คมกระบี่ภายใต้แสงจันทร์

กลิ่นอายโลหิตคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายจันทร์เพ็ญ ยุทธภพไม่เคยมีความปรานีให้แก่ผู้ใด และในราตรีนี้ แผ่นฟ้าก็ดูราวกับจะร่ำไห้ด้วยหยาดน้ำค้างสีชาด "งานชิ้นสุดท้าย... หากล่วงผ่านคืนนี้ไป ข้าจะมิใช่เงาแห่งความตายอีก" หลี่เฟยพึมพำกับความว่างเปล่า นัยน์ตาคมกริบดั่งคมกระบี่ทอดมองผ่านม่านหมอกราตรีไปยังตำหนักบูรพาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่าง ลมปราณในร่างโคจรหมุนเวียนอย่างเงียบเชียบ ทว่าทรงพลังจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น ในฐานะมือสังหารผู้ไม่เคยพลาดเป้าตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา เขายืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดแห่งความโดดเดี่ยว ทะนงตนในวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ที่ฝึกฝนจนบรรลุถึงแก่นแท้—กระบี่อยู่ที่ใจ ไร้รูปแบบ ไร้ร่องรอย ดุจดั่งสายลมที่คร่าชีวิตผู้คนได้โดยไร้เสียง จดหมายภารกิจบนโต๊ะไม้ไผ่ยังคงทิ้งรอยหมึกสีดำสนิทไว้เป็นพยาน เป้าหมายในค่ำคืนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้นำพรรคโลหิตทมิฬ ผู้กุมชะตากรรมของยุทธภพฝั่งตะวันออก การสังหารครั้งนี้มีความหมายยิ่งใหญ่ มันคือเดิมพันสุดท้ายก่อนที่เขาจะปลดปล่อยตนเองจากพันธนาการแห่งโลหิต เพื่อไปสู่เส้นทางที่ไa้ซึ่งการฆ่าฟัน... หรือนั่นคือสิ่งที่เขาพยายามบอกตัวเอง ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะโปรยปรายลงมาจากยอดไม้ นางยืนสง่างามอยู่บนกิ่งสน ปลายกระบี่ในมือสั่นระริกสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายเย็นเยียบ เซียนจื่อเยว่... ยอดเซียนหญิงแห่งสำนักกระบี่เมฆา ผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปีและไม่เคยชายตาดูลดตัวลงมาสนทนากับผู้ใด นางมองมาที่เขาด้วยแววตาซับซ้อน ที่ก้นบึ้งของความเย็นชานั้นกลับซ่อนความอ่อนไหวและความห่วงใยที่แทบจะแผดเผาหัวใจนางเอง "หลี่เฟย... ท่านคิดจะจบชีวิตมือสังหารด้วยการเป็นศพเองบนยอดเขานี้หรือ?" น้ำเสียงของนางราบเรียบดั่งธารน้ำแข็ง ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในยามที่ลมพัดผ่าน นางแบกรับภาระอันหนักอึ้งของสำนักมานานนับปี และมีเพียงเขาเท่านั้น... บุรุษผู้เย็นชาคนนี้ ที่เข้ามาสั่นคลอนหัวใจที่ปิดตายของนาง หลี่เฟยไม่หันกลับไปมอง ทว่ามุมปากหยักยิ้มเย้ยหยัน "วิถีกระบี่ของข้า ข้ากำหนดเอง จื่อเยว่ เจ้าไม่ควรมาที่นี่" "ข้าไม่ได้มาเพื่อห้ามท่าน..." เซียนจื่อเยว่ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นทีละน้อย กลิ่นอายปราณกระบี่เซียนแผ่ซ่านกดดันรอบบริเวณ จนเศษใบไม้ที่ร่วงหล่นแหลกสลายเป็นผุยผง "ข้ามาเพื่อบอกว่า หากท่านต้องตายในคืนนี้... ข้าจะขอใช้กระบี่ในมือเล่มนี้ สังหารทุกคนที่กล้าพรากท่านไปจากข้า" คำพูดนั้นหนักแน่นดั่งขุนเขา ทว่าอ่อนหวานลึกซึ้งจนคนฟังต้องสะท้าน หลี่เฟยหันกลับมาสบตากับนาง แววตาที่เคยด้านชาพลันไหววูบชั่วขณะ เขารู้ดีว่าสตรีผู้นี้พร้อมจะพลิกคว่ำฟ้าดินเพื่อเขา แม้จะต้องแบกรับบาปมหันต์ฐานทรยศต่อสำนักก็ตาม "เจ้ามันโง่เขลา..." หลี่เฟยถอนหายใจยาวนาน พลังปราณทั่วร่างระเบิดออกอย่างฉับพลัน ขุมพลังระดับทะลวงขอบเขตเซียนขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งทะยานเสียดฟ้า เมฆหมอกบนท้องฟ้าถูกแหวกออกเป็นช่องว่างด้วยแรงกดดันมหาศาล ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะทะยานร่างลงสู่ตำหนักบูรพาเพื่อสะสางภารกิจครั้งสุดท้ายนั้นเอง เสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวานดังก้องมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง เสียงนั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แหลมคมดั่งเข็มพิษนับหมื่นเล่ม "ฮ่าๆๆๆ... หลี่เฟย เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเจ้าคือนักล่าในเกมนี้?" เงาร่างนับร้อยพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดิน ล้อมรอบพวกเขาทั้งสองไว้ในค่ายกลมรณะ และตรงกลางวงล้อมนั้น... ปรากฏร่างของบุคคลที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน บุคคลที่ถือครองคัมภีร์ลับที่สูญหาย และเป็นกุญแจสำคัญที่เชื่อมโยงกับอดีตอันดำมืดของหลี่เฟยเอง! หลี่เฟยหรี่ตาลงคมกริบ กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือสั่นระริกอย่างรุนแรงราวกับมันกำลังกระหายเลือด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ยุทธภพอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ - เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