ไป๋อวี้เซียนเสียสละ

สายัณห์วิปริต ท้องนภากว้างใหญ่เหนือยอดเขาบรรพตกระบี่ประจิมบัดนี้ถูกย้อมด้วยสีโลหิต มหาเมฆาอัสนีสีชาดหมุนวนเป็นรูปก้นหอยมหึมา แรงกดดันระดับ "ทัณฑ์สวรรค์เก้าคณา" แผ่ซ่านบดขยี้มิติเบื้องล่างจนแตกละเอียดเป็นรอยร้าวสีดำทมิฬ กลิ่นอายความตายแผ่พุ่งจนเหล่าสัตว์อสูรในรัศมีร้อยลี้ต่างหมอบกราบตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว หลี่มู่เฉินคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ร่างกายอาบชุ่มไปด้วยหยาดโลหิตสีทองคำขาว ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ในตันtian (ตันเถียน) แหลกสลายไม่เป็นชิ้นดี ดวงตาทั้งคู่ข้างเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงและเจ็บปวดร้าวลึกถึงวิญญาณ เบื้องหน้าของเขามีร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ยืนตระหง่านท้าทายฟ้าดิน ร่างนั้นคือ ไป๋อวี้เซียน... ศิษย์พี่หญิงผู้เยือกเย็นดุจน้ำแข็งแห่งตำหนักเหมันต์ "อวี้เซียน... เจ้าถอยไป!" หลี่มู่เฉินคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง เลือดสดๆทะลักออกจากมุมปากของเขา น้ำเสียงที่เคยเยือกเย็นและทรงอำนาจดั่งราชันย์เซียนบัดนี้สั่นเครือระคนความหวatกลัวเป็นครั้งแรกในรอบหมื่นปี ไป๋อวี้เซียนมิได้หันกลับมามอง นางเพียงยกกระบี่คู่กาย "เหมันต์นิรันดร์" ขึ้นชี้ฟ้า ปลายกระบี่สั่นระริกสะท้อนประกายแสงสีครามเจิดจ้า ใบหน้าที่งดงามล่มเมืองซีดเผือดไร้สีเลือด แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ดุจหินผา "มู่เฉิน..." เสียงหวานใสที่เคยเย็นชากลับทุ้มนุ่มและเปี่ยมด้วยความอาลัยอาวรณ์ นางแย้มยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดในรอบร้อยปีแห่งการบำเพ็ญเพียรของนาง "ในชาติก่อน... เจ้าปกป้องข้าจากเงื้อมมือของมหาเทพมารจนวิญญาณแตกดับ ชาตินี้... ถึงเวลาที่ข้าจะต้องชำระหนี้ชีวิตนี้แล้ว" "ไม่! นี่คือทัณฑ์สวรรค์ที่มุ่งเป้ามาที่วิญญาณข้า! หากเจ้ารับแทน ขอบเขตเซียนของเจ้าจะพังทลาย และจิตวิญญาณจะแตกดับอย่างถาวร ไม่มีการกลับชาติมาเกิดอีกต่อไป!" หลี่มู่เฉินพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่กระดูกทั่วร่างแหลกเหลวจากการต้านทานอัสนีบาตสายแรก แรงกดดันมหาศาลกดทับจนเขาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดินอีกครั้ง เปรี้ยง! อัสนีบาตสายที่สองฟาดผ่าลงมาจากใจกลางมหาเมฆาชาด มันมิใช่สายฟ้าธรรมดา หากแต่เป็น "อัสนีดับสลายวิญญาณ" ที่ทรงพลังพอจะลบชื่อผู้ฝึกตนออกจากบัญชีฟ้าดินได้ในพริบตาเดียว! ไป๋อวี้เซียนกางแขนออกทั้งสองข้าง ปราณเหมันต์พันปีระเบิดออกจากร่างของนางกลายเป็นม่านพลังรูปดอกบัวน้ำแข็งเก้าชั้น ทะยานขึ้นต้านรับสายฟ้าสีชาดที่พุ่งลงมาดุจห้วงอัสนีบาตล้างโลก