... นี่เขากำลังถูกพี่ชายจอมวางแผนคนนั้นต้อนจนมุมอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย! (โปรดติดตามตอนต่อไป...) ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจสั่นไปกับความสัมพันธ์ซึมลึกนี้เสมอนะครับ