พันธสัญญาอสูรบรรพกาล

โลหิตหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงกระทบพื้นศิลาอัคคี ส่งเสียงฉ่าดังก้องกังวานท่ามกลางถ้ำลับแลแห่งบรรพกาล ไอความร้อนระอุแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่นระลอก หลี่มู่เฉินมิได้กะพริบตาแม้แต่น้อย ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือขวาถูกกดลงบนฝ่ามือซ้ายของตนเอง คมเหล็กเย็นเฉียบกรีดผ่านเนื้อหนังอย่างเยือกเย็นและแม่นยำ ไม่มีความลังเล ไม่มีความหวาดหวั่น มีเพียงแววตาที่ลุ่มลึกดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร ท่ามกลางสถานการณ์ที่เปี่ยมด้วยอันตรายถึงชีวิตนี้ เบื้องหน้าของเขามีร่างเล็กจ้อยของสัตว์อสูรเพลิงที่กำลังหายใจรวยริน เปลวเพลิงสีชาดที่เคยลุกโชนบัดนี้หม่นแสงลงจนแทบจะมอดดับ ร่างกายของมันสั่นเทาด้วยพิษบาดแผลจากกระบี่มารโลหิตที่ลอบโจมตีมันเมื่อค่ำคืนก่อน “เจ้าตัวเล็ก… หากเจ้าไม่อยากตายที่นี่ ก็จงกลืนกินมันเสีย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานอยู่ในจิตวิญญาณ หลี่มู่เฉินสะบัดข้อมือเบาๆ หยดโลหิตสีทองเจือกลิ่นอายราชันย์เซียนก็พวยพุ่งเข้าสู่ปากของมังกรเพลิงน้อยตัวนั้นทันที ดวงตาสีอำพันของมังกรเพลิงเบิกกว้างขึ้น มันส่งเสียงคำรามในลำคออย่างแหบพร่า ร่างกายที่เคยเล็กจ้อยกลับขยายใหญ่ขึ้นด้วยพลังปราณโลหิตอันมหาศาล สัญชาตญาณดิบของอสูรบรรพกาลตื่น The Beast Within ปะทะเข้ากับสติปัญญาอันสูงส่งของราชันย์เซียนในอดีตชาติ ความเจ็บปวดจากการหลอมรวมวิญญาณทำให้มังกรน้อยดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง เปลวเพลิงสีชาดทะลักทลายออกมาจากผนังถ้ำแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า “มู่เฉิน! ระวัง!” เสียงตะโกนด้วยความตกใจดังมาจากปากถ้ำ ไป๋อวี้เซียน หรือเซียนกระบี่เหมันต์ นางปรากฏตัวขึ้นพร้อมกระบี่คู่กายที่สั่นระริก ไอเย็นยะเยือกแผ่พุ่งเข้าต้านทานคลื่นความร้อนระอุเพื่อปกป้องชายหนุ่ม แต่ทว่าหลี่มู่เฉินกลับยกมือขึ้นห้ามนางไว้ ดวงตาคมกริบส่งสัญญาณเตือนให้หยุดนิ่ง “อวี้เซียน… อย่าเข้ามา นี่คือวิถีที่ข้าต้องเลือกเดินด้วยตนเอง” คำพูดของเขาเรียบง่ายแต่มั่นคง ดุจดั่งขุนเขาที่ไม่เคยสะเทือนต่อสายลมพายุ ไป๋อวี้เซียนเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว นางรู้ดีว่าการทำพันธสัญญาเลือดกับอสูรบรรพกาลระดับนี้มีความเสี่ยงเพียงใด หากจิตใจของหลี่มู่เฉินไม่แข็งแกร่งพอ เขาจะถูกพลังอสูรกลืนกินวิญญาณจนกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดไร้จิตวิญญาณ แต่ทว่า… เมื่อนางมองลึกลงไปในแววตานั้น แววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและอ่อนโยนในคราเดียวกัน หัวใจของนางก็พลالكสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นางเลือกที่จะเชื่อใจเขา… ยอมลดกระบี่ลง แล้วยืนอารักขาอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบเชื่อง *ตูม!* พลังปราณสองสาย ระหว่างปราณเซียนอันบริสุทธิ์ของหลี่มู่เฉิน และปราณอสูรเพลิงบรรพกาล ปะทะกันอย่างรุนแรงกลางอากาศ ก่อเกิดเป็นคลื่นกระแทกอัคคีสีทองแดงสว่างวาบทั่วทั้งหุบเขา อักขระโบราณนับพันตัวปรากฏขึ้นรอบตัวของทั้งสอง หลอมรวมเข้ากับผิวหนังและกระดูกทีละนิ้ว ความเจ็บปวดแสนสาหัสราวกับถูกฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ทำให้หลี่มู่เฉินต้องหลับตาลง ขบกรามแน่นจนเลือดไหลซึมที่มุมปาก แต่เขากลับไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่นصفคำ มังกรเพลิงน้อยที่บัดนี้มีเกล็ดสีทองแดงอร่ามและเขายาวโค้งงอราวกับมหาเทพ กำลังขดตัวพันรอบแขนขวาของเขา ดวงตาทั้งสองข้างจับจ้องมาที่หลี่มู่เฉินด้วยความภักดีอย่างลึกซึ้ง ความโกรธเกรี้ยวและพายุอารมณ์ทั้งหมดสงบลงเหลือเพียงสายใยจิตวิญญาณที่เชื่อมโยงกันอย่างแนบแน่น พันธสัญญาเลือด… สำเร็จลุล่วงแล้ว! หลี่มู่เฉินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายแสงสีทองและสีแดงเพลิงฉายชัดในนัยน์ตา กลิ่นอายพลังของเขาพุ่งทะยานจากขอบเขตหลอมรวมลมปราณ สู่ขอบเขตแก่นแท้สวรรค์ในชั่วพริบตาเดียว! พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง แรงกดดันระดับราชันย์เซียนแผ่ซ่ายจนมิติรอบกายสั่นไหว “เจ้าทำได้จริงๆ ด้วย…” ไป๋อวี้เซียนถอนหายใจออกมา23ด้วยความโล่งอก รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงามดุจน้ำแข็งของนาง เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและงดงามราวกับดอกเหมันต์แรกผลิ ทว่า… ความเงียบสงบยังไม่ทันได้ทาบทับทั่วบริเวณ เสียงหัวเราะเยือกเย็นอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องนอกถ้ำ *“ฮ่าๆๆๆ ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ศิษย์น้องหลี่… เจ้าช่างหาญกล้ายิ่งนักที่กล้าผนึกอิศรามังกรเพลิงไว้ในร่างตนเอง แต่เกรงว่า… วันนี้ร่างนี้ และพลังทั้งหมดของมัน จะต้องตกเป็นของสำนักมารโลหิตของพวกเราแล้ว!”* เงาร่างสีดำสนิทนับสิบสายพุ่งทะลุผ่านม่านพลังป้องกันเข้ามาในพริบตา ผู้นำกลุ่มคือนิกายมารโลหิตขั้นสูงผู้มีรอยแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัวบนใบหน้า ในมือถือค้อนกระดูกอสูรที่อาบด้วยกลิ่นอายความตาย พร้อมกับพุ่งเป้าตรงมาที่หลี่มู่เฉินที่ยังคงอ่อนแรงจากการทำพันธสัญญา! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพมาด้วยกันในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - กระบี่ไร้ลักษณ์