รอยร้าวในความสัมพันธ์

"เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกหรือ... หลี่มู่เฉิน!" เสียงตวาดก้องที่เจือไปด้วยไอสังหารอันเยือกเย็น แผ่ซ่านกดทับลานฝึกยุทธจนแผ่นหินศิลาเบื้องล่างแตกร้าวเป็นลายใยแมงมุม ไป๋อวี้เซียน ในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆาเหมันต์ ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ดวงตาหงส์คู่นั้นมิได้ทอประกายความอ่อนโยนดั่งเช่นวันวาน มีเพียงความผิดหวัง ความระแวง และประกายกระบี่เจิดจ้าที่พร้อมจะปลิดชีพสิ่งมีชีวิตทุกสรรพสิ่งในรัศมีร้อยลี้ หลี่มู่เฉินยืนนิ่งสงบ กระบี่ไม้ไผ่ธรรมดาในมือยังคงส่งเสียงหึ่งๆ สะท้อนลมปราณที่หมุนวนอย่างเชี่ยวกรากภายในตันtian เขามองสตรีผู้เป็นดั่งดวงใจและศิษย์พี่หญิงที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา นัยน์ตาคมกริบลึกล้ำดุจห้วงมหาสนิทไร้ก้นบึ้ง ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขื่นขมและเย้ยหยันโชคชะตา "ศิษย์พี่... ท่านคิดว่าข้าคือสายลับจากสำนักมารโลหิตจริงๆ เช่นนั้นหรือ?" น้ำเสียงของหลี่มู่เฉินราบเรียบทว่าบาดลึกถึงจิตวิญญาณ เขากวาดสายตามองร่องรอยการต่อสู้โดยรอบ ยันต์สื่อสารมารที่ถูกวางแผนซุกซ่อนไว้ในอาณาเขตเรือนพักของเขาเมื่อยามวิกาล หลักฐานเท็จที่ชี้ชัดว่าเขาคือหนอนบ่อนไส้ที่คอยส่งข่าวให้แก่ศัตรู ไป๋อวี้เซียนแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา หยาดน้ำค้างบนปลายกระบี่วิเศษ 'เหมันต์นิรันดร์' สะท้อนแสงจันทร์สาดส่องลงมาจนเกิดประกายระยิบระยับ นางกำด้ามกระบี่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความเจ็บปวดในอกซ้ายทำให้นางแทบกระอักโลหิต นางไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตาเห็นและหลักฐานที่ปรากฏ แต่สิ่งที่หลี่มู่เฉินแสดงออกในช่วงหลายเดือนมานี้—พลังปราณสายมารที่ซ่อนเร้น การบรรลุตบะอย่างก้าวกระโดดอย่างไร้เหตุผล และท่าทีที่เย็นชาห่างเหิน—ล้วนเป็นเครื่องยืนยันว่าบุรุษผู้นี้ไม่ใช่หลี่มู่เฉินผู้อ่อนแอคนเดิมอีกต่อไปแล้ว "หลักฐานคาตา ปราณมารในร่างเจ้าพลุ่งพล่านยามเมื่อค่ายกลสำนักถูกโจมตี เจ้ายังกล้าปฏิเสธความจริงนี้อีกหรือ หลี่มู่เฉิน!" นางก้าวเท้าเข้ามาประชิด ลมปราณระดับก่อเกิดวิญญาณขั้นสมบูรณ์กดทับจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "ข้า... ไป๋อวี้เซียน เคยปกป้องเจ้าจากผู้อาวุโส เคยเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้เจ้าได้ก้าวขึ้นมาอยู่ ณ จุดนี้ แต่สิ่งที่เจ้าตอบแทนสำนัก กลับเป็นการชักศึกเข้าบ้านเช่นนี้หรอกหรือ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงสายลมยามราตรีที่พัดผ่านใบไม้ไผ่ดังเสียดสี หลี่มู่เฉินไม่ได้แก้ตัว เขารู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ คำอธิบายใดๆ ล้วนเป็นเพียงลมปากที่ไร้ค่า ยิ่งอธิบาย ยิ่งดูเหมือนดิ้นรนแก้ตัว ความระแวงในใจของไป๋อวี้เซียนถูกชักนำด้วยภาพมายาและหลักฐานปลอมที่แนบเนียนเกินกว่าจะมองทะลุปรุโปร่งด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ดวงตาของนางแดงก่ำ ร่องรอยแห่งความรักความผูกพันกำลังถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งโทสะและความเข้าใจผิด "หากท่านคิดว่าข้าเป็นเช่นนั้น..." หลี่มู่เฉินเงยหน้าขึ้นสบตาพญามารในร่างนางเซียน ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์เริ่มแผ่พุ่งออกจากปลายนิ้ว สะท้อนก้องกังวานดั่งเสียงคำรามของมังกรหลับ "ลงมือเถอะครับศิษย์พี่ หากคมกระบี่ของท่านสามารถดับความแค้นและล้างมลทินในใจท่านได้... ข้า หลี่มู่เฉิน ยินดีรับมันไว้ด้วยชีวิต" "เจ้า!" ไป๋อวี้เซียนสะท้านเฮือกเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความเย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยวของเขา ยิ่งทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง นางคิดว่าเขาจะอ้อนวอน จะแก้ตัว หรือหลบหนี แต่นี่เขากลับท้าทายให้นางสังหารเขาอย่างไร้เยื่อใย "ดี! ในเมื่อเจ้าอยากตายนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้!" สิ้นเสียงตวาด ร่างเพรียวบางพุ่งทะยานออกไปดุจสายฟ้าสีเงินกระบี่เหมันต์ในมือกรีดกรายเป็นวงโคจรแห่งความตาย พลังปราณน้ำแข็งแผ่ขยายปกคลุมพื้นดินจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีครามในพริบตา นี่คือกระบวนท่าสูงสุดแห่งสำนักกระบี่สวรรค์—'เหมันต์พิฆาตสลายวิญญาณ' กระบวนท่าที่ไม่เคยปรานีผู้ใด และไม่เคยมีผู้ใดรอดชีวิตจากการชักกระบี่ครั้งนี้ หลี่มู่เฉินหรี่ตาลง สัมผัสได้ถึงความตายที่คืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าหากเขาใช้กระบี่ต้านรับเต็มกำลัง ไป๋อวี้เซียนอาจได้รับบาดเจ็บจากพลังสะท้อนกลับของกระบี่ไร้ลักษณ์ ทว่าหากเขาไม่ทำอะไรเลย... ชีวิตใหม่นี้คงต้องดับสลายลงด้วยน้ำมือของสตรีที่เขารักยิ่งกว่าสิ่งใด ในเสี้ยววินาทีเป็นตายนั้นเอง ความทรงจำจากชาติก่อนก็ไหลย้อนเข้ามาดั่งกระแสน้ำวน ราชันย์เซียนผู้เคยเหยียบย่ำ9ชั้นฟ้าดินเหตุใดต้องมาตายด้วยความเข้าใจผิดของสตรีผู้นี้? ไม่! ฟ้าดินยังไม่อาจกำหนดชะตาชีวิตของเขา แล้วไฉนเขาต้องยอมจำนนต่อดาบเล่มนี้เล่า! "ฮึบ!" หลี่มู่เฉินคำรามในลำคอ ร่างกายระเบิดพลังปราณสีทองอร่ามตัดผ่านความมืดมิด กระบี่ไม้ไผ่ในมือถูกยกขึ้นต้านรับคมกระบี่น้ำแข็งที่พุ่งตรงมายังจุดตายอย่างแม่นยำ *เปรี้ยงงงงงง!* แรงปะทะอันมหาศาลส่งผลให้คลื่นกระแทกกระจายออกไปเป็นวงกว้าง อาคารเรือนพักรอบด้านพังทลายลงมาในพริบตา ฝุ่นตลบอบولไปทั่วบริเวณ แรงกดดันระดับเซียนทำให้ศิษย์น้องที่แอบดูอยู่รอบนอกต่างกระอักเลือดสลบไผล้มลงไปกองกับพื้น ไป๋อวี้เซียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางไม่คาดคิดว่าหลี่มู่เฉินที่พลังตบะควรจะต่ำกว่านางถึงสองขอบเขต จะสามารถรับกระบวนท่านี้ของนางไว้ได้โดยที่กระบี่ไม้ไผ่ไม่หักสะบั้น! ยิ่งไปกว่านั้น... ไอพลังปราณสีทองที่แผ่ออกมาจากร่างของเขากลับบริสุทธิ์และทรงอำนาจจนกดข่มปราณน้ำแข็งของนางให้ถอยร่นลงอย่างน่าประหลาดใจ ทว่า ท่ามกลางละอองฝุ่นและประกายไฟจากการปะทะ ไป๋อวี้เซียนพลันสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่ข้อมือซ้ายของหลี่มู่เฉิน—รอยสักรูปอักษรโบราณสีดำสนิทที่กำลังเปล่งแสงเรืองรองออกมา มันคือค่ายกลผนึกมารขั้นสูงที่โบราณวัตถุตระกูลมารเท่านั้นจึงจะมีได้! ดวงตาของนางสั่นระริก ความโกรธเกรี้ยวในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างสุดขีด ภาพหลอนในความทรงจำผุดขึ้นมา... หรือว่า... บุรุษผู้นี้ไม่ใช่หลี่มู่เฉินคนเดิมจริงๆ แต่เป็นราชันย์มารที่กลับชาติมาเกิดเพื่อทำลายสำนักกระบี่สวรรค์ตามคำทำนายโบราณ? "เจ้า... เจ้าซ่อนตัวตนนี้มาตลอดเพื่อการนี้สินะ..." ไป๋อวี้เซียนเอ่ยเสียงสั่น น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากดวงตาคู่สวยกระทบลงบนคมกระบี่ที่ยังคงจ่ออยู่ตรงอกของเขา ความรัก ความอาลัย และความแค้นผสมปนเปกันจนหัวใจของนางแทบแตกสลาย หลี่มู่เฉินมองหยดน้ำตานั้น หัวใจของเขากระตุกวูบ อยากจะเอื้อมมือไปเช็ดมันให้ แต่มือข้างนั้นกลับถูกตรึงไว้ด้วยสถานการณ์ ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnวาจาใดเพิ่มเติม พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ท้องน้ายามราตรีที่เคยกระจ่างใสพลันถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีดำทมิฬ สายฟ้าสีเลือดผ่าฟาดลงมากลางลานฝึกยุทธอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานอันน่าขนลุกที่ดังมาจากมิติเบื้องบน "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ศิษย์ฆ่าศิษย์ อาจารย์ฆ่าศิษย์... สำนักกระบี่สวรรค์ใกล้จะล่มสลายเต็มทีแล้ว!" เงาร่างสีดำมหึมาปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฟ้าสีเลือด พร้อมกับแรงกดดันระดับมหาเทพมารที่แผ่ขยายครอบคลุมทั่วทั้งสำนัก ทุกคนต่างหน้าถอดสีเมื่อตระหนักว่า... พวกเขาตกหลุมพรางครั้งใหญ่เข้าเสียแล้ว! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านขีดจำกัดและลุ้นระทึกไปพร้อมกับหลี่มู่เฉินในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - กระบี่ไร้ลักษณ์