ท่ามกลางพายุฝน

"เจ้าเลือกจะทิ้งเส้นทางเซียนเพื่อบุรุษไร้ค่าผู้นี้หรือ ไป๋อวี้เซียน?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังดังก้องผ่านม่านน้ำฝนที่โหมกระหน่ำราวกับพยัคฆ์ร้ายคำราม บนลานหินขัดเงาใจกลางสำนักเมฆาคล้อย ร่างของหลี่มู่เฉินยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางหยาดฝนที่ชโลมกายจนชุ่มโชก ดวงตาคมกริบดุจกระบี่กล้าของเขาจับจ้องไปยังสตรีที่ยืนขวางหน้าเขาอยู่—ไป๋อวี้เซียน ศิษย์พี่หญิงผู้ถือครองฉายา 'เซียนกระบี่เหมันต์' บัดนี้อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางเปียกปอนจนแนบเนื้อ เส้นผมที่เคยสยายดุจแพรไหมลู่ไปตามแรงลม แต่นัยน์ตาสีน้ำแข็งของนางกลับไร้ซึ่งความสั่นคลอน "ไร้ค่าหรือ?" ไป๋อวี้เซียนแค่นหัวเราะ เสียงของนางเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งในฤดูเหมันต์ "ในสายตาของผู้ที่หลงใหลมัวเมาในอำนาจ มนุษย์ย่อมไร้ค่าเสมอ แต่ท่านรู้หรือไม่หลี่มู่เฉิน... สิ่งที่ข้าถือครองอยู่คือสิ่งใด" นางค่อยๆ ชักกระบี่หิมะมรกตออกจากฝัก เสียงโลหะกระทบฝนดังกังวานบาดแก้วหู ปราณกระบี่เย็นยะเยือกพุ่งทะลุผ่านม่านฝนจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นลงสู่พื้น หลี่มู่เฉินไม่ขยับกาย เขารู้ดีว่าหากตนขยับเพียงก้าวเดียว การประลองที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงจะเริ่มขึ้นทันที "ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อประลองกับเจ้า" หลี่มู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยกระแสคลื่นแห่งปราณที่เริ่มแปรปรวน "ข้าต้องการเพียงสิทธิ์ในการขึ้นสู่หอคัมภีร์ลับเพื่อปลดล็อกโซ่ตรวนแห่งปราณ หากเจ้าขวางข้า... ก็เท่ากับเจ้าขวางทางรอดของข้าเอง" "สิทธิ์นั้นแลกมาด้วยหัวใจที่ต้องเย็นชาดุจหินผา" นางก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยเท้าของนางฝากทิ้งไว้เป็นรอยร้าวบนแผ่นหินที่ถูกกัดกร่อนด้วยไอเย็น "ท่านลืมไปแล้วหรือว่าเราเคยสาบานสิ่งใดไว้ต่อกันในห้วงภวังค์แห่งกาลเวลา หากท่านเลือกอำนาจ ท่านจะสูญเสียข้า... และหากท่านเลือกข้า ท่านจะต้องละทิ้งมหากาพย์แห่งการล้างแค้นที่ท่านแบกไว้บนบ่า" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงสายฝนที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย หลี่มู่เฉินรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วหัวใจ นี่ไม่ใช่การตัดสินใจเลือกทางเดินธรรมดา แต่มันคือการเลือกที่จะ 'เป็น' หรือ 'ตาย' ในเชิงจิตวิญญาณ เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ปราณมารในกายเริ่มไหลเวียนสวนกระแสกับวิชาเทพที่เขาบำเพ็ญมาตลอดหลายปี "หากข้าต้องเลือกระหว่างอำนาจที่นำพาไปสู่ยอดเขาที่โดดเดี่ยว กับความรักที่เปรียบดั่งสายน้ำที่ไม่อาจจับต้อง... ข้าจะขอเป็นผู้ฝืนชะตาฟ้าลิขิตเอง" หลี่มู่เฉินคำรามก้องในลำคอ ร่างของเขาพุ่งทะยานออกไปดุจสายฟ้าฟาด ประกายกระบี่ในมือวาดผ่านสายฝนเกิดเป็นลำแสงสีม่วงดำทาบทับม่านน้ำ พลังปราณที่รุนแรงแผ่ออกมาจนหยดฝนรอบกายระเหยเป็นไอขาวโพลน! "ได้!" ไป๋อวี้เซียนอุทาน เสียงของนางสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว นางยกกระบี่ขึ้นรับการโจมตีจากเขาอย่างรวดเร็ว ปะทะกันกลางอากาศจนเกิดคลื่นกระแทกแผ่ขยายออกไปทำลายเสาศิลาโดยรอบจนพังทลาย *เคร้ง!* เสียงกระบี่ปะทะกันดังลั่นสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นลานประลองยุบตัวลง หลี่มู่เฉินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง เขาเห็นหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นปนไปกับสายฝน นางไม่ได้สู้เพื่อจะเอาชนะเขา แต่นางกำลังใช้กระบี่ของนางเพื่อ 'ดึงสติ' เขา "ท่านยังไม่เข้าใจ!" ไป๋อวี้เซียนตะโกนผ่านลมพายุ "คนที่ต้องการตัวท่านไม่ใช่ใครที่ไหน แต่มันคือมารในจิตใจของท่านเองที่ถูกกระตุ้นด้วยคัมภีร์ที่ท่านกำลังไขว่คว้า!" คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจของหลี่มู่เฉิน เขาชะงักงัน แรงกดดันของปราณมหาศาลที่สะสมในกายเริ่มย้อนกลับเข้าสู่กระแสเลือด ก่อให้เกิดความเจ็บปวดแสนสาหัสจนเขาต้องกระอักเลือดสีดำออกมาคำใหญ่ ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยในชุดคลุมสีเข้มก็ปรากฏขึ้นจากเงามืดหลังเสาหิน ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นปรมาจารย์ผู้คุมหอคัมภีร์ที่ทุกคนต่างเกรงขาม ชายชราผู้นั้นยิ้มเยาะเย้ยพลางปรบมือช้าๆ ท่ามกลางสายฝนที่ไร้ท่าทีจะหยุดตก "ช่างเป็นฉากรักที่น่าประทับใจยิ่งนัก ศิษย์รัก" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "แต่เจ้าทั้งคู่ลืมไปแล้วกระมัง ว่าที่แห่งนี้ถูกล้อมด้วยค่ายกลดักมารไว้หมดสิ้นแล้ว... และในตอนนี้ เลือดของศิษย์พี่หญิงของเจ้า ก็คือเครื่องสังเวยสุดท้ายที่ข้าต้องการเพื่อเปิดประตูมิตินั้น" หลี่มู่เฉินเบิกตากว้างเมื่อเห็นปรมาจารย์ชักกริชสีเลือดออกมา แล้วจ่อไปที่ลำคอของไป๋อวี้เซียนที่กำลังเสียหลักจากแรงปะทะเมื่อครู่! ความตายอยู่ห่างออกไปเพียงเสี้ยววินาที ความแค้นที่หลี่มู่เฉินเฝ้าบ่มเพาะมาทั้งชีวิตกำลังจะทำลายสิ่งที่เขารักที่สุดไปต่อหน้าต่อตา! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางที่แสนสาหัสและเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาของหลี่มู่เฉินในตอนนี้นะครับ - กระบี่ไร้ลักษณ์