แชทกลุ่มที่วุ่นวายที่สุดในสามโลก

"ถ้ามึงสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน กูขอเอาชื่อไอ้มินเป็นประกันเลยว่าโลกนี้มันล่มสลายแน่ครับ!" ข้อความตัวหนาจาก 'มิน' เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ของรินท่ามกลางความเงียบในห้องนั่งเล่นหอพัก รินเบิกตากว้างจนแทบถลน นิ้วเรียวรีบกดพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็วเพื่อระงับความหายนะที่จะตามมา "มิน! หยุดเพ้อเจ้อเดี๋ยวนี้เลยนะ พี่เขาก็แค่คนข้างห้องที่ชอบมาทำตัววุ่นวายใส่ฉันเฉยๆ!" 'ริน' พิมพ์จบก็โยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างเหลืออด แต่ดูเหมือนความสงบสุขจะอยู่กับเขาได้ไม่นาน เพราะเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทกลุ่มชื่อกลุ่ม 'แก๊งคนโสด (ที่ใกล้จะเลิกโสด)' ก็รัวถล่มลงมาไม่หยุด **มิน:** ไม่เนียนครับเพื่อนรัก พี่ทศเขาก็มานั่งจ้องจอนายที่ห้องไม่ใช่เหรอ เห็นชื่อในระบบขึ้นว่า 'กำลังพิมพ์...' อยู่ตั้งนานสองนานแต่ไม่เห็นส่งอะไรมาสักที **ไอ้เก่ง:** กลิ่นความรักมันโชยมาถึงหอในเลยว่ะริน มึงอย่ามาซึน พรุ่งนี้กูไปรับที่ห้องนะ จะไปดูหน้าพี่วิศวะคนดีคนนี้หน่อยว่าทำไมถึงทำให้เพื่อนกูมีพิรุธขนาดนี้ รินกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาดื้อๆ พลางเหลือบมองไปทางประตูห้องพักที่ปิดสนิท นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อสิบนาทีก่อนที่พี่ข้างห้องสุดกวนประสาทคนนั้นเพิ่งจะเคาะประตูเพื่อมาขอยืม... ที่ชาร์จแบตสำรอง ทั้งที่เจ้าตัวก็มีไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดที่แบตอึดกว่าใครในคณะ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เหมือนผีซ้ำด้ามพลอย เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอีกครั้ง รินสะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกโซฟา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปเปิดประตูด้วยความหงุดหงิดที่ปนความตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ทศยืนพิงกรอบประตูในชุดเสื้อยืดสีดำสกรีนลายกวนๆ กางเกงยีนส์ขาดเข่า แววตาคมกริบของเขามองมาที่รินด้วยความนิ่งเฉยที่ซ่อนประกายบางอย่างเอาไว้ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ "เช็คแชทกลุ่มหน่อยครับริน เพื่อนเราเขาเปิดศึกกับพี่แล้วนะ" ทศพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความขี้เล่น "พี่... พี่รู้ได้ไง?" รินถามเสียงหลง "ก็หน้าเราตอนอ่านมันฟ้อง" ทศก้าวเท้าเข้ามาข้างในห้องหนึ่งก้าวอย่างถือวิสาสะ "แล้วก็นะ... ถ้าเพื่อนเราอยากรู้ขนาดนั้น ก็บอกเขาไปตรงๆ ดีไหมครับว่าเมื่อกี้เราแอบถ่ายรูปพี่ตอนเผลอเก็บไว้ในเครื่องด้วย" "ไอ้... ไอ้พี่ทศ! ผมไม่ได้ถ่าย! แล้วผมก็ไม่ได้ชอบพี่ด้วย!" รินโวยวาย หน้าแดงจัดจนไปถึงใบหู ทศหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กกว่าจนรินต้องถอยกรูดไปติดกำแพง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ไม่ฉุนจนเกินไปของคนตรงหน้าทำเอาสมองรินตื้อไปหมด "ไม่ชอบก็ไม่ชอบครับ" ทศโน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากรินเพียงไม่กี่นิ้ว "แต่ถ้าไม่ชอบ แล้วทำไมต้องตั้งชื่อคอนแทคพี่ในมือถือว่า 'คุณพี่ขาของน้องริน' ด้วยล่ะครับ หืม?" หัวใจของรินกระตุกวูบ เหมือนโดนน้ำเย็นสาดเข้ากลางหลัง ความลับที่ซ่อนไว้ในโทรศัพท์ถูกเปิดโปงอย่างง่ายดายด้วยความเนียนของอีกฝ่าย รินพยายามผลักอกอีกคนออกแต่ทศกลับคว้าข้อมือรินไว้เบาๆ ไม่ให้ขัดขืน "พี่... พี่แอบดูโทรศัพท์ผมเหรอ! คนนิสัยไม่ดี!" "พี่ไม่ได้แอบดูครับ... แค่มันเด้งแจ้งเตือนตอนเราวางไว้บนเคาน์เตอร์ตอนไปเอาแก้วน้ำ" ทศยักไหล่กวนประสาท "น่ารักดีนะ... ถ้าน้องรินไม่ยอมรับ พี่ก็คงต้องแคปหน้าจอนี้ส่งไปให้ 'มิน' ดูแทนแล้วล่ะครับ ว่าเราน่ะ... ปากแข็งได้อีกนานแค่ไหน" ทศหยิบโทรศัพท์ของรินที่วางอยู่บนโซฟาขึ้นมา มือหนาปลดล็อกหน้าจออย่างคล่องแคล่วราวกับเป็นเจ้าของเครื่องเสียเอง รินพุ่งตัวจะแย่งคืนแต่ทศก็ชูสูงขึ้นไปจนคนตัวเล็กเอื้อมไม่ถึง "ส่งเลยไหมครับ? หรือจะให้พี่พิมพ์บอกเพื่อนเราไปเลยว่าเรากำลังคุยกันอยู่" "พี่ทศ! อย่าทำแบบนั้นนะ!" รินตะโกน แต่เสียงของเขากลับสั่นพร่าด้วยความประหม่า ทศนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตากวนประสาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก เขาค่อยๆ ลดโทรศัพท์ลงจนมาหยุดที่ระดับสายตาของริน นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยแก้มเนียนของเด็กหนุ่มแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำเอารินนิ่งค้างไปเหมือนโดนเวทมนตร์สะกด "ริน... ถ้าพี่จริงจังขึ้นมาบ้าง เราจะยังกล้ากวนประสาทพี่เหมือนเดิมอยู่ไหม" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รินรู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองกำลังเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่ไม่ใช่บทสนทนากวนๆ เหมือนทุกที แต่มันเป็นความนัยที่ทศซ่อนไว้ภายใต้ความกวนประสาทมาตลอด ทศกดส่งข้อความบางอย่างในแชทกลุ่ม แล้วหันมามองรินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย ก่อนจะขยับตัวออกห่างแล้วเดินไปที่ประตูห้อง "พี่ไปก่อนนะ... ส่วนในกลุ่มน่ะ พี่ตอบแทนให้แล้ว ลองไปอ่านดูนะครับ" ทศเปิดประตูเดินออกไป ทิ้งให้รินยืนงงอยู่กลางห้อง ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์จะดังขึ้นรัวๆ รินคว้าเครื่องมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ข้อความล่าสุดในแชทกลุ่มจากตัวเขาเอง (ที่ทศเพิ่งพิมพ์ทิ้งไว้) ทำให้เขาแทบหยุดหายใจ *ข้อความนั้นเขียนว่า...* "มินครับ... ที่พวกมึงสงสัยน่ะถูกแล้ว เพราะพรุ่งนี้กูจะพาแฟนกูไปเปิดตัวให้พวกมึงดูเอง... หวังว่ามึงจะไม่ช็อกตายไปซะก่อนนะเพื่อน" รินแทบจะทำโทรศัพท์หลุดมือเมื่อเห็นว่าข้อความนั้นถูกส่งไปแล้ว และที่แย่ไปกว่านั้นคือ... สมาชิกทุกคนในกลุ่มอ่านข้อความนี้พร้อมกันหมดแล้วในเสี้ยววินาทีเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับความสัมพันธ์สุดป่วนของพี่ทศกับน้องรินในตอนนี้ด้วยนะครับ ครับ