วิกฤตความสัมพันธ์

หน้าจอโทรศัพท์ในมือของรินสั่นครืดคราดติดต่อกันจนแทบจะหลุดมือ ข้อความในกลุ่มแชตคณะบริหารและกลุ่มรวมเด็กหอพากันเด้งรัวยิ่งกว่าไฟไหม้ฟาง รูปภาพใบหน้าของทศ พี่ชายข้างห้องที่ชอบกวนประสาทเขาทุกวี่ทุกวัน กำลังยืนอยู่หน้าคณะศิลปกรรมศาสตร์ข้างกับ ‘ดาวคณะ’ คนสวยที่ใครๆ ก็พูดถึง รอยยิ้มพิมพ์ใจในภาพนั้นบาดลึกเข้ามาในอกจนรินรู้สึกชาไปหมดทั้งร่าง “ริน มึงใจเย็นก่อนนะเว้ย บางทีมันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้” มินที่ยืนอยู่ข้างๆ พยายามคว้าแขนเพื่อนสนิทไว้ แต่สีหน้าของมินเองก็ดูไม่สู้ดีนักเมื่อเห็นรินนิ่งเงียบผิดปกติ “ไม่มีอะไรอะไรล่ะมิน มึงก็เห็นรูปในกลุ่มแล้วนี่” รินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงสั่นเครือจนคนพูดเองยังเกลียดตัวเอง “พี่มันบอกว่าจะขอคนแถวนี้เป็นแฟน แต่คนแถวนี้ของมันคงหมายถึงดาวคณะสินะ... ทุเรศชิบหาย” พูดจบรินก็ปัดหน้าจอทิ้งอย่างแรง หันหลังเดินหนีออกจากบริเวณนั้นทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกของมินอีก ความรู้สึกน้อยใจและความโกรธตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่อกจนหายใจแทบไม่ออก ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขานึกว่าตัวเองเป็นคนพิเศษสำหรับอีกฝ่ายมาตลอด เผลอใจไปเต้นแรงกับมุกกวนๆ และการดูแลเอาใจใส่แบบเนียนๆ ของพี่ทศ จนเกือบจะยอมรับความรู้สึกในใจอยู่แล้วเชียว... สุดท้ายเขาก็เป็นได้แค่ตัวตลกในเกมแก้เบื่อของผู้ชายเจ้าชู้คนหนึ่งเท่านั้นเองสินะ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวดังขึ้น ทศส่งข้อความเข้ามาทันทีราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเข้าใจผิด **[พี่ทศเองครับ]:** ริน อยู่ไหนอะ พี่เดินหาทั่วคณะบริหารแล้วนะ **[พี่ทศเองครับ]:** อย่าเพิ่งเดินหนีสิ อ่านไลน์ก่อนครับเด็กดื้อ รินมองข้อความเหล่านั้นด้วยความรู้สึกที่เจ็บแปลบในอก มือเรียวกดเข้าไปพิมพ์ตอบกลับด้วยความโมโหที่พุ่งทะยานจนขีดสุด **[Rin_n]:** ไม่ต้องมาเรียกผมว่าเด็กดื้อ! และไม่ต้องมาหาผมด้วยครับ **[Rin_n]:** ไปอยู่กับดาวคณะของพี่เถอะครับ เหมาะสมกันดีนี่! **[Rin_n]:** เลิกมายุ่งกับผมสักที รำคาญ! พิมพ์เสร็จก็กดบล็อกการติดต่อทุกช่องทางทันทีอย่างไม่ลังเล หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตั้งแต่แรกไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ รินยกมือขึ้นปาดมันออกลวกๆ ด้วยความเจ็บใจ ทำไมเขาต้องมานั่งร้องไห้ให้กับผู้ชายใจร้ายแบบนั้นด้วยนะ ทางด้านของทศที่ยืนถือโทรศัพท์ค้างอยู่หน้าตึกบริหาร ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงงงวย หน้าจอขึ้นเครื่องหมายตกใจสีแดงเด่นหร่าบ่งบอกว่าเขาถูกบล็อกไปเรียบร้อยแล้ว ทศหันไปมองหน้ามินที่เพิ่งวิ่งตามมาสมทบด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ไอ้มิน เกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมน้องรินถึงโกรธขนาดนั้น หน้าชาหมดแล้วเนี่ย” ทศเอ่ยถามเสียงเครียด