กับดักในโรงเตี๊ยมร้าง

กรงเล็บแห่งความตายมักมาเยือนในยามที่มนุษย์ประมาทที่สุด รอยแยกมิติกลางอากาศปิดตัวลงพร้อมกับแรงกดดันระดับนภาที่กดทับลงมาจนพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นลายใยแมงมุม หลี่เฟยไม่แม้แต่จะชายตามองร่างที่ปรากฏขึ้นใหม่ เขาเพียงแต่ตวัดนิ้วชี้สัมผัสด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์ที่ข้างเอว ความเย็นเยียบของเหล็กกล้าไหลซ่านเข้าสู่กระแสเลือด ปลุกจิตสังหารที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นพร้อมรับมือกับพายุโลหิตที่กำลังจะมาถึง "รวดเร็วกว่าที่ข้าคาดคิดนัก... หมาล่าเนื้อจากแดนบูรพา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย แววตาของหลี่เฟยฉายประกายคมกราบดั่งคมกระบี่ที่พร้อมปลิดชีพ เบื้องหน้าของเขาทั้งสองคือโรงเตี๊ยมร้างกลางหุบเขาอสูร โครงสร้างไม้ผุพังถูกย้อมด้วยแสงสีทองเรืองรองจากผู้มาเยือน บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายอันตรายจนแม้แต่อากาศยังคล้ายจะแข็งตัว บุคคลในชุดคลุมสีทองอร่ามหาได้เอ่ยวาจาใด ร่างของมันพลันเลือนรางก่อนจะหายวับไปจากสายตา ทิ้งไว้เพียงประกายแสงสีทองที่กรีดผ่าความมืดมิดเข้ามาประชิดลำคอของหลี่เฟยในชั่วพริบตา! *เคร้ง!* ประกายไฟจากการปะทะกันระหว่างพลังปราณและคมดาบสว่างวาบขึ้น ทว่าผู้ที่ขวางกั้นวิถีสังหารนั้นกลับไม่ใช่หลี่เฟย แต่เป็นร่างระหงในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะ เซียนจื่อเยว่สะบัดแขนเสื้อ ปราณกระบี่เหมันต์นับพันสายพวยพุ่งออกมาราวกับพายุหิมะสะท้านฟ้า แช่แข็งกรงเล็บสีทองที่พุ่งเข้ามาจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว "อย่าขวางทางข้า" น้ำเสียงเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งของนางเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง แววตาคู่คมกอดเก็บความระแวดระวังไว้อย่างมิดชิด แม้นางจะสูงส่งและเยือกเย็นเพียงใด แต่ยามนี้ศัตรูตรงหน้ากลับมีพลังที่เหนือกว่าขอบเขตทั่วไปถึงขั้นบีบให้ยอดเซียนเช่นนางต้องเผชิญหน้าอย่างเคร่งเครียด "เจ้าต่างหากที่กำลังเกะกะวิถีกระบี่ของข้า" หลี่เฟยตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าร่างของเขากลับทะยานขึ้นฟ้าไปพร้อมกัน กระบี่ในมือถูกชักออกจากฝักครึ่งหนึ่ง แสงสีครามทอประกายเจิดจ้าตัดกับความมืดมิดรอบกาย "ถอยไปสามก้าว แล้วที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า" จื่อเยว่ชำเลืองมองชายหนุ่มด้วยหางตา ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อย นางย่อมรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้เย่อหยิ่งเกินกว่าจะยอมรับความช่วยเหลือ แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ศัตรูในชุดคลุมทองหาใช่คนธรรมดา มันคือ "มือสังหารเงาดารา" ผู้ฝึกฝนวิชาต้องห้ามที่สูญหายไปจากยุทธภพร่วมร้อยปี การจะรับมือกับมันลำพังมีแต่จะนำพาความตายมาสู่ตนเอง "อย่าลำพองตัวให้มากนัก หลี่เฟย... ศัตรูครานี้ไม่ใช่พวกปลายแถวที่เจ้าเคยเจอ" จื่อเยว่เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนที่นางจะประสานอินทร์ที่อก ปราณเซียนเก้าชั้นฟ้าหลั่งไหลรวมกันที่ปลายนิ้ว มือสังหารในชุดคลุมทองส่งเสียงหัวเราะเยือกเย็นในลำคอ ร่างของมันแตกออกเป็นเงาร่างนับสิบ สายลมปราณสีทองแผ่ขยายออกราวกับตาข่ายเพลิงที่พร้อมแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ มันพุ่งเข้าใส่คนทั้งสองพร้อมกันจากทุกทิศทุกทาง ไร้ซึ่งช่องโหว่และไร้ซึ่งความปรานี ในวินาทีเป็นตายนั้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ หลี่เฟยสูดลมหายใจเข้าลึก Senses ทั้งหมดถูกยกระดับจนถึงขีดสุด เขาไม่สนใจเงาร่างนับสิบเบื้องหน้า ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังจุดศูนย์กลางของคลื่นพลังที่แท้จริง วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ไม่ใช่การโจมตีอย่างไร้ทิศทาง แต่มันคือการหลอมรวมจิตวิญญาณเข้ากับความว่างเปล่า "กระบวนท่าที่หนึ่ง... ดับดาราไร้เงา!" หลี่เฟยคำรามก้อง ร่างของเขาพุ่งทะยานผ่านเงาร่างสีทองเหล่านั้นไปอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ คมกระบี่สีครามไม่ได้กระทบถูกร่างแยกแม้แต่น้อย ทว่าเมื่อปลายกระบี่ตวัดผ่านความว่างเปล่าเบื้องหลัง เงาร่างทั้งหมดกลับสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา! ขณะเดียวกัน เซียนจื่อเยว่ก็ไม่รอช้า นางใช้จังหวะที่ศัตรูกำลังเสียกระบวน ปลดปล่อย "กระบี่เหมันต์พิฆาต" น้ำแข็งพันปีพุ่งทะยานจากพื้นดินขึ้นมารัดร่างของมือสังหารชุดทองไว้แน่นหนาจนขยับเขยื้อนไม่ได้ แรงกดดันมหาศาลทำให้เลือดสีดำทะลักออกจากปากของมือสังหารลึกลับผู้นั้นทันที ทว่า... แทนที่มันจะหวาดกลัว แววตาภายใต้หน้ากากสีทองกลับปรากฏรอยยิ้มอันบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม "คิดว่าพวกเจ้าชนะแล้วงั้นรึ...?" เสียงแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน พื้นศิลาใต้โรงเตี๊ยมร้างเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อักขระโบราณสีเลือดนับพันสายผุดขึ้นมาจากใต้พื้นดิน ล้อมรอบตัวหลี่เฟยและเซียนจื่อเยว่ไว้ในอาคมปิดตาย กลิ่นอายแห่งความตายแผ่พุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่างยิ่งกว่าเดิม และก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ตั้งตัว ร่างของมือสังหารชุดทองก็ระเบิดตัวเองออกเป็นละอองโลหิตสีดำที่ไหลซึมลงสู่อักขระโบราณเหล่านั้น! อาคมปิดตายเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูง ท้องฟ้าที่มืดมิดอยู่แล้วกลับถูกย้อมด้วยสีเลือดฉาน และจากใจกลางอักขระที่กำลังเปิดออก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับภูเขาทลายก็ดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างมหึมาอีกสามร่างที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องล่าง... ร่างที่ปล่อยกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าผู้ตายหลายเท่านัก! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมา ณ ที่นี้นะครับ เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