เงาในกระจก

"ก้าวถอยหลังไปเสีย ธันวา... ถ้าไม่อยากเห็นอะไรที่มันจะทำให้คุณเสียใจไปตลอดชีวิต" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าหนักแน่นพอจะกรีดผ่านความเงียบงันที่แผ่ซ่านอยู่ในโถงทางเดินคฤหาสน์เก่าวินเทจ เธอไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มข้างกาย สายตาของเธอยังคงตรึงอยู่ที่แผ่นหลังของชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เขาเป็นเพียงเงาดำทะมึนที่กลมกลืนไปกับความมืดมิดของมุมตึก ราวกับถูกวาดขึ้นด้วยหมึกที่ไม่มีวันจางหาย ธันวาไม่ขยับ เขาทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบคู่นั้นฉายชัดถึงความสงสัยแกมสมเพช "ใครที่คุณกำลังคุยด้วย รินรดา?" เขาถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบจนน่ากลัว "ที่นี่ไม่มีใคร นอกจากผมกับคุณ" รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ ความเย็นเยียบจากหยดน้ำค้างที่เกาะพราวอยู่บนบานหน้าต่างกระจกสีบานใหญ่ข้างตัวดูเหมือนจะซึมลึกเข้าถึงกระดูกสันหลัง เธอเม้มปากจนห่อเลือด สายตาของเธอยังไม่ละจากเงานั้น เงาที่ค่อยๆ ขยับปาก... แม้จะไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา แต่เธอกลับได้ยินมันดังก้องอยู่ในมโนภาพอย่างชัดเจน *‘เจ้าทรยศ...’* คำนั้นดังก้อง รินรดาผงะถอยหลังโดยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังไม้โอ๊กเย็นเฉียบ ธันวาคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนเธอต้องนิ่วหน้า "คุณเป็นอะไรไป รินรดา! คุณกำลังมองไปที่ไหน?" "ปล่อยฉัน!" เธอแผดเสียง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "คุณมองไม่เห็นหรือไง? เขาอยู่ตรงนั้น... เขาเพิ่งจะพูดกับฉัน!" ธันวาหันขวับไปมองยังจุดที่เธอบ่งชี้ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและเย็นชาเหลือเกิน เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังเฟ้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเปราะบางนั้น "ความผิดบาปมักจะหลอนคนที่ถือมันไว้เสมอ รินรดา" เขาขยับเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นไม้สนประจำตัวเขา "ถ้าคุณคิดจะใช้ละครฉากนี้เพื่อหลอกให้ผมใจอ่อน หรือเพื่อให้ผมเลิกสืบเรื่องในอดีตล่ะก็... บอกไว้เลยว่าคุณคิดผิด" เขาสะบัดตัวหันหลังเดินหนีไป ทิ้งให้เธอจมดิ่งอยู่กับความอ้างว้างในโถงทางเดินที่ดูเหมือนจะทอดยาวออกไปไม่มีที่สิ้นสุด รินรดาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หัวใจเต้นแรงราวกับกลองรัว เธอหลับตาลงแน่น พยายามควบคุมลมหายใจ ทว่าทันทีที่เธอลืมตาขึ้น ภาพสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ที่แขวนอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับทำลายสติสัมปชัญญะของเธอจนสิ้น ในกระจก... เธอไม่ได้นั่งอยู่เพียงลำพัง เงาสะท้อนของรินรดาในกระจกไม่ได้ทำตามที่เธอกระทำ รินรดาในกระจกกำลังยืนตัวตรง แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยความอาฆาต มือข้างหนึ่งของหญิงสาวในกระจกยกขึ้นช้าๆ ก่อนจะกรีดนิ้วไปบนผิวแก้ว ราวกับกำลังเขียนคำสาปแช่งลงบนอากาศ และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ... มีมือของใครอีกคนวางอยู่บนไหล่ของเธอ มือที่ซีดเผือด เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น และมีแหวนเงินสลักรูปงูกินหางที่เธอจำได้ดีว่ามันเคยติดตัวอยู่กับคนที่ตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามจะลุกหนี แต่ทว่าร่างกายกลับแข็งทื่อเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ เสียงกระซิบที่คุ้นเคยเริ่มดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงคน แต่เป็นเสียงเหมือนใบไม้แห้งที่ถูกบดขยี้ *‘เธอไม่ได้อยู่คนเดียว... เราอยู่ที่นี่ด้วยกัน... ตลอดไป’* เธอหันกลับไปมองรอบตัวด้วยความหวาดกลัว สภาพแวดล้อมรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว กำแพงคฤหาสน์ดูเหมือนจะเขยิบเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที แสงไฟในโถงทางเดินกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก ในความมืดนั้น เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่เป่ารดต้นคอ วินาทีนั้นเอง ประตูห้องสมุดที่อยู่ใกล้ที่สุดก็เปิดออกช้าๆ แสงสลัวจากเทียนไขเพียงเล่มเดียวในมือของธันวาปรากฏขึ้น เขาดูตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นเธอสภาพนั้น "รินรดา! เกิดอะไรขึ้—" ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เงาดำร่างหนึ่งที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขาในกระจกบานเดิมก็ยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปาก... เป็นสัญญาณให้เงียบ รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นธันวาหยุดชะงัก สายตาเขามองผ่านไหล่ของเธอไปที่กระจก แววตาที่เคยแข็งกร้าวของเขาสั่นไหวรุนแรง เขาสูดหายใจเข้าลึกอย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "รินรดา... ฟังผมนะ... อย่าขยับไปไหนทั้งนั้น..." เขาขยับเข้ามาใกล้ช้าๆ สายตาไม่ได้มองที่ตัวเธอ แต่มองที่เงาซ้อนหลังเธอก่อนจะพึมพำออกมาว่า "เพราะตอนนี้... สิ่งