จูบแรกใต้แสงจันทร์

อักขระผนึกมารสีม่วงเข้มกรีดร้องดั่งวิญญาณนับหมื่นที่ถูกทัณฑ์ทรมาน เสียง "ครืน..." สะท้อนก้องกังวานจนแก้วหูแทบปริแตก พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าของหลี่มู่เฉินและไป๋อวี้เซียนแตกละเอียดเป็นผุยผง แรงกดดันระดับมหาเทพเซียนแผ่พุ่งลงมาจากเงาร่างในชุดคลุมสีทองอร่ามที่ก้าวข้ามผ่านรอยแยกมิติออกมา ดวงตาคู่นั้นคมปลาบดุจดั่งพญาอินทรีมองเหยื่อ ประกายแสงสีทองเจิดจ้าสะท้อนลงบนใบหน้าอันหล่อเหลาแต่เย็นชาของหลี่มู่เซียน "หึ... นึกไม่ถึงว่าทายาทแห่งสำนักกระบี่ไร้ลักษณ์จะยังหลงเหลือเดรัจฉานตัวน้อยคอยกวนเมืองเช่นนี้" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังอำนาจดังก้องจนมวลอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว หลี่มู่เซียนกัดฟันกรอด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างกายถูกตรึงไว้ด้วยโซ่อักขระมารจนขยับแทบไม่ได้ เคล็ดวิชาเก้าสวรรค์สะท้านภพภายในตันtian (จุดตันเถียน) หมุนวนอย่างบ้าคลั่งเพื่อต่อต้านแรงกดดันมหาศาลนี้ ทว่ายิ่งดิ้นรน อักขระสีม่วงยิ่งรัดแน่นจนเนื้อหนังปริแตก ไหลโลหิตสีแดงฉานซึมผ่านอาภรณ์สีขาวจนชุ่มโชก "ศิษย์... พี่..." เสียงอันแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของไป๋อวี้เซียน นางอยู่ใกล้เขาเพียงคืบ ร่างของนางถูกตรึงไว้ไม่ต่างกัน ทว่าดวงตาคู่งามที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปีบัดนี้กลับสั่นไหวระริกหยาดน้ำใสคลอหน่วย ความเย่อหยิ่งจองหองในฐานะเซียนกระบี่เหมันต์มลายหายสิ้น เหลือเพียงความเปราะบางที่ซ่อนเร้นมานานนับร้อยปี หลี่มู่เซียนเบือนสายตาไปมองนาง หัวใจของราชันย์เซียนผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ภาพในอดีตชาติซ้อนทับกับปัจจุบัน... หญิงสาวผู้ยอมสละแม้กระทั่งจิตวิญญาณเซียนเพื่อปกป้องเขาจากทัณฑ์สวรรค์ กำลังเอ่อล้นด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจเก็บงำไว้ได้อีกต่อไป "อวี้เซียน... อย่าใช้พลังฝืน..." หลี่มู่เซียนเอ่ยเสียงแหบแห้ง ลลมหายใจติดขัด "ข้าไม่สนใจ..." ไป๋อวี้เซียนส่ายหน้าช้าๆ หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบลงบนหลังมือของเขา ราวกับสายฟ้าที่ผ่ากลางใจ "หากวันนี้ต้องดับสูญ... ข้าเพียงเสียดาย... เสียดยายที่ตลอดมา... ข้าไม่เคยบอกคำนั้นแก่ท่านเลย..." สิ้นคำพูดของนาง พลังปราณเหมันต์โบราณก็ทะยานออกจากจุดตันเถียนของนางอย่างดิบเถื่อน นางเลือกที่จะเผาผลาญรากฐานชีวิตของตนเองเพื่อแลกกับเสี้ยววินาทีแห่งอิสรภาพ! แสงสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับอักขระสีม่วง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกย้อนกลับทำให้กระอักเลือดคำโตออกมาพร้อมกันทั้งคู่ เงาร่างสีทองอร่ามขมวดคิ้วเล็กน้อย "รนหาที่ตาย!" มันกวาดฝ่ามือเพียงครั้งเดียว คลื่นพลังทองคำหนักอึ้งดุจภูผาทั้งลูกก็พุ่งเข้าใส่ร่างของทั้งสองทันที ในห้วงเวลาแห่งความเป็นความตาย หลี่มู่เซียนคำรามลั่นฟ้า กลิ่นอายกระบี่โบราณที่หลับใหลตื่นขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทดุจห้วงอวกาศ กระบี่เหล็กไร้คมในมือสั่นระริก ปลดปล่อยรัศมีกระบี่ที่สามารถผ่าดาราจักรออกเป็นสองเสี่ยง! "ข้าบอกแล้ว... ใครหน้าไหนก็พรากคนของข้าไปไม่ได้!" เปรี้ยง! คลื่นกระบี่พุ่งปะทะฝ่ามือทองคำจนเกิดประกายไฟสว่างวาบทั่วท้องนิ่ง แรงสะท้อนทำให้ค่ายกลอักขระมารรอบด้านแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา หลี่มู่เซียนคว้าจับเอวบางของไป๋อวี้เซียนไว้แน่น ทะยานร่างหนีหายเข้าไปในเงาไม้ทึบเบื้องล่าง ทิ้งให้บุรุษชุดทองคำยืนคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดอยู่เบื้องหลัง ... ณ ถ้ำลึกลับหลังน้ำตกกระบี่สวรรค์ เสียงหยãดน้ำกระทบพื้นหินดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายความชื้นและดอกไม้ป่าคละคลุ้งในอากาศ หลี่มู่เซียนวางร่างของไป๋อวี้เซียนลงบนแท่นหินอย่างทะนุถนอม ลมหายใจของเขายังคงหอบสะท้อน อาภรณ์ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ไป๋อวี้เซียนนอนหอบหายใจรวยริน พลังปราณในร่างปั่นป่วนจนเกือบจะแตกซ่าน นางฝืนยิ้มทั้งที่มุมปากยังมีคราบเลือด หลี่มู่เซียนนั่งลงข้างกาย มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของนางไว้ "เจ้ามันโง่นัก... รู้ตัวหรือไม่ว่าทำอะไรลงไป?" ไป๋อวี้เซียนมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ดวงตาที่มักจะซ่อนความเยชาและความลับเอาไว้มากมาย บัดนี้กลับมีแต่ความห่วงAอาวรณ์ที่ไม่อาจปิดบัง "ข้าโง่... หรือท่านที่โง่กันแน่..." ไป๋อวี้เซียนเอ่ยเสียงแผ่วเบา นางรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือทั้งหมด ดึงร่างของหลี่มู่เซียนให้โน้มลงมาหา "ข้าไม่อยาก... เป็นแค่ศิษย์พี่ของท่านอีกต่อไปแล้ว..." บรรยากาศรอบกายราวกับหยุดนิ่ง แสงจันทร์สาดส่องผ่านรอยแยกของถ้ำกระทบลงบนใบหน้าของทั้งสอง หยาดน้ำตาบนพวงแก้มของนางสะท้อนประกายระยิบระยับดุจดวงดาว หลี่มู่เซียนชะงักงัน หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความทรงจำนับพันปีหลั่งไหลเข้ามา ประจักษ์ชัดถึงความรักที่นางมีให้เขามาตลอดทุกชาติภพ ก่อนที่เขาจะได้เอื้อนเอยสิ่งใด ริมฝีปากนุ่มละมุนแต่เย็นเยือกดุจหิมะแรกฤดูของไป๋อวี้เซียนก็แนบประทับลงบนริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา ทว่าลึกซึ้งและโหยหา ราวกับต้องการหลอมรวมวิญญาณของทั้งสองให้เป็นหนึ่งเดียวใต้แสงจันทร์ มันคือจูบแรก... ที่ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ แต่กลับหนักแน่นยิ่งกว่าคำสาบานใดในใต้หล้า หลี่มู่เซียนหลับตาลง ยอมจำนนต่อห้วงอารมณ์ที่โถมซัดเข้าใส่ เขาตอบรับสัมผัสนั้นด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกระด้างมายาวนาน ทว่า ในขณะที่ห้วงเวลาแห่งความหวานล้ำกำลังโอบกอดวิญญาณของทั้งสองไว้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าปากถ้ำ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นเคยอย่างยิ่งดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท "ฮ่าๆๆ... ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ศิษย์น้องรัก เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือของสำนักกระบี่สวรรค์ไปได้เช่นนั้นหรือ?" ดวงตาของหลี่มู่เซียนลืมโพลงขึ้นในพริบตา ประกายกระบี่สีดำทมิฬวาบผ่านนัยน์ตา เมื่อหันไปมองหน้าปากถ้ำ เงาร่างของบุคคลที่คาดไม่ถึงที่สุดกำลังก้าวเท้าเข้ามาทีละก้าว พร้อมกับกระบี่ในมือที่ชุ่มไปด้วยโลหิตของ... เจ้าสำนักกระบี่สวรรค์ตัวจริง! โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุอารมณ์บทนี้ไปด้วยกันนะครับ