เผชิญหน้ายอดเซียน

"เจ้ากล้าดีอย่างไร... ถึงได้เหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของข้าด้วยมือที่เปื้อนเลือดคาวโลกีย์เช่นนี้" สุ้มเสียงนั้นเย็นเยียบประดุจธารน้ำแข็งใต้พิภพ ทว่ากังวานใสราวกระดิ่งเงินที่ถูกลมพัดผ่าน ป่าไผ่หมอกที่เคยเงียบสงัดพลันสั่นไหว ปราณกระบี่อันคมกริบดั่งเข็มพิษนับหมื่นเล่มแผ่ซ่านออกมาจากอากาศธาตุ บดขยี้กิ่งไผ่จนละเอียดเป็นผุยผงในชั่วพริบตา หลี่เฟยหยุดฝีเท้าลงอย่างนิ่งสงบ ฝ่ามือที่หยาบกร้านจากการจับด้ามกระบี่มานับหมื่นครั้งยังคงแนบสนิทอยู่ข้างกาย เขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่หนักอึ้ง แต่ทว่า ดวงตาของเขากลับนิ่งสนิทดุจทะเลสาบไร้คลื่น "เลือดบนมือข้า... หากเทียบกับเลือดของเหล่าผู้อาวุโสในสำนักท่านที่ข้าเพิ่งชำระแค้นไปเมื่อค่ำคืนก่อน ก็นับว่าสะอาดหมดจดนัก" หลี่เฟยเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยแต่ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ท่านเซียนจื่อเยว่... สตรีผู้สูงส่งดั่งจันทร์กระจ่างบนฟ้าไกล เหตุใดจึงลดตัวลงมาเป็นผู้เฝ้าประตูให้เหล่าคนโฉดชั่วช้าในป่าหมอกแห่งนี้กันเล่า?" ท่ามกลางม่านหมอกที่หนาทึบ ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ ก้าวออกมา สตรีผู้นั้นมีใบหน้าดั่งรูปสลักจากหยกชั้นดี คิ้วโก่งดั่งคันศร ดวงตาดุจดาราที่เย็นชาราวกับมองทุกชีวิตในโลกหล้าเป็นเพียงธุลีดิน ในมือของนางถือกระบี่ ‘จันทร์ดับดารา’ ที่ส่องประกายสีเงินยวงล้อกับแสงจันทร์ นางไม่ตอบคำถามนั้น หากแต่ชี้ปลายกระบี่มายังอกซ้ายของเขาโดยตรง "โลกียวิสัยมีคุณธรรมกำกับ ผู้บำเพ็ญเพียรมีบัญญัติสวรรค์คุ้มครอง เจ้าสังหารศิษย์ร่วมสำนักข้า... ต่อให้เจ้าจะเป็นจอมยุทธ์ผู้เก่งกาจเพียงใด วันนี้กระบี่ในมือข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าก้าวพ้นป่าไผ่หมอกไปได้แม้แต่ก้าวเดียว" "บัญญัติสวรรค์หรือ?" หลี่เฟยแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "สวรรค์ที่เมินเฉยต่อความทุกข์ระทมของผู้อ่อนแอ สวรรค์ที่เปิดทางให้คนชั่วรุ่งเรือง... หากนั่นคือสวรรค์ของท่าน ข้าก็พร้อมจะสวมบทเป็นมารร้ายเพื่อทลายมันทิ้งเสีย" *วูบ!* ไม่ทันที่คำพูดสุดท้ายจะจางหาย หลี่เฟยขยับกายดุจเงาปีศาจ กระบี่ประจำกาย 'ไร้ลักษณ์' ถูกชักออกจากฝักเพียงครึ่งนิ้ว เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานกึกก้องไปทั่วป่าไผ่ พลังปราณที่รุนแรงพุ่งเข้าปะทะกับไอเย็นของนางเซียนจนเกิดเป็นคลื่นลมมหาศาลหมุนวนอยู่รอบตัวทั้งสอง จื่อเยว่เบิกตากว้างเล็กน้อย นางไม่คาดคิดว่าบุรุษเบื้องหน้าจะกล้าเปิดฉากโจมตีเข้าใส่ยอดเซียนเช่นนางก่อน กระบี่จันทร์ดับดาราวาดผ่านอากาศเป็นวงโค้งสละสลวย ราวกับจะกักขังหลี่เฟยไว้ในพันธนาการแห่งดวงดาว แต่ทว่า หลี่เฟยกลับเคลื่อนไหวในองศาที่ไม่มีใครคาดถึง เขาอาศัยจังหวะที่กระบี่ของนางกรีดผ่านอากาศ แทรกตัวเข้าหาจุดอับสายตาด้วยวิชาตัวเบา ‘ย่างก้าวไร้เงา’ "วิชาพิสดารนัก!" จื่อเยว่พึมพำ นางพลิกข้อมือ สะบัดกระบี่เข้าขวางทางรอดของเขาอย่างแม่นยำ ทุกกระบวนท่าของนางคือความงามที่แฝงไปด้วยความตายที่รวดเร็ว การปะทะกันดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งสองแลกเปลี่ยนกระบวนท่ากันด้วยความเร็วที่ตาเปล่าไม่อาจมองทัน ทุกครั้งที่กระบี่กระทบกัน ประกายไฟสีทองและสีเงินจะกระจายตัวราวกับดอกไม้เพลิงที่กำลังเฉลิมฉลองบนความหายนะของหมู่ไผ่ หลี่เฟยรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากพลังปราณระดับสูงของสตรีผู้นี้ นางไม่ได้มีดีเพียงแค่ความสง่างาม แต่นางคือยอดฝีมือที่ผ่านการเคี่ยวกรำมาอย่างหนักหน่วง ทันใดนั้น หลี่เฟยตัดสินใจเสี่ยง! เขาจงใจเปิดช่องโหว่บริเวณหัวไหล่ซ้ายเพื่อให้จื่อเยว่พุ่งเข้ามา จื่อเยว่ที่มองเห็นโอกาสทองไม่ลังเลที่จะแทงกระบี่จันทร์ดับดาราเข้าใส่ *ฉึก!* ปลายกระบี่สีเงินแทงทะลุเสื้อผ้าของหลี่เฟยไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ทว่าในขณะเดียวกัน หลี่เฟยก็คว้าข้อมือเรียวบางของนางไว้ได้! สัมผัสจากผิวพรรณที่เย็นเยียบดุจหิมะของนางทำให้หลี่เฟยชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและโกรธเกรี้ยวของนาง ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้ชิดจนเขาสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยไอเย็นของสตรีตรงหน้า "ท่านเก่งกาจมาก..." หลี่เฟยกระซิบชิดใบหูของนาง "แต่ท่านกลับขาดความกล้าหาญที่จะแลกชีวิต" "เจ้า... เจ้าบังอาจ!" จื่อเยว่พยายามกระชากข้อมือออก ทว่าพลังปราณที่หลี่เฟยถ่ายทอดผ่านฝ่ามือกลับร้อนแรงประดุจเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาจิตใจของนาง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นถึงขีดสุด เสียงกู่ร้องประหลาดที่ดังมาจากส่วนลึกของป่าไผ่ก็ทำให้นางหยุดชะงักลง ดวงตาของนางเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดหวั่นฉับพลัน "หลี่เฟย... เจ้าทำอะไรลงไป! เจ้าดึงดูด 'ผู้พิทักษ์ทัณฑ์สวรรค์' ออกมาแล้ว!" ก่อนที่หลี่เฟยจะทันได้ตั้งตัว เงาดำทมิฬขนาดมหึมาก็พุ่งทะลุหมอกลงมาเบื้องหน้าทั้งคู่ มันคือสัตว์อสูรที่มีร่างเป็นเสือแต่มีปีกดั่งนกอินทรี ดวงตาสีโลหิตของมันจ้องมองมายังคนทั้งสองด้วยความหิวกระหาย ก่อนที่มันจะอ้าปากคำรามจนป่าไผ่ทั้งป่าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ขอบเขตพลังของหลี่เฟยที่เคยนิ่งสงบ พลันเกิดความแปรปรวนจากแรงกดดันของอสูรตนนี้ ลมปราณในกายเขาเริ่มเดือดพล่านราวกับจะระเบิดออก เขาชักกระบี่ไร้ลักษณ์ออกมาจนสุดฝัก ประกายคมกระบี่สว่างวาบไปทั่วทั้งขุนเขา ทว่าสิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ... เซียนจื่อเยว่กลับเอื้อมมือมาคว้าแขนของเขาไว้แน่น "อย่าเพิ่งสู้... หากเจ้าไม่ต้องการตายในวินาทีนี้ จงตามข้ามา!" นางลากเขาสู่ช่องว่างของหินผาเบื้องหลัง พร้อมกับที่กรงเล็บมหึมาของอสูรร้ายตบลงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่เพียงเสี้ยววินาที... ความตายอยู่ห่างจากปลายจมูกของเขาเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของมือสังหารผู้โดดเดี่ยวและยอดเซียนผู้งดงามนะครับ... โปรดรอชมตอนต่อไปว่าพวกเขาจะรอดพ้นจากกรงเล็บมัจจุราชนี้ได้อย่างไร เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ ครับ