เมื่อรินลืมล็อกประตูห้องน้ำ

"พี่ทศ! บอกให้หยุดเคาะไง! คนจะอาบน้ำเว้ย!" เสียงตะโกนแหบแห้งพร้อมเสียงทุบประตูดังมาจากห้องน้ำในห้องนอนของผมเองครับ ริน เด็กบริหารปีหนึ่งห้องข้างๆ ที่ถือวิสาสะข้ามระเบียงมาอาบน้ำห้องผม (ด้วยเหตุผลปัญญาอ่อนว่าห้องน้ำมันไฟดับ แต่ความจริงคือมันกลัวผีเพราะดูหนังผีตอนตีสอง) กำลังยืนโวยวายอยู่หลังบานประตูกระจกฝ้าที่ไอน้ำเกาะพราว ผม... ทศ วิศวะปีสี่ ที่กำลังนั่งไถโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียง ยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย "ก็ใครใช้ให้น้องรินยึดห้องน้ำพี่นานเป็นชาติล่ะครับ มารยาทในการอาบน้ำห้องคนอื่นเขาจำกัดเวลาสิคร้าบ นี่ครึ่งชั่วโมงแล้วนะ น้ำประปาที่หอจะหมดเขตอยู่แล้วมั้ง" ผมแกล้งตะโกนตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ยกขาขึ้นไขว่ห้างแล้วเอAอิงพนักหัวเตียงอย่างสบายใจ "ก็... ก็สบู่มันล้างไม่ออกนี่นา! อย่าเร่งดิ!" "โห ล้างไม่ออกหรือแอบร้องไห้เพราะกลัวผีในห้องน้ำพี่กันแน่ครับเนี่ย" ผมแกล้งแซวต่อ พร้อมกับลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปใกล้ประตูห้องน้ำช้าๆ ก๊อกๆ! ผมแกล้งเคาะซ้ำอีกสองทีเพื่อแกล้งให้คนข้างในอกสั่นขวัญแขวนเล่น "ไอ้พี่ทศ! นิสัยไม่ดี! ออกไปไกลๆ เลยนะ!" เสียงกรี๊ดเบาๆ ลอดออกมา พร้อมกับเสียงทุบประตูประท้วง แต่ความซวย (หรือความโชคดีของผมก็ไม่รู้) มันบังเกิด ณ วินาทีนั้นครับ... แกร็ก! เสียงลูกบิดประตูห้องน้ำหมุนดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน แรงเหวี่ยงจากการที่รินรีบจะเปิดมาด่าผม ทำให้เจ้าตัวลืมไปสนิทว่า... ตัวเองไม่ได้ล็อกกลอนให้ดี หรือบางทีอาจจะลืมหมุนมันตั้งแต่แรกเพราะความลนลาน ภาพตรงหน้าทำเอาผมชะงัก ก้อนเนื้อในอกกระตุกวูบไปสามจังหวะ รินในสภาพที่ผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กพันกายไว้หมิ่นเหม่ หยาดน้ำใสเกาะพราวตามลาดไหล่เนียนและผิวแก้วใส เส้นผมเปียกชื้นลู่แนบกรอบหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ดวงตากลมโตสั่นระริกเมื่อสบเข้ากับสายตาของผมที่มองตรงมาพอดี ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชั่วขณะ มีเพียงเสียงแอร์และเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "เฮ้ย..." ผมอุทานเบาๆ ในลำคอ สมองที่เคยประมวลผลวิศวกรรมได้ดีเยี่ยมตอนนี้กลับว่างเปล่า รินยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่หน้าประตู มือข้างหนึ่งยังกำชายผ้าขนหนูไว้แน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ริมฝีปากอิมเม้มเข้าหากันสนิทด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่เลือดฝาดจะพุ่งพรวดขึ้นมาบนใบหน้าจนแดงก่ำลามไปถึงใบหูและลำคอระหง "ไอ้... ไอ้พี่ทศ! โรคจิต! หันไปเลยนะ!" รินกรี๊ดลั่นบ้าน ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองด้วยความอายแล้วทรุดตัวลงไปนั่งยองๆ กับพื้นห้องน้ำทันที ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามดึงสติที่กระเจิงกลับเข้าร่างอย่างรวดเร็ว แม้ในใจจะอยากแกล้งต่อให้สุดเสียง แต่ความเป็นสุภาพบุรุษ (ที่เหลืออยู่ไม่มาก) ก็สั่งให้ผมถอดเสื้อฮู้ดตัวนอกออกอย่างรวดเร็ว