ทลายด่านพลังขั้นสาม

โลหิตสีชาดพ่นทะลักออกจากริมฝีปากของหลี่มู่เฉิน หยดลงบนพื้นศิลาหยกขาวจนเกิดเสียงดังฉ่าดุจน้ำกรดราดรด หยาดเลือดเหล่านั้นไม่ได้ไหลรินอย่างไร้ความหมาย แต่มันกลับแผ่ไอสีดำทมิฬแห่งความตายออกมา—ความตายที่อยู่ห่างออกไปเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อครู่! "มู่เฉิน!" เสียงเรียกที่สั่นเครือและหลุดจากความเยือกเย็นเป็นครั้งแรกดังขึ้น ไป๋อวี้เซียนพุ่งกายเข้ามาประคองร่างที่แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมของชายหนุ่มไว้ในอ้อมแขน ปราณเหมันต์พันปีในกายของนางกำลังแผ่ขยายเพื่อกดสะกดพิษโลหิตที่ตีกลับ แต่มันกลับไร้ผล เมื่อด่านเคราะห์ขั้นสามกำลังแผดเผาจิตวิญญาณของเขาจากภายในสู่ภายนอก หลี่มู่เฉินหอบหายใจรวยริน นัยน์ตาคมกริบดุจกระบี่โบราณฉายแววเย้ยหยันต่อฟ้าดิน ปราณแท้จริงในตันtian (ตันเถียน) ปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ในมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึง ความแค้นที่เขาบ่มเพาะมาทั้งชีวิตจากชาติก่อนและชาตินี้หลอมรวมกันเป็นเปลวเพลิงสีคราม ลุกโชนแผดเผาเส้นชีพจรจนเกิดเสียงดังลั่นเปรี๊ยะๆ "ศิษย์พี่... ถอยไป" เสียงของเขาแหบพร่า ทว่าเด็ดเดี่ยวไร้ช่องให้โต้แย้ง "ข้าบอกแล้ว... วันนี้ต่อให้สวรรค์ต้องการชีวิตข้า มันก็ต้องถามกระบี่ในมือข้าเสียก่อน!" เบื้องหน้าของคนทั้งสองคือ 'ประตูมิติห้วงนภา' ม่านพลังสีม่วงเข้มที่สะท้อนเงาอดีตอันเจ็บปวด เสียงคำรามกึกก้องจากห้วงมิติสะท้อนสะเทือนไปทั่วทั้งยอดเขาอวิ๋นหลิง แรงกดดันระดับเซียนเบื้องต้นแผ่ซ่านกดทับลงมาบนบ่าราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก หากก้าวผ่านไปไม่ได้ ทั้งจิตวิญญาณและร่างเนื้อจะแหลกสลายกลายเป็นธุลีดิน แต่หากก้าวผ่านไปได้... เขาจะก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ สู่เส้นทางแห่งเซียนที่แท้จริง ไป๋อวี้เซียนเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยเยียบเย็นดุจน้ำแข็งบัดนี้คลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตา นางยื่นมือที่สั่นเทราบดบังใบหน้าคมคายที่เปื้อนฝุ่นควันและหยาดเหงื่อของชายหนุ่ม "เจ้าคนดื้อรั้น... เหตุใดจึงต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว?" นางเอ่ยเสียงเบาหวิว ราวกับรำพันกับสายลม "หากเจ้าดับสูญ ไป๋อวี้เซียนคนนี้จะยังมีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งใด?" หลี่มู่เฉินแค่นยิ้มบางๆ มือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นยกขึ้นสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของนางอย่างทะนุถนอม "เพราะข้าคือ... หลี่มู่เฉิน ผู้ใดก็พรากเจ้าไปจากข้าไม่ได้... แม้แต่ฟ้าดินก็ไม่มีสิทธิ์!" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของหลี่มู่เฉินก็สะบัดหลุดจากการประคอง พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาราวกับมังกรทะยานฟ้า เคล็ดวิชา 'กระบี่เก้าสวรรค์ไร้ลักษณ์' ถูกปลดปล่อยออกมาจนสุดกำลัง แสงกระบี่เจิดจ้าบาดตาพุ่งทะลวงผ่านชั้นเมฆทมิฬ เกิดเป็นเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าดินกำลังพิโรธต่อความอาจหาญของมดปลวกตนนี้ อณูพลังปราณรอบกายแปรเปลี่ยนเป็นพายุหมุนขนาดมหึมา ทะลวงผ่านจุดชีพจรที่อุดตันทีละจุด... จุดที่หนึ่ง... ความเจ็บปวดแผดเผาราวกับถูกไฟนรกแผดเผา จุดที่สอง... กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นดังสนั่นราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และเมื่อถึงจุดที่สาม... *ตูมมมม!* คลื่นกระแทกอันรุนแรงระเบิดออกกลางอากาศ กวาดเอาป่าเขาเบื้องล่างราบเป็นหน้ากลอง ไป๋อวี้เซียนต้องใช้กระบี่เหมันต์ปักลงกับพื้นเพื่อยันทัศนียภาพรอบกายที่กำลังสั่นคลอน นางเงยหน้าขึ้นมองร่างของชายหนุ่มที่อาบไล้ไปด้วยสายฟ้าสีทอง ทว่า ในวินาทีที่หลี่มู่เฉินกำลังจะทะยานผ่านประตูมิติขั้นสามสำเร็จ เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียง เบื้องหลังของหลี่มู่เฉิน! เงาร่างนั้นไม่ได้ลงมือโจมตี แต่กลับดีด 'เข็มโลหิตมาร' เข้าสู่จุดตายกลางแผ่นหลังของชายหนุ่ม พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องกังวานในห้วงจิตสำนึก "หลี่มู่เฉิน... เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังฝืนลิขิตฟ้า แต่แท้จริงแล้ว เจ้ากำลังเดินเข้าสู่กรงข้าต่างหาก!" หลี่มู่เฉินเบิกตากว้าง กระอักโลหิตคำโตออกมาอีกครั้ง ร่างกายที่กำลังเลื่อนระดับพลังเกิดหยุดชะงักลงกลางคัน ลมปราณตีกลับอย่างรุนแรงจนสติของเขากำลังจะดับวูบลงในเสี้ยววินาทีนั้นเอง! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้ไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