เดิมพันด้วยวิญญาณ

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องม่านอัคคี กลายเป็นละอองหมอกสีเพลิงที่แผดเผาท้องนภากว้างใหญ่จนแทบหลอมละลาย ห้วงมิติรอบด้านบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นราวกับกระจกที่กำลังจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ "มู่เฉิน... เจ้ายังดึงดันจะฝืนลิขิตฟ้าไปถึงไหนกัน!" เสียงของไป๋อวี้เซียนสั่นเครือเล็กน้อย นางพยายามสะบัดกระบี่เหมันต์ในมือเพื่อปัดป้องคลื่นกระแทกอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของมารสวรรค์เบื้องหน้า ทว่าอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางบัดนี้กลับย้อมไปด้วยหยาดโลหิตจนกลายเป็นสีแดงฉาน ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านจากลมปราณย้อนกลับที่กัดกินเส้นชีพจรทีละนิ้ว ทว่าแววตาคู่คมคลาคลุ้งไปด้วยความเด็ดเดี่ยว นางไม่มีวันถอย... ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นเงาแห่งสวรรค์หรือแม้แต่ทัณฑ์อสนีบาตเก้าชั้นฟ้าก็ตาม หลี่มู่เฉินไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคู่วายรอดของเขาจับจ้องไปยังรอยแยกแห่งความมืดมิดที่กำลังกลืนกินผืนแผ่นดินเบื้องล่าง ร่างกายของเขาร้าวรานราวกับตุ๊กตาเคลือบที่รอวันแตกสลาย พลังปราณราชันย์เซียนที่สะสมมานานนับร้อยปีถูกเผาผลาญจนหมดสิ้นเพื่อค้ำจุนอาคมคุ้มกันโลกใบนี้ไว้ แต่กระนั้น ในใจของเขากลับปราศจากความหวาดกลัว มีเพียงประกายแสงสีครามแห่งวิถีกระบี่ที่ลุกโชนขึ้นอย่างดุดันไร้ขีดจำกัด "ข้าไม่ได้ฝืนลิขิตฟ้า... เพราะฟ้าดินต่างหากที่กำลังขวางทางของข้า" หลี่มู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานเสียดแทงจิตวิญญาณ มือหนากุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เปรี้ยง! สายฟ้าสีดำสนิทผ่าลงมาจากใจกลางมิติที่ฉีกขาด แรงกดดันระดับบรรพกาลกดทับลงมาบนบ่าของทั้งสองคนจนกระดูกลั่นดังกรอบ ไป๋อวี้เซียนกระอักโลหิตคำโตออกมา ร่างของนางทรุดฮวบลงครึ่งหนึ่งบนพื้นดินที่แตกละเอียด แต่ในวินาทีความเป็นความตายนั้น นางกลับก้าวเข้ามาขวางเบื้องหน้าของหลี่มู่เฉิน พร้อมกับยกกระบี่เหมันต์ขึ้นรับทัณฑ์อสนีบาตแทนเขาทั้งร่าง! "อวี้เซียน!" หลี่มู่เฉินเบิกตากว้าง ความรู้สึกเจ็บปวดเสียดแทงเข้าที่ขั้วหัวใจยิ่งกว่าบาดแผลใดๆ ที่เคยได้รับในชีวิต เขาพุ่งเข้าไปคว้าตัวนางไว้ อ้อมแขนที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้กลับสั่นเทาเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่แผ่วเบาราวกับเทียนไขยามต้องลมของหญิงสาว "ข้า... บอกแล้ว... ว่าข้าจะอยู่เคียงข้างท่าน... ไม่ว่าจุดจบจะเป็นเช่นไร" ไป๋อวี้เซียนยิ้มแย้มออกมาท่ามกลางหิมะโลหิตที่โปรยปราย รอยยิ้มนั้นงดงามและเยือกเย็นดุจดอกเหมันต์พันปีที่ผลิบานท่ามกลางฤดูหนาวอันโหดร้าย นางเอื้อมมืออันเย็นเฉียบขึ้นสัมผัสใบหน้าของชายหนุ่มแผ่วเบา "วิญญาณของท่าน... มอบให้ฟ้าดินไม่ได้... มันเป็นของข้า..." สิ้นเสียงนั้น ดวงตาของไป๋อวี้เซียนก็ค่อยๆ ปิดลง ลมปราณในร่างของนางมอดดับลงชั่วขณะ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วพริบตา ก่อนที่ความโกรธเกรี้ยวระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินจะระเบิดออกมาจากร่างของหลี่มู่เฉิน ตูมมมม! คลื่นพลังกระบี่สีครามเข้มทะลักทะลายพุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงนภา ท้องฟ้าที่เคยถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดถูกผ่าออกเป็นสองเสี่ยงในพริบตาเดียว หลี่มู่เฉินค่อยๆ ประคองร่างของหญิงสาวให้นอนราบลงอย่างทะนุถนอม ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาที่เคยมีความลังเลและความอบอุ่นหลงเหลืออยู่บัดนี้กลับว่างเปล่า เย็นชา และเด็ดเดี่ยวไร้ความปรานี ราวกับยมบาลที่ก้าวเดินออกมาจากขุมนรก มารสวรรค์เบื้องหน้าหัวเราะร่าด้วยความสะใจ เสียงหัวเราะก้องกังวานสะเทือนขุนเขา "ฮ่าๆๆๆ! มนุษย์โง่เขลา เจ้าคิดว่าพลังแค่นี้จะช่วยนางหรือปกป้องโลกใบนี้ได้งั้นรึ? ทุกอย่างสายไปแล้ว! โลกใบนี้จะต้องดับสูญ!" "เช่นนั้น... เจ้าก็ลองรับกระบี่นี้ดูสิ" หลี่มู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่ทำให้สรรพชีวิตทั่วทั้งยุทธภพต้องสั่นสะท้าน เขาไม่ได้ชักกระบี่ออกจากฝักด้วยซ้ำ แต่รัศมีกระบี่รอบกายกลับแหลมคมยิ่งกว่าศาสตราวาสตราใดในปฐพี ลมปราณเซียนและลมปราณมารผสานหลอมรวมกันในร่างของเขาอย่างไร้รอยต่อ ก่อเกิดเป็นสัจธรรมวิถีกระบี่บทใหม่ที่แม้แต่สวรรค์ก็ยังต้องก้มหัวให้ ร่างของหลี่มู่เฉินหายวับไปจากจุดเดิม ราวกับภูตผีที่ก้าวข้ามผ่านกาลเวลา ฉับพลันนั้นเอง ประกายแสงสีครามสว่างวาบขึ้นเพียงเสี้ยวลมหายใจ ตัดผ่านร่างของมารสวรรค์และรอยแยกมิติทั้งหมดในคราเดียว ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ร่างของมารสวรรค์แข็งค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนที่รอยตัดบางเฉียบจะปรากฏขึ้นบนลำตัว และแตกสลายกลายเป็นผุยผงปลิวหายไปกับสายลม ทว่า ในวินาทีที่วิกฤตการณ์กำลังจะคลี่คลาย และโลกทั้งใบกำลังจะรอดพ้นจากหายนะ เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยและเต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณก็ดังขึ้นจากเบื้องหลังของมิติที่ควรจะถูกปิดตายไปแล้ว... "เจ้าทำได้ดีมาก... หลานรักของข้า" ขอขอบพระคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคมกระบี่ หยาดโลหิต และบททดสอบแห่งหัวใจบทนี้ไปด้วยกันนะครับ