ทางแยกของชีวิต

"ถ้าคุณก้าวออกไปจากห้องนี้ รินรดา... ทุกสิ่งที่เธอพยายามปกป้องไว้จะมลายหายไปในพริบตา" เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศภายในห้องทำงานที่มืดสลัว เขาไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้ แต่ไอความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งนั้นกลับทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ มือของเธอที่กำลูกบิดประตูแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดสั่นระริก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นไหวในทรวงอก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับชายผู้เป็นทั้งคู่คิดและผู้คุมชะตาของเธอ "ความจริงไม่ใช่สิ่งที่ควรถูกฝังกลบนะคะธันวา" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้น พยายามค้นหาเศษเสี้ยวของความเห็นใจที่เขาอาจจะซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเยือกเย็น "คุณบอกว่าคุณทำเพื่อฉัน... แต่สิ่งที่ฉันเห็นมีเพียงรอยเลือดที่เปื้อนมือคุณมากขึ้นทุกวัน" ธันวาแค่นยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาขยับตัวก้าวเข้ามาหนึ่งจังหวะ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ดังสะท้อนก้องในความเงียบ "ความจริงมันสวยหรูแค่ในนิทานค่ะริน... ในโลกใบนี้ ความจริงคืออาวุธที่พร้อมจะกรีดลึกถึงกระดูก ถ้าเธอเลือกที่จะเปิดเผยบันทึกเล่มนั้น คนที่จะตายไม่ใช่แค่ฉัน แต่คือคนที่เธอรักที่สุด... คนที่เธอยังโทษตัวเองอยู่ทุกคืนวันว่าปกป้องเขาไว้ไม่ได้" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าสู่กลางใจ ราวกับเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงบาดแผลเก่าให้ฉีกขาด รินรดาชะงัก สายตาที่เคยเด็ดเดี่ยววูบไหว ภาพในอดีตซ้อนทับขึ้นมาอย่างไม่ได้รับเชิญ—ภาพร่างไร้วิญญาณที่เธอไม่อาจลืมเลือน ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจเธอมาตลอดหลายปีคือตรวนที่ล่ามเธอไว้กับความเจ็บปวด "คุณขู่ฉัน..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "ผมเตือน... ด้วยความหวังดีที่อาจจะดูโหดร้ายสำหรับเธอ" ธันวาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมเจือจางของไม้สนจากกายเขาทำเอาลมหายใจของเธอติดขัด เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ "เลือกรินรดา... จะยอมทิ้งเกียรติยศที่ตายไปแล้วของตระกูล เพื่อรักษาลมหายใจของคนที่ยังอยู่ หรือจะก้าวเดินบนเส้นทางสายความถูกต้องแล้วปล่อยให้ไฟเผาผลาญทุกอย่างที่เธอหวงแหนจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน" รินรดาเบือนหน้าหนี เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากลมหายใจของเขาที่ปะทะผิวแก้ม มันเป็นความใกล้ชิดที่แฝงไปด้วยอันตราย เหมือนเดินอยู่บนเส้นด้ายที่ขึงตึงเหนือหุบเหว เธอรู้ดีว่าธันวาไม่ได้โกหก แต่ความลับที่เธอกำลังถือครองอยู่นั้นหนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับไว้เพียงลำพัง หากเธอเงียบ เธอก็คือผู้ร่วมสมคบคิดในความชั่วร้าย แต่หากเธอพูด... เลือดของคนที่เธอรักจะต้องหลั่งรินอีกครั้งอย่างนั้นหรือ มือที่ว่างอยู่ของเธอสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ท สัมผัสความเย็นของแฟลชไดรฟ์ที่บรรจุความลับทั้งหมดของตระกูลไว้ มันคือสิ่งที่จะเปลี่ยนชะตาของทุกคน แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือมีดที่พร้อมจะเชือดคอเธอเอง "คุณเคยรักใครจริงๆ บ้างไหมคะ?" รินรดาถามขึ้นเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงด้วยความตัดพ้อ "รักจนยอมสละแม้แต่สิ่งที่คุณยึดมั่นที่สุดน่ะ" ธันวาเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง เป็นความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้อย่างลึกซึ้งก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็วแทนที่ด้วยความเย็นชาดังเดิม "ความรักเป็นเรื่องของคนที่มีอนาคตค่ะริน... ส่วนพวกเรา เรามีแค่รอยจารึกในอดีตที่คอยขีดเขียนอนาคตที่บิดเบี้ยวให้" เขาเอื้อมมือมาแตะที่ขอบประตูเหนือไหล่ของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างไม่ตั้งใจ "วางมันลงเถอะ... แล้วเราจะหนีไปจากที่นี่ด้วยกัน ผมจะมอบชีวิตใหม่ให้เธอ ชีวิตที่ไม่มีความแค้น ไม่มีคำลวง มีเพียงเราสองคน" หัวใจของรินรดากระตุกวาบ ข้อเสนอที่หอมหวานนั้นดึงดูดใจเธอเหลือเกิน การหนีจากทุกอย่าง... การปล่อยวางทุกปมปัญหา แต่เมื่อภาพใบหน้าของแม่และน้องสาวลอยเข้ามาในห้วงความคิด ความลังเลที่เคยมีก็มลายหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่กลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง "ชีวิตใหม่ที่แลกมาด้วยเลือดคนอื่น... ฉันไม่ต้องการค่ะ" รินรดาตัดสินใจหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ผลักอกเขาออกเต็มแรงแล้วก้าวพรวดพราดออกไปที่โถงทางเดิน เธอไม่รอฟังคำทัดทานใดๆ อีก แต่ทว่า เมื่อเธอก้าวพ้นประตูออกมา เสียงฝีเท้าที่ดังตามหลังมากลับไม่ใช่ของธันวา "คุณหนูครับ... ในที่สุดเราก็หาตัวคุณเจอ" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยพร้อมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้รินรดาต้องหยุดชะงักกึก เธอค่อยๆ หันกลับไปมองเบื้องหลัง—ไม่ใช่ธันวา แต่เป็นชายในชุดสูทสีดำสนิทที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนกำลังยกอาวุธปืนขึ้นจ่อมาที่หน้าผากของเธอ พร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนนับสิบที่ล้อมรอบโถงทางเดินนั้นไว้ รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังชายคนนั้น... คนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่สิบปีก่อน คนที่ถือครองความลับที่ดำมืดที่สุดของเรื่องราวทั้งหมด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดตัดสินใจอันแสนบีบคั้นนี้กับรินรดานะคะ ไวโอเล็ตการ์เด้น