แล้วก้าวเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่กำลังขดตัวสั่นด้วยความเขินอาย ผมย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้า ค่อยๆ เอาเสื้อฮู้ดเนื้อหนาคลุมไหล่ให้เด็กดื้อที่ตอนนี้ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ "เอ้า... นั่งทำอะไรตรงนั้นล่ะครับ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก" เสียงของผมอ่อนลงโดยอัตโนมัติ ไม่มีความกวนประสาทเหลืออยู่ มีแต่ความอบอุ่นที่หลุดรอดออกมาจากความรู้สึกข้างในจริงๆ รินเงยหน้าขึ้นนิดหน่อย ดวงตาคลอหน่วยด้วยน้ำตาเพราะความอาย มือยังคงกำเสื้อฮู้ดของผมไว้แน่น "ฮือ... พี่ทศบ้า... คนทะลุึ่ง... ออกไปเลยนะ ไม่งั้นรินโกรธจริงๆ ด้วย!" "อะๆ ยอมแล้วครับ ยอมแล้ว" ผมยกมือยอมแพ้ระดับหัวไหล่ ถอยหลังออกมาสองก้าวเพื่อให้พื้นที่ส่วนตัว แต่วายไม่วายที่จะหยอดทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่... เมื่อกี้... ขาวดีนะ เอ้ย! หมายถึง... รีบแต่งตัวเถอะครับ เดี๋ยวพี่รอนะ" "ไอ้พี่ทศ! ตายซะเถอะไอ้คนฉวยโอกาส!" หมอนอิงบนเตียงถูกปาใส่หน้าผมอย่างแม่นยำ ก่อนที่ประตูห้องน้ำจะถูกกระชากปิดดังปัง! ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ หยิบหมอนอิงขึ้นมากอดไว้ รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิความร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่บนใบหน้าของตัวเอง ผ่านไปสิบนาที รินก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนลายการ์ตูนขายาวเรียบร้อย หน้ายังคงแดงแจ๋และไม่ยอมสบตาผมเลยสักนิด เจ้าตัวเดินดุ่มๆ ไปหยิบกระเป๋าของตัวเองแล้วทำท่าจะเดินจ้ำอ้าวออกจากห้อง "เดี๋ยวก่อนสิครับเด็กดื้อ" ผมลุกขึ้นเดินไปขวางประตูห้องไว้ "อะไรอีกเล่า! จะกลับห้องแล้ว!" รินโวยวายเสียงดังกลบเกลื่อนความเขิน ผมโน้มตัวลงไปกระซิบใกล้ๆ ใบหูที่ยังแดงก่ำของน้อง เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาด้วยความเอ็นดูที่ล้นปรี่จนเก็บไม่อยู่ "คืนนี้... ถ้ากลัวผีอีก ข้ามระเบียงมาเคาะห้องใหม่ได้นะครับ... พี่ไม่ล็อกประตูห้องน้ำรอแล้วล่ะ" รินเบิกตากว้าง หน้าแดงระเรื่อขึ้นไปอีกรอบก่อนจะผลักอกผมเต็มแรงแล้ววิ่งหนีหายกลับห้องตัวเองไปทันที ปิดประตูเสียงดังปัง! ผมยืนยิ้มอยู่คนเดียวกลางห้อง มองบานประตูที่ปิดสนิท แต่ทว่า... ในจังหวะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับไปหยิบมือถือบนเตียง หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชท เป็นข้อความจากรินที่เพิ่งส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ... *(ริน): พี่ทศ คนบ้า! คืนนี้ห้ามล็อกระเบียงนะ... เอ้ย! ไม่ใช่! หมายถึงห้ามแกล้งรินอีกนะเว้ย! บ้าที่สุด! (ส่งข้อความนี้เมื่อ 0 วินาทีที่แล้ว)* ผมอ่านข้อความนั้นแล้วหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง นิ้วเรียวกำลังจะพิมพ์ตอบกลับไปแซวสักหน่อย แต่จู่ๆ รินก็กด "ยกเลิกข้อความ" อย่างรวดเร็ว ทว่า... มันไม่ทันสายตาของวิศวกรปีสี่อย่างผมหรอกครับ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนมุมปากอีกครั้ง เมื่อผมมองเห็นประโยคที่ถูกลบไปแต่อ่านทันพอดิบพอดี... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับความสัมพันธ์สุดป่วนของพี่ทศกับน้องรินในตอนนี้ด้วยนะครับ ครับ