เปิดประตูแดนปีศาจ

โลหิตหมื่นศตวรรษหลั่งรินย้อมผืนปฐพีจนกลายเป็นสีชาดเข้มข้น ม่านฟ้าเหนือสำนักกระบี่เมฆาพยัคฆ์บัดนี้ถูกฉีกกระชากออกเป็นทางยาวราวกับผืนผ้าแพรเก่าคร่ำคร่า เผยให้เห็นห้วงมิติสีม่วงคล้ำอันเวิ้งว้างและน่าสะพรึงกลัว กลิ่นอายความตายและจิตสังหารแผ่ซ่านกดทับจนเหล่าศิษย์ระดับล่างต่างพากันกระอักเลือดสดๆ ออกมาอย่างพร้อมเพรียง "โครม—!" เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสวรรค์กำลังพังทลาย ค่ายกลพิทักษ์นับร้อยชั้นที่บรรพบุรุษสั่งสมมานับหมื่นปี แตกสลายลงในพริบตาภายใต้การโจมตีเพียงครั้งเดียวจากเงามืดมหึมาที่ลอยเด่นอยู่เบื้องบน ทัพมารนับล้านตนหลั่งไหลทะลักผ่านประตูมิติออกมาดั่งฝูงตั๊กแตนปะทะพืชผล ปีกสีดำสนิทและดวงตาสีแดงฉานสะท้อนความกระหายเลือดอย่างไร้ขีดจำกัด หลี่มู่เฉินยืนหยัดอยู่บนยอดเขาหลัก ร่างกายผอมเพรียวแต่ตั้งตรงดั่งกระบี่เหล็กกล้า ปราณเซียนแท้จริงสีครามเข้มระเบิดออกรอบตัวจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกแผ่ขยายเป็นวงกว้าง ดวงตาคู่นคมกริบเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปีทอดมองหายนะเบื้องหน้าที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย... มีเพียงความระอาใจและประกายแสงแห่งความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดอยู่ภายใน "ทัพมารบูรพา... พวกมันรุดหน้าเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้สามัตราร่วมเดือนทีเด็ด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความราบเรียบ ทว่ากลับดังก้องกังวานไปทั่วอาณาบริเวณ ชายหนุ่มสะบัดแขนเสื้อเบาๆ กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือส่งเสียงร้องคำรามก้องอย่างกระหายเลือด ตัวกระบี่สั่นระริกด้วยความตื่นเต้น ราวกับมันเองก็รอคอยเวลานี้มานานแสนนานแล้วเช่นกัน "มู่เฉิน..." เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นดุจหิมะโปรยปรายดังขึ้นข้างกาย ไป๋อวี้เซียนก้าวเข้ามาประชิดร่างของเขา นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดโลหิตของศัตรู ทว่าความงดงามล่มเมืองของนางกลับมิได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับทวีความน่าเกรงขามและสูงส่งราวนางพญาเซียนผู้ลงมาจุติ มือเรียวดั่งลำหยกขาวเอื้อมมากุมมือของหลี่มู่เฉินเอาไว้แน่น ฝ่ามือของนางเย็นเฉียบ ทว่ากลับถ่ายทอดความอบอุ่นทางจิตวิญญาณที่ลึกซึ้งถึงขั้วหัวใจ นางไม่เอ่ยคำร่ำลา ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากที่มอบให้แก่บุรุษผู้นี้เพียงผู้เดียว "เจ้าตัดสินใจแล้วหรือ?" หลี่มู่เฉินเหลือบสายตามองนาง น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่ายามปกติเล็กน้อย "วิถีเซียนฝืนลิขิตฟ้ามาแต่โบราณ... หากวันนี้ฟ้าดินจะดับสูญ การได้เคียงข้างท่านดับสลายไปพร้อมกัน ก็มิใช่เรื่องที่เลวร้ายอันใด" ไป๋อวี้เซียนกล่าวตอบด้วยแววตาที่มั่นคงดั่งภูผา นางกระชับกระบี่หิมะในมือขวา ปราณเหมันต์สวรรค์แผ่พุ่งออกมาราวกับจะแช่แข็งได้แม้กระทั่งกาลเวลา เบื้องล่างของพวกเขานั้น ศิษย์และผู้วิเศษนับหมื่นกำลังต่อสู้ต้านทานอย่างสุดชีวิต เสียงกรีดร้องโหยหวนเคล้ากับเสียงคมอาวุธปะทะกันดังระเบิดระเบ้อ เลือดสาดกระเซ็นย้อมยอดเขาสีเขียวขจีให้กลายเป็นแดนประหาร ทว่ากองทัพมารนั้นมีจำนวนราวดังมหาสมุทร ยิ่งฆ่ายิ่งเพิ่มทวีคูณ ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินพลังชีวิตของฝ่ายมนุษย์ทีละน้อย "ฮ่าๆๆๆ! เจ้าสำนักกระบี่เมฆาพยัคฆ์ มุดหัวหลบอยู่แต่ในกระดองเต่ามานานนับพันปี บัดนี้สำนักอันน่าสมเพชของพวกเจ้าถึงคราวพินาศแล้ว!" เสียงหัวoเราะคำรามก้องดั่งอสนีบาตจากฟากฟ้า