ดวงตาคมกริบฉายแววร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด มินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้ทศดูหน้าจอที่มีรูปภาพเจ้าปัญหาพร้อมแคปชั่นเสี้ยมประสาทจากรุ่นพี่คนหนึ่งในคณะ “เนี่ยพี่... มีคนปล่อยข่าวว่าพี่ไปตามจีบดาวคณะศิลปกรรม แล้วรูปนี้ก็ถูกถ่ายตอนที่พี่เข้าไปเคลียร์เรื่องงานของภาควิชาพอดี เป๊ะจนคนเข้าใจผิดกันทั้งมหา’ลัยแล้วมั้ยล่ะ” มินอธิบายเสียงดุ “แล้วไทמי่งพี่คือพีคมาก ดันไปบอกว่าจะขอเด็กแถวนี้เป็นแฟนพอดี รินมันก็ต้องคิดว่าเป็นดาวคณะคนนี้ดิพี่ งานนี้บอกเลยว่าหึงจนควันออกหูแล้วมั้ง” ทศก้มมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับตึกคณะบริหารที่รินเพิ่งเดินหายเข้าไป ขากรรไกรแกร่งขบเข้าหากันแน่น ความหงุดหงิดพุ่งพล่านไม่ใช่เพราะข่าวโคมลอยนั่น แต่เป็นเพราะเด็กดื้อของเขากำลังเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว “เวรเอ๊ย...” ทศสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะเสยผมบลอนด์ทองของตัวเองอย่างหัวเสีย “ใครมันปล่อยข่าวอุบาทว์แบบนี้วะ” “ไม่รู้เว้ย แต่ถ้าพี่ไม่รีบตามไปเคลียร์แล้วอธิบายความจริงให้รินฟังนะ ผมบอกเลยว่าพี่ได้เป็นหมาหัวเน่าสมใจแน่ๆ” มินเตือนด้วยความหวังดี ทศไม่รอช้า ขายาวก้าวพรวดๆ มุ่งหน้าไปยังหอพักทันทีด้วยความเร็วสูงสุด ในหัวสมองประมวลผลหาทางง้อคนตัวเล็กสารพัดวิธี ทั้งโกรธตัวเองที่จัดการปัญหาช้าไป และทั้งเป็นห่วงความรู้สึกของคนที่กำลังเข้าใจผิดจนร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่แน่ๆ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังสนั่นห้องพักของริน เจ้าของห้องที่กำลังนอนซุกหน้ากอดหมอนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียงสะดุ้งสุดตัว รินขมวดคิ้วแน่นตะโกนออกไปเสียงแข็ง “บอกว่าไม่คุยโว้ย! กลับไปหาดาวของพี่เลยไป!” “เปิดประตูให้พี่ก่อนริน! ฟังพี่อธิบายก่อนครับคนดี รูปนั้นมันไม่ใช่ความจริงเลยนะ!” เสียงทุ้มคุ้นเคยตะโกนลอดผ่านบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงเคาะที่ดังขึ้นอีกระลอก รินกัดริมฝีปากแน่น ลุกขึ้นเดินไปกระชากประตูห้องเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้จ้องมองร่างสูงของคนที่ยืนหอบหายใจอยู่หน้าห้องด้วยความโกรธปนน้อยใจ “มีอะไรอีกครับ! จะมาเยาะเย้ยผมเหรอว่าพี่ฮอตแค่ไหน หรือจะมาบอกว่าทั้งหมดมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดแบบคลาสสิกเหรอ!” รินแหวใส่เสียงดังลั่นทางเดิน ทศชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นดวงตาบวมช้ำและคราบน้ำตาบนใบหน้าหวาน ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วเข้ามาในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะแตะแก้มเนียนเพื่อเกลี่ยน้ำตาออกให้ แต่รินกลับเบี่ยงหน้าหลบอย่างรวดเร็ว “อย่ามาแตะต้องตัวผม!” รินปัดมือหนาทิ้งอย่างแรง น้ำตาพาลจะไหลออกมาอีกรอบ “ถ้าพี่จะมาเพื่อแก้ตัวด้วยคำพูดห่วยๆ ล่ะก็... กลับไปซะเถอะครับ ผมไม่อยากฟัง” พูดจบรินก็ทำท่าจะปิดประตูใส่หน้าทันที แต่ทศไว V รวดเร็วกว่า