ความเจ็บปวดที่งดงาม

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องผืนป่าไผ่เหมันต์ ราวกับดอกเหมยโลหิตที่เบ่งบานกลางพายุหิมะ "มู่เฉิน... เจ้าหลบไป!" เสียงหวานที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง บัดนี้กลับสั่นพร่าปนหอบหายใจกระชั้นชิด ไป๋อวี้เซียนทรุดกายลงครึ่งหนึ่ง กระบี่น้ำแข็งคู่กาย 'เหมันต์พิสุทธิ์' ปักค้ำยันพื้นดินไว้เพื่อไม่ให้ร่างอันบอบบางล้มลงไป อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานจนน่าเวทนา แว่นแคว้นยุทธภพแห่งนี้ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า เซียนกระบี่หญิงผู้ทรงอำนาจแห่งสำนักเมฆาคารวะ จะต้องมาแลกหยาดโลหิตทุกหยดเพื่อปกป้องศิษย์น้องผู้เคยถูกตราหน้าว่าไร้ค่าผู้นี้ หลี่มู่เฉินเบิกตากว้าง สติปัญญาและจิตวิญญาณราชันย์เซียนที่เคยสงบนิ่งดุจห้วงสมุทรลึก บัดนี้กลับปั่นป่วนราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ ภาพตรงหน้าซ้อนทับกับอดีตชาติที่เขาเคยสูญเสียสตรีผู้เป็นที่รัก ความโกรธเกรี้ยว ความหวาดกลัว และความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนชีพจรในกายแทบระเบิด "ศิษย์พี่... ทำไมท่านต้องทำถึงเพียงนี้!" น้ำเสียงของหลี่มู่เฉินสั่นเครืออย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยคาดคิดว่าตนจะแสดงความอ่อนแอเช่นนี้ออกมา เบื้องหน้าของทั้งสองคือ 'มารโลหิตโลกันตร์' ผู้อาวุโสฝ่ายมารผู้บรรลุขอบเขตวิญญาณยุทธ์ขั้นสมบูรณ์ มันหัวร่อด้วยความสะใจ รอยยิ้มฉีกกว้างเผยให้เห็นฟันที่ย้อมด้วยโลหิตน่ากลัว เงากระบี่มหึมาในมือของมันยังคงส่งไอสังหารแผ่พุ่งออกมาราวกับอสรพิษร้าย "ฮ่าๆๆ ช่างเป็นภาพที่น่าซาบซึ้งใจยิ่งนัก! ศิษย์น้องปกป้องศิษย์พี่ ศิษย์พี่เอาชีวิตเข้าแลกปกป้องศิษย์น้อง ช่างเป็นความรักอันโง่เขลาในวิถีเซียน!" มารโลหิตโลกันตร์กวาดตามองทั้งสองด้วยแววตาสสมเพช "นังสารเลวไป๋อวี้เซียน วิชา 'กระบี่ผันวิญญาณ' ของเจ้าแทบจะเผาผลาญอายุขัยทั้งหมดเพื่อต้านกระบวนท่าของข้า เจ้าคิดว่าร่างกายมนุษย์ที่ใกล้แตกดับเช่นนี้ จะรับการโจมตีอีกครั้งจากข้าได้หรือ?" ไป๋อวี้เซียนกระอักโลหิตออกมาอีกคำใหญ่ ร่างกายของนางชาดิกจนไร้ความรู้สึก พลังปราณในตันtian (ตันเถียน) แตกสลายใกล้ดับสูญ แต่นางยังคงฝืนยิ้ม มุมปากที่เปื้อนเลือดนั้นช่างงดงามราวกับภาพวาดที่ถูกแต้มด้วยความเจ็บปวด นางเอื้อมมืออันสั่นเทาไปคว้าชายเสื้อของหลี่มู่เฉินไว้แน่น "อย่า... อย่าหันหลังกลับไปสู้วิถีมาร... ข้า... ข้าเคยสัญญาไว้แล้ว... ว่าชาตินี้จะไม่ยอมให้ผู้ใดมาพรากเจ้าไปจากสายตาอีก..." คำพูดนั้น... คำพูดที่สะท้อนความทรงจำข้ามภพข้ามชาติ หลี่มู่เฉินสะ้านสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ ขอบตาของบุรุษผู้ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้แก่ฟ้าดิน กลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ข้าไม่ยอมให้ท่านตาย..." หลี่มู่เฉินพึมพำ ดวงตาที่เคยดำสนิทกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้า ออร่าปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกรอบกายจนพื้นดินรัศมีร้อยเมตรปริแตกเป็นเสี่ยงๆ "ในเมื่อฟ้าดินไม่เมตตา วันนี้ ต่อให้ต้องกลายเป็นปีศาจกลืนกินสวรรค์ ข้าก็จะสับร่างมันเป็นหมื่นชิ้น!" "เด็กน้อยอวดดี! ตายเสียเถอะ!" มารโลหิตโลกันตร์คำรามลั่น มันเหวี่ยงกระบี่โลหิตผ่าลงมาจากฟากฟ้า พลังปราณกดทับจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว รัศมีดาบสีเลือดพุ่งตรงเข้าปลิดชีพทั้งสองคนในพริบตาเดียว หลี่มู่เฉินไม่หลบเลี่ยง เขาโอบกอดร่างอันบอบบางของไป๋อวี้เซียนไว้แนบอก ใช้แผ่นหลังของตนเองเป็นโล่กำบังคมกระบี่มาร พร้อมกับที่กระบี่ในมือซ้ายของเขาเริ่มสั่นระริก ปราณกระบี่โบราณที่ถูกผนึกไว้ในห้วงสำนึกนับหมื่นปีค่อยๆ ถูกปลดปล่อยออกมาทีละน้อย... ฉับพลันนั้นเอง ท้องฟ้าที่มืดมิดก็ผ่าเปรี้ยงลงมาอย่างไร้สาเหตุ เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าคมกระบี่สีเลือดราวกับภูตผี พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังขึ้นข้างหูหลี่มู่เฉิน "หากเจ้าชักกระบี่เล่มนั้นออกมา... สัญญาที่นางทำไว้กับสวรรค์ จะสูญสลายไปชั่วนิรันดร์... เจ้ายังจะกล้าใช้อยู่หรือไม่... หลี่มู่เฉิน?" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ณ ที่นี้นะครับ (กระบี่ไร้ลักษณ์)