ศาสตรามารรูปเคียวขนาดยักษ์พาดผ่านกลีบเมฆ พลังกดดันระดับมหาเทพมารแผ่ซ่ายลงมาจนพื้นดินยุบตัวลงเป็นหลุมลึกหลายร้อยเมตร ร่างของแม่ทัพมารผู้หนึ่งที่มีศีรษะเป็นอสูรกายและมีร่างเป็นมนุษย์ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ มันคือก-ษัตริย์มารขั้นบรรพกาล "ชี่โม่" ผู้มีชื่อเสียงในเรื่องการควักวิญญาณมนุษย์มาสังเวย หลี่มู่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกจากร่างจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาราวกับสายฟ้าสีครามที่แหกม่านเมฆ ปล่อยให้ไป๋อวี้เซียนคุ้ม กันแนวหลัง "ชี่โม่... สุนัขรับใช้จากแดนอเวจี กล้าดีอย่างไรจึงมาเหยียบย่ำแผ่นดินของข้า" ชี่โม่ชะงักฝีเท้า มันก้มลงมองเด็กหนุ่มผู้มีกลิ่นอายพลังเพียงขอบเขตเซียนแท้จริงขั้นสมบูรณ์เบื้องหน้า ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาด้วยความเวทนา "ฮ่าๆๆๆ! มดปลวกขั้นเซียนแท้จริงกล้าอาจหาญต่อกรกับราชาเช่นข้า ช่างไม่เจียมสังขาร! ข้าจะบดขยี้วิญญาณของเจ้าให้แตกสลายเป็นจุล—!" สิ้นเสียงคำราม ชี่โม่เหวี่ยงเคียวยักษ์ในมือฟาดฟันลงมาด้วยพละกำลังที่สามารถผ่าทวีปให้แยกออกเป็นสองเสี่ยง คลื่นพลังสีดำสนิทรูปจันทร์เสี้ยวขนาดมหึมาพุ่งเข้าหาหลี่มู่เฉินด้วยความเร็วเหนือแสง บีบอัดห้วงอากาศจนเกิดเสียงกรีดร้องแหลมสูง หลี่มู่เฉินหาได้หลบหนีไม่ ร่างของเขายืนตระหง่านท้าทายลมพายุ ดวงตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม เคล็ดวิชา "กระบี่ไร้ลักษณ์ กลืนฟ้าดิน" ถูกขับเคลื่อนด้วยลมปราณทั้งหมดในตันtian "กระบวนท่าที่หนึ่ง... ตัดภพชาติ!" สิ้นคำประกาศิตของเซียนหนุ่ม คมกระบี่สีครามใสราวกับน้ำในลำธารสะท้อนภาพดาราจักรนับล้านดวง ทะยานออกจากฝักด้วยความเร็วที่แม้แต่กาลหยุดนิ่งก็ยังต้องยอมจำนน ประกายแสงเจิดจ้าพุ่งตัดผ่านคลื่นพลังมารสีดำดั่งกระดาษบางๆ *ฉับ—!* เสียงตัดผ่านเนื้อและกระดูกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันชั่วขณะ ชี่โม่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถล่นออกจากเบ้า ร่างมหาสมบัติมารที่ขึ้นชื่อว่าคงกระพันชาตรีของมัน บัดนี้ถูกแบ่งออกเป็นสองซีกอย่างสะอาดหมดจด เลือดสีดำทะลักทลายราวน้ำตกไหลรินลงสู่พื้นเบื้องล่าง ทว่า... ก่อนที่รอยยิ้มแห่งชัยชนะจะทันได้ปรากฏบนใบหน้าของหลี่มู่เฉิน ท้องฟ้าเบื้องบนที่ควรจะสงบลงกลับมืดสนิทลงในพริบตา เสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงรากเหง้าแห่งจิตวิญญาณดังมาจากรอยแยกมิติที่กว้างใหญ่กว่าเดิมนับร้อยเท่า เมฆสีดำทมิฬม้วนตัวเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ครอบคลุมทั่วทั้งโลกบำเพ็ญเพียร และจากใจกลางพายุนั้นเอง... ดวงตาสีทองแดงคู่มหึมาคู่หนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหดและโบราณกาล ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองลงมายังพื้นดิน "เด็กน้อย... เจ้าคิดว่าเจ้าสังหารใครไป?" เสียงปริศนาดังสะท้อนก้องกังวานในหัวของทุกคน ทำให้เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรทั่วทั้งแผ่นดินต่างทรุดฮวบลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัวอย่างหาที่สุดมิได้ และในวินาทีนั้นเอง... ไป๋อวี้เซียนที่ยืนอยู่เบื้องล่างก็กระอักเลือดสีดำออกมาคำโต ร่างของนางเซถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าที่เคยงดงามซีดเผือดราวกระดาษ พร้อมกับรอยสักประหลาดรูปเปลวเพลิงสีดำที่ปรากฏขึ้นบนหน้าผากของนางอย่างช้าๆ! ขอขอบพระคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคมกระบี่และหยาดโลหิตบทนี้ไปด้วยกันนะครับ