ตู้มมมม! แรงปะทะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งยอดเขา ปราณเหมันต์แหลกสลายทีละชั้นๆ ดั่งกระจกที่ถูกค้อนยักษ์ทุบทำลาย ทุกๆ ชั้นที่แตกออก เลือดสีแดงฉานก็พุ่งทะลักออกจากปากของไป๋อวี้เซียนราวกับสายฝน ร่างกายของนางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ผิวพรรณที่ขาวผ่องดุจหยกสลักบัดนี้ปรากฏรอยปริร้าวสีดำราวกับกระเบื้องเคลือบที่กำลังจะแตกสลาย "อึก..." ไป๋อวี้เซียนครางแผ่วเบาในลำคอ แต่ไม่ยอมถอยแม้แต่ครึ่งก้าว สายตาของนางยังคงจดจ้องอยู่ที่หลี่มู่เฉิน สะท้อนภาพชายหนุ่มที่นางรักยิ่งกว่าชีวิต "ทำไม... ทำไมกัน..." น้ำตาหยดใสไหลรินจากดวงตาคู่คมของหลี่มู่เฉิน ความทรงจำนับอนันทชาติไหลย้อนกลับมาดุจกระแสน้ำหลาก ในอดีตเขาเคยเป็นเซียนผู้เย็นชาไร้หัวใจ เหยียบย่ำซากศพของศัตรูขึ้นสู่จุดสูงสุด แต่กลับมีเพียงสตรีผู้นี้ที่ยอมเคียงข้างเขาในวาระสุดท้าย วันนี้... นางยังคงเลือกที่จะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อต่ออายุขัยให้เขาได้ก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งฟ้าดิน "เพราะ... ข้าไม่อาจทนเห็น... เจ้าต้องดับสูญไปต่อหน้าต่อตาอีกแล้ว..." ไป๋อวี้เซียนกล่าวด้วยเสียงอันแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม ร่างกายของนางทรุดฮวบลงคุกเข่ากระแทกพื้นดิน กระบี่เหมันต์นิรันดร์ในมือหลุดร่วงลงปักกับพื้น หิมะรอบกายละลายกลายเป็นไอสีขาวโพลนด้วยความร้อนระอุของพลังอัสนี เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เสียงอัสนีบาตคำรามติดต่อกันอีกสามสาย ทัณฑ์สวรรค์พิโรธขั้นสูงสุดเนื่องจากถูกขัดขวางโดยผู้ที่ไม่เกี่ยวข้อง พลังงานทำลายล้างมหาศาลพุ่งตรงเข้าหาร่างของไป๋อวี้เซียนที่ไร้ซึ่งการป้องกันใดๆ แล้ว "ไม่!!!!!!!!!!!!!!!!!" เสียงคำรามของหลี่มู่เฉินดังสะท้านไปถึงสรวงสวรรค์ ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น ศักดิ์ศรีของราชันย์เซียนในอดีตชาติและการบำเพ็ญเพียรทั้งหมดหลอมรวมเข้ากับความโกรธเกรี้ยวและความรักที่อัดแน่นอยู่ในอก ชีพจรทั่วร่างระเบิดออก ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ที่เคยแตกสลายกลับก่อตัวขึ้นใหม่ในรูปแบบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม มันไม่ใช่ปราณกระบี่เพื่อฆ่าฟัน แต่มันคือปราณกระบี่ที่พร้อมจะฝืนลิขิตฟ้า ดับดิ้นไปพร้อมกับสวรรค์! หลี่มู่เฉินพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศด้วยความเร็วเหนือแสง มือขวาคว้าจับความว่างเปล่า ก่อเกิดเป็น "กระบี่ไร้ลักษณ์" เล่มยักษ์ยาวนับร้อย丈 (ประมาณ 333 เมตร) พุ่งเข้าปะทะกับอัสนีบาตที่เหลืออยู่ด้วยพลังทั้งหมดที่เขามี ตูมมมมมมมมมม! แรงระเบิดกัมปนาทฉีกกระชากมิติเบื้องบนจนเกิดเป็นหลุมดำขนาดใหญ่ กลืนกินเมฆาสีชาดจนสลายหายไปในพริบตา ท้องฟกลับมาสงบลงอย่างกะทันหัน ทว่าหยาดฝนสีโลหิตยังคงโปรยปรายลงมาดั่งน้ำตาของสวรรค์ หลี่มู่เฉินร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นอย่างรุนแรง ร่างกายของเขาแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม กระดูกหักผิดรูปทั่วร่าง ลมหายใจรวยรินใกล้ดับสูญ ทว่าเขากลับฝืนคลานกระελดกระเผลกด้วยข้อศอกและเข่า มุ่งหน้าไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งจมกองเลือดของไป๋อวี้เซียน "อวี้เซียน... อวี้เซียน ได้โปรด... ลืมตาขึ้นมามองข้า..." หลี่มู่เฉินโอบกอดร่างอันเย็นเฉียบของหญิงสาวขึ้นมาแนบอก มือที่สั่นเทาพยายามถ่าย 100% ของพลังปราณที่เหลืออยู่เข้าสู่ร่างของนางเพื่อรักษาชีวิต ทว่า... ตันเถียนของนางว่างเปล่า ดวงจิตแตกสลาย ไม่มีปาฏิหาริย์ใดสามารถดึงวิญญาณที่หลุดลอยกลับมาได้อีกแล้ว ไป๋อวี้เซียนปรือตาขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากที่ไร้สีเลือดแย้มยิ้มจางๆ มือเรียวบางยกขึ้นอย่างยากลำบาก สัมผัสแก้มที่เปื้อนคราบเลือดของหลี่มู่เฉินเบาๆ "มู่... มู่เฉิน... ข้า... ทำสำเร็จ... แล้วใช่ไหม..." เสียงของนางขาดหายไปเป็นระยะ ลมหายใจแผ่วเบาราวกับเส้นด้ายที่ขาดผึ่ง "สำเร็จแล้ว... เจ้าทำสำเร็จแล้ว... แต่ข้าไม่ต้องการโลกใบนี้ที่ไม่มีเจ้า!" หลี่มู่เฉินร่ำไห้ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงบนใบหน้าของนาง นี่คือหยาดน้ำตาแรกในรอบหมื่นปีของราชันย์เซียนผู้ไร้เทียมทาน "อย่า... ร้องไห้..." ไป๋อวี้เซียนกระซิบเป็นคำสุดท้าย ดวงตาทั้งคู่ค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ มือที่สัมผัสแก้มของเขาตกลงสู่พื้นดิน ดับสิ้นซึ่งลมหายใจและสัญญาณชีพทั้งหมด "อวี้เซียนนนนนนนนน!" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดร้าวลึกของหลี่มู่เฉินดังก้องไปทั่วหุบเขา สะท้อนความสิ้นหวังที่กัดกินจิตวิญญาณ ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่สงบลงแล้วกลับเกิดปรากฏการณ์ประหลาดขึ้นอีกครั้ง รอยแยกสีทองอร่ามปรากฏขึ้นบนมิติเบื้องบน พร้อมกับเสียงระฆังโบราณที่ดังขึ้นสามครั้งกังวานไปทั่วสามภพ ร่างของไป๋อวี้เซียนที่ไร้ลมหายใจจู่ๆ ก็เปล่งแสงสีขาวนวลออกมา ห่อหุ้มร่างของนางลอยขึ้นสู่กลางอากาศอย่างช้าๆ พร้อมกับปรากฏร่างเงาโปร่งแสงของสตรีชุดขาวอีกนางหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกมิติสีทอง เงานั้นจับจ้องมาที่หลี่มู่เฉินด้วยแววตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะหยั่งถึง... ขอขอบพระคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคมกระบี่ หยาดโลหิต และบททดสอบแห่งหัวใจบทนี้ไปด้วยกันนะครับ