การตัดสินใจครั้งแรก

“คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ ธันวา?” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตากลับแข็งกร้าวราวกับเศษแก้วที่บาดลึกอยู่ในมือ เธอจ้องมองรูปถ่ายใบนั้น—หลักฐานที่ตอกย้ำว่าความตายของบิดาอาจไม่ใช่แค่เพียงอุบัติเหตุ แต่มันคือปมเงื่อนที่ถูกถักทอด้วยความอาฆาตพยาบาท ธันวาไม่ได้ตอบในทันที เขานิ่งงัน ปล่อยให้ความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าเข้าครอบงำ ดวงตาคมเข้มของเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด ก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่เย็นเยียบเกินคาดเดา เขาค่อยๆ วางรูปถ่ายลงบนโต๊ะไม้โอ๊กช้าๆ ราวกับมันเป็นวัตถุต้องคำสาป “ผมไม่ได้เล่นเกม รินรดา” เขาเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า “ผมแค่กำลังชดใช้... และในเวลาเดียวกัน ผมก็กำลังรอให้คุณตื่นจากความฝันที่พ่อคุณสร้างไว้ให้” รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ความโกรธแค้นแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอไม่ต้องการคำปริศนา ไม่ต้องการความนัยที่ซ่อนเร้น เธอต้องการ ‘ความจริง’ ที่ชัดเจนเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนกระดาษ “ถ้าคุณคิดว่าฉันจะอ่อนแอจนยอมให้คุณปั่นหัวด้วยคำพูดพวกนี้ละก็ คุณคิดผิดแล้ว” รินรดาแค่นยิ้ม มือข้างที่ว่างกำกุญแจในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ในเมื่อคุณไม่ยอมพูด สิ่งที่ฉันจะทำต่อไปนี้ คือสิ่งที่ทำให้คุณต้องเสียใจที่เข้ามาในชีวิตฉัน” ธันวาชะงัก สายตาที่เขามองเธอมันมีทั้งความชื่นชมและความปวดร้าวปนเปกัน เขารู้ดีว่าเธอจะไม่หยุดแค่นี้ หญิงสาวผู้ที่เคยดูเปราะบางเหมือนหยาดน้ำค้างบนกลีบดอกไม้ บัดนี้กำลังแปรเปลี่ยนเป็นพายุฝนที่พร้อมจะซัดทุกอย่างให้พังทลาย รินรดาไม่รอฟังคำแก้ตัว เธอหันหลังเดินออกจากห้องทำงานทันที ทิ้งให้ธันวายืนนิ่งอยู่กลางความมืดสลัว กุญแจดอกนั้นในมือเธอไม่ใช่แค่โลหะ แต่มันคือกุญแจสู่สมุดบันทึกที่บรรจุความลับอันโสมมของตระกูลที่เธอพยายามปกป้องมาตลอดชีวิต --- สามชั่วโมงต่อมา ภายในห้องรับรองของสำนักงานทนายความชื่อดังบรรยากาศดูอึดอัดกว่าที่รินรดาคาดไว้ เธอวางรูปถ่ายและสมุดบันทึกเล่มหนาลงบนโต๊ะตรงหน้าชายวัยกลางคนผู้มีแววตาดุดันและเฉียบคม “ทนายวิทวัสคะ... ฉันต้องการตรวจสอบที่ดินผืนนี้ และที่สำคัญที่สุด คือที่มาของสมุดบันทึกเล่มนี้” รินรดาเอ่ยเสียงมั่นคง เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอความเห็นใจ แต่มาเพื่อหาทางสู้ ทนายวิทวัสเปิดสมุดบันทึกทีละหน้า แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเรียบเฉยเป็นความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ “คุณรินรดาครับ... ข้อมูลในนี้ ถ้ามันเป็นความจริง มันไม่ใช่แค่เรื่องของที่ดิน แต่มันคือแผนการฮุบสมบัติและการฟอกเงินครั้งใหญ่ของคนในตระกูลคุณเอง คุณแน่ใจนะว่าจะเปิดโปงเรื่องนี้? เพราะถ้าคุณเริ่มขุดรากถอนโคนต้นไม้นี้แล้ว กิ่งก้านสาขาที่เหลืออาจจะโค่นล้มทับคุณจนไม่เหลือชิ้นดี” “ถ้าต้นไม้นั้นมันเน่าเฟะจนผลิตแต่ผลพิษ ต่อให้ฉันต้องถูกทับตาย ฉันก็ยินดีจะให้มันโค่นลงค่ะ” รินรดาตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอเริ่มเห็นภาพลางๆ ของความจริง ธันวาไม่ใช่แค่คนแปลกหน้าที่โผล่มา แต่เขาคือ 'ผลกระทบ' จากอดีตที่พ่อของเธอทิ้งไว้ เมื่อรินรดากลับถึงคฤหาสน์ในยามวิกาล แสงไฟในห้องรับแขกยังคงเปิดทิ้งไว้ ธันวานั่งรออยู่ตรงนั้นบนโซฟาตัวเดิม เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกเผยให้เห็นแผ่นอกแกร่งและรอยแผลเป็นจางๆ ที่เธอยังไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน “คุณไปพบทนายวิทวัสมาสินะ” เขาเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง รินรดาสะดุดกึก ความเยือกเย็นแล่นผ่านสันหลัง นี่เขาตามเธอไป หรือเขารู้จักคนของเธอดีกว่าที่เธอคิด? “ใช่ และฉันก็จะเอาเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด” เธอเดินเข้าไปใกล้เขา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ดูเหนื่อยล้าคู่นั้น “บอกฉันมาสิธันวา... ชื่อที่สลักหลังรูปถ่ายนั่น คือชื่อพ่อของคุณใช่ไหม? แล้วทำไมถึงเป็นอักษรสีเลือดแบบนั้น!” ธันวาเงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยเย็นชามลายหายไป เหลือเพียงความแตกสลายที่ปิดไม่มิด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเขารดรินอยู่ที่ข้างแก้มของเธอ “ถ้าคุณอยากรู้ความจริงขนาดนั้น รินรดา...” เขาเอื้อมมือมาแตะที่ข้อมือเธอเบาๆ ก่อนจะดึงเธอก้าวเข้าไปในห้องลับใต้บันไดที่เธอไม่เคยรู้ว่ามีมาก่อน “งั้นก็เชิญดูด้วยตาตัวเองเถอะว่า พ่อผู้แสนดีของคุณ ทิ้งอะไรไว้ให้ผมดูต่างหน้ากันแน่” เขากดรหัสที่ประตูไม้เก่าคร่ำคร่า เสียงกลไกเหล็กกระทบกันดังสนั่นก่อนที่ประตูจะค่อยๆ แง้มออก กลิ่นอายของความตายและความลับที่ถูกปิดตายมานานกว่ายี่สิบปีโชยออกมาปะทะหน้าจนรินรดาต้องกั้นหายใจ ภาพที่เห็นเบื้องหน้าไม่ใช่ห้องเก็บเอกสาร แต่มันคือ... สุสานจำลองที่มีรูปถ่ายของคนนับสิบคนถูกติดไว้บนผนัง และใจกลางห้องนั้น มีหีบเหล็กใบหนึ่งวางอยู่ พร้อมกับรอยเลือดที่แห้งกรังเปื้อนอยู่บนพื้นไม้ ราวกับว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเพิ่งจะเกิดเหตุการณ์นองเลือดขึ้นที่นี่! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้นะคะ ไวโอเล็ตการ์เด้น