ใช้มือหนาดันขอบประตูไว้ได้ทันก่อนที่มันจะปิดลง แรงผลักเบาๆ ทำให้ประตูเปิดกว้างขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวล้ำเข้ามาในห้องของรินอย่างถือวิสาสะ “เฮ้ย! เข้ามาห้องคนอื่นได้ยังไง ออกไปนะ!” รินโวยวายพยายามดันแผงอกกว้างให้ออกจากพื้นที่ส่วนตัว แต่ทศกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของรินไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะดันร่างบางให้ถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ทศโน้มตัวลงมาประชิด ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันจนรินต้องหลบสายตา “ดื้อใหญ่แล้วนะเรา” ทศเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่ยังรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา “ฟังพี่อธิบายก่อน... คนในรูปนั้น พี่ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยเลยแม้แต่นิดเดียว คนที่พี่อยากขอเป็นแฟน... มีอยู่คนเดียวตั้งนานแล้วครับ” รินนิ่งอึ้ง หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความโกรธ กลับพลิกผันมาเต้นกระหน่ำด้วยความตกใจและตื่นตระหนกแทน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคนั้น “พ... พี่พูดบ้าอะไรอีกเนี่ย ปล่อยผมนะ!” รินพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่ทศยิ่งกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าหล่อเหลาลดลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน “พี่ไม่ได้พูดเล่น” ทศกระซิบเสียงพร่า แววตาจริงจังไร้ซึ่งความกวนประสาทแบบทุกที “พี่ชอบริน... ชอบมานานแล้วด้วย ที่ทำเป็นกวนประสาทใส่อยู่ทุกวัน ก็เพราะอยากเรียกร้องความสนใจจากเด็กแถวนี้ทั้งนั้นแหละครับ” รินอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพรักที่จู่ๆ ก็พรั่งพรูออกมาแบบไม่ทันตั้งตัว ความโกรธที่มีเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาเห่อ, ทั่วใบหน้าจนลามไปถึงใบหู ทศอมยิ้มบางๆ เมื่อเห็นอาการเขินจนทำตัวไม่ถูกของคนตรงหน้า นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากมนให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะกระซิบคำพูดที่ทำให้หัวใจของรินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “เพราะฉะนั้น... เลิกงอนพี่แล้วมาเป็นแฟนกับพี่ซะดีๆ นะครับ... **น้องรินของพี่ทศ**” รินเบิกตากว้างหนักกว่าเดิมเมื่อได้ยินชื่อเล่นที่อีกฝ่ายเผลอหลุดปากเรียกออกมาอย่างแนบเนียน พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่กลับมาประดับบนใบหน้าหล่อเหลานั้นอีกครั้ง ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ ทั้งคู่ต่างสบตากันเนิ่นนานราวกับเวลาหยุดเดิน ก่อนที่โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของทศจะสั่นครืดคราดยาวเหยียด พร้อมกับหน้าจอแจ้งเตือนข้อความจากบุคคลปริศนาที่ส่งภาพเหตุการณ์บางอย่างเข้ามา... ภาพที่ทำให้รอยยิ้มของทศแข็งค้างไปในทันที! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซึมลึกของพี่ทศกับน้องรินนะครับ