เปลี่ยนสถานะจากรูมเมต

"บอกมาก่อนสิว่าทำไมจู่ๆ ถึงลากผมมาห้องนี้!" เสียงโวยวายของรินดังขึ้นทันทีที่แผ่นหลังบางกระแทقเข้ากับบานประตูห้อง 204 อย่างนิ่มนวล ไม่ใช่เพราะความรุนแรง แต่เป็นเพราะฝ่ามือหนาของคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังต่างหากที่ใช้ท่อนแขนกั้นพื้นที่อิสระของเขาไว้จนหมด ทศในชุดเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มสบายๆ ไม่ได้ตอบคำถามทันที ดวงตาคมกริบที่มักจะมีแววเจ้าเล่ห์พราวระยับอยู่เสมอกลับนิ่งสนิทจนน่าใจหาย ความเงียบที่โรยตัวอยู่ในห้องแคบๆ นี้ทำให้เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานดังกว่าปกติเสียอีก "ห้องตัวเองแท้ๆ ทำไมต้องทำหน้าเหมือนโดนผีหลอกขนาดนั้นด้วยล่ะครับ ตัวก็แค่นี้ ทำไมชอบโวยวายให้มันเป็นเรื่องใหญ่โตอยู่เรื่อย" ทศเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทว่าแฝงรอยเจ้าเล่ห์เอาไว้ตามเคย ใบหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกับกลุ่มผมนุ่มของคนตัวเล็กที่กำลังยืนเม้มปากแน่นอย่างขัดใจ รินพยายามเบี่ยงหน้าหนีไออุ่นที่แผ่ซ่านมาจากตัวรุ่นพี่ตัวสูง แต่ไม่ว่าจะขยับไปทางไหน พื้นที่ตรงนี้ก็มีแต่กลิ่นกายสะอาดๆ ของทศล้อมAไว้หมด "ก็พี่เล่นทำตัวน่าสงสัยนี่นา อยู่ดีๆ ก็ดึงผมออกมาจากห้องมิน แถมยังทำหน้าเหมือนอมพะนำอะไรไว้... อย่าบอกนะว่าไปทำอะไรผิดมาแล้วกลัวผมฟ้องแม่บ้าน?" รินเชิดหน้าขึ้นเถียงกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก ดวงตากลมโตพยายามมองข้ามไหล่กว้างไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง "เรื่องอื่นไม่เคยกลัวหรอกครับ... แต่ถ้าเรื่องของเธอนี่สิ ผมยอมรับเลยว่ากลัว" "กลัวอะไรเล่า! พูดจาแปลกๆ อีกแล้วนะ" "กลัวว่าถ้าผมยังใจAเย็นรออยู่แบบนี้ วันหนึ่งเธอจะโดนไอ้พวกคณะอื่นคาบไปกินซะก่อนน่ะสิครับ" ทศพูดหน้าตาเฉยแต่มือหนากลับเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเนียนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้รินสะดุ้งเฮือก หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวราวกับตีกลองชุด รินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ความสัมพันธ์ที่เคยปลอดภัยในฐานะ "พี่ข้างห้อง" กำลังถูกเขย่าจนสั่นคลอนด้วยสายตาคู่Aนั้น จังหวะการแชทในหัวของรินรวนเรไปหมด เหมือนหน้าจอโทรศัพท์ที่มีข้อความพิมพ์ค้างไว้เป็นร้อยบรรทัดแต่กดส่งออกไปไม่ได้สักที "พี่ทศ... พูดบ้าอะไรเนี่ย ใครจะไปโดนใครคาบไปกิน ผมเป็นผู้ชายนะ!" รินเสียงสั่นไปนิดโดยไม่ตั้งใจ "ผู้ชายแล้วไงล่ะครับ หัวใจเธอมันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าเป็นของผู้ชายคนอื่น... จริงไหม?" ทศโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินต้องเอนหลังแนบประตูจนแทบจะสิงเข้าไปในเนื้อไม้ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ข้างแก้มทำให้สมองของรินขาวโพลน คำพูดกวนประสาทที่เคยเตรียมไว้ใช้สวนกลับหายเกลี้ยง เหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ทศมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้หูแดงก่ำลามไปถึงต้นคอ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นเขี้ยว เขารู้ดีว่าเด็กนี่ปากแข็งแค่ไหน เวลาเขินมักจะทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อนทุกที แต่แววตาตื่นตระหนกที่ซ่อนอยู่หลังม่านขนตานั่นต่างหากที่ฟ้องความจริงทั้งหมด "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเบาๆ คล้ายเสียงกระซิบจากสายลมที่พัดผ่านหน้าต่าง "อะ...อะไรอีกเล่า" **"ไม่อยากเป็นแค่รูมเมตแล้ว... อยากเป็นอย่างอื่นไหมครับ"** สิ้นคำถามนั้น ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันสนิท รินอ้าปากค้าง ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อว่าคนตรงหน้าจะกล้าเอ่ยประโยคนี้ออกมาโต้งๆ แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย สมองของเขาหยุดทำงานไปชั่วขณะ ข้อความในหัวตัดฉับ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน *นี่มัน... การสารภาพรักที่ไร้ชั้นเชิงที่สุดในสามโลกเลยไม่ใช่หรือไงวะ!* รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาบนใบหน้าจนรู้สึกได้ว่ามันคงแดงแจ๋ไม่ต่างจากผลมะเขือเทศสุก ทศไม่ได้เร่งเร้า เขาเพียงแต่ยืนมองปฏิกิริยานั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังและรอยยิ้มอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น นิ้วเรียวของทศเลื่อนลงมาแตะที่คางสاقของรินอย่างแผ่วเบา บังคับให้คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาสบตากันตรงๆ "ไม่ต้องรีบตอบตอนนี้ก็ได้ครับ..." ทศกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าทำเอาเข่ารินแทบทรุด "แต่ช่วยจำไว้ด้วยนะ... ว่าผมไม่ได้แค่มองเธอเป็นน้องข้างห้องมานานแล้ว" พรึบ! จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของทศก็สั่นครืดคราดขึ้นมาทำลายบรรยากาศสีชมพู ทศขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจก่อนจะควักมันออกมาดูแวบหนึ่งแล้วกดปิดหน้าจอ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตากลมโตของรินเหลือบไปเห็นข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาจากแอปพลิเคชันแชทชื่อดังพอดิบพอดี มันเป็นข้อความจากหน้าจอหลักของทศ... ส่งมาจากบัญชีที่ตั้งชื่อเล่นไว้ว่า **"ยัยตัวแสบมิน"** และข้อความนั้นเขียนเอาไว้ตัวเบ้อเริ่มว่า: *[แผนที่ 3 สำเร็จไหมพี่? ถ้ามันยังไม่ยอมตกลง เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมส่งรูปตอนเด็กมันแก้ผ้าวิ่งเล่นในสวนน้ำไปให้พี่แบล็กเมล์เพิ่มนะ!]* ดวงตาของรินเบิกกว้างขึ้นทันที ความเขินอายเมื่อครู่มลายหาย Wับไปกับตา เหลือเพียงเพลิงโทสะที่ลุกโชนขึ้นมาแทนที่ "ไอ้... ไอ้พี่ทศ! ไอ้พี่บ้า! นี่พี่ร่วมมือกับไอ้มินวางแผนแบล็กเมล์ผมเหรอวะเนี่ย!!" รินแผדเสียงลั่นห้องพร้อมกับยกมือขึ้นทุบอกแกร่งรัวๆ แบบลืมตัว ส่วนคนโดนทุบกลับหัวเราะร่วนออกมาเสียงดังลั่นห้องอย่างอารมณ์ดี ไม่มีท่าทีสะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