ผู้ครอบครองสมบัติสวรรค์

"ของสิ่งนั้น... ไม่คู่ควรกับมือที่เปื้อนเลือดชั่วช้าของเจ้า" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามจากขุมนรกก้องกังวานเสียดแทงแก้วหู แรงกดดันจากลมปราณระดับวิญญาณแท้จริงแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วรัศมีร้อยลี้ จนอากาศบริเวณนั้นบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น ผู้อาวุโสสำนักมารโลหิต 'หลี่เทียนคุน' จ้องมองบุรุษหนุ่มชุดคลุมสีขาวสะอาดที่ยืนขวางหน้าตนอยู่ด้วยแววตาดุจสัตว์ป่ากระหายเลือด ไอสีดำทมิฬพวยพุ่งออกจากร่างของมันราวกับกลุ่มควันแห่งความตาย เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือ "ผลึกจิตสวรรค์เก้าศตวรรษ" สมบัติล้ำค่าที่บรรพชนเซียนทิ้งไว้ ทอแสงเรืองรองเจิดจ้าขับไล่ความมืดมิดในถ้ำศิลาโบราณแห่งนี้ให้มลายหายไป ทว่าตอนนี้ มันกำลังจะตกเป็นของคนผู้ใดคนหนึ่งเท่านั้น หลี่มู่เฉินไม่ได้สะทกสะท้านต่อแรงกดดันระดับนภาแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่คมกริบดੁจใบกระบี่หิมะฉายแววเยือกเย็นชา เขายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นทั้งงดงามและเปี่ยมด้วยรัศมีสังหารอันน่าสะพรึงกลัว ในมือขวาของเขา... กระบี่ไร้ลักษณ์ส่งเสียงร้องคำรามเบาๆ คล้ายกำลังกระหายโลหิตของยอดฝีมือ "มือของข้าอาจจะเปื้อนเลือด..." หลี่มู่เฉินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าก้องกังวานราวกับระฆังสำליอาง "แต่เลือดเหล่านั้น ล้วนเป็นของพวกมารสารเลวที่เหยียดย่ำชีวิตผู้บริสุทธิ์... สำหรับของล้ำค่าชิ้นนี้ หากเจ้าอยากได้ ก็ลองถามกระบี่ในมือข้าดูก่อนว่ามันยอมพยักหน้าให้หรือไม่" สิ้นคำ หลี่เทียนคุนก็คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ฝ่ามือสีดำสนิทที่ห่อหุ้มด้วยวิชามารโลหิตซัดเข้าใส่หน้าอกของหลี่มู่เฉินทันที พลังปราณรุนแรงระดับทะลวงสวรรค์แผดเผาทุกสิ่งที่ขวางทางจนแหลقสลาย พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดเป็นจุล รวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน ทว่า หลี่มู่เฉินกลับไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ร่างกายของเขาสลายกลายเป็นกลุ่มหมอกควันสีขาวจางๆ ในเสี้ยวพริบตา—นี่คือวิชาตัวเบาขั้นสูงสุด 'ก้าวมายาไร้เงา' ที่ผสานเข้ากับวิถีเต๋า *ฉับ!* ประกายกระบี่สีเงินยวดยิ่งสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ตัดผ่านความว่างเปล่าอย่างไร้ร่องรอย หลี่มู่เฉินปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเบื้องหลังร่างของผู้อาวุโสสำนักมารโลหิต ปลายกระบี่จ่อชิดอยู่ที่จุดตายบริเวณต้นคอของอีกฝ่ายโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย หลี่เทียนคุนแข็งค้างไปชั่วขณะ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นพล่านจากสันหลังตรงสู่ขุมประสาท เขาไม่คาดคิดเลยว่าเด็กหนุ่มอายุเยาว์เพียงนี้ จะครอบครองความเร็วและวิชากระบี่ที่เหนือล้ำถึงเพียงนี้ แม้แต่ผู้อาวุโสเช่นเขายังแทบมองไม่ทันกระบวนท่าเมื่อครู่ "เจ้า..." หลี่เทียนคุนเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "ศิษย์สำนักกระจอกเช่นเจ้า บังอาจอาจRหาญถึงเพียงนี้เชียวหรือ? รู้หรือไม่ว่าเบื้องหลังของข้าคือใคร!" "ข้าไม่สนใจว่าเบื้องหลังของเจ้าจะเป็นใคร..." หลี่มู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ปลายกระบี่กดลึกลงไปอีกนิดจนผิวหนังบริเวณลำคอของหลี่เทียนคุนมีหยดโลหิตสีแดงฉานไหลซึมออกมา "ข้าสนใจเพียงแค่ว่า... วันนี้ สมบัติชิ้นนี้ต้องตกเป็นของข้า เพื่อใช้มันหลอมรวมพลังในการปกป้องคนที่ข้ารัก" ภาพใบหน้าของไป๋อวี้เซียน... ศิษย์พี่หญิงผู้เยือกเย็นดุจน้ำแข็งแต่กลับยอมสละแม้กระทั่งแก่นแท้พลังเซียนเพื่อต้านทานทัณฑ์สวรรค์แทนเขาในชาติภพก่อน ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด หลี่มู่เฉินกำด้ามกระบี่ในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปราณกระบี่ในร่างปั่นป่วนรุนแรงจนเสื้อผ้าโบกสะบัด ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนเป็นเหน็บหนาวจนถึงกระดูกดำ ไอหมอกสีขาวบริสุทธิ์แผ่ซ่านเข้ามาในถ้ำศิลา พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์ที่คุ้นเคย หลี่มู่เฉินชะงักเล็กน้อย ดวงตาคู่คมทอประกายความไหววูบเป็นครั้งแรก ทว่า สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาของเขามิใช่ร่างของไป๋อวี้เซียนอย่างที่ใจปรารถนา หากแต่เป็นเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทอีกผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากความมืดมิด ใบหน้านั้นสวมหน้ากากเงินครึ่งซีก ปล่อยกลิ่นอายกดดันที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าหลี่เทียนคุนหลายร้อยเท่า เงาร่างปริศนานั้นหยุดยืนอยู่บนโขดหินสูง มองลงมายังพวกเขาทั้งสองด้วยสายตาเย้ยหยัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาหลี่มู่เฉินต้องขมวดคิ้วมุ่น "หลี่มู่เฉิน... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการแย่งชิงสมบัติสวรรค์ครั้งนี้ เป็นเรื่องบังเอิญ?" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านขีดจำกัดและลุ้นระทึกไปพร้อมกับหลี่มู่เฉินในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - กระบี่ไร้ลักษณ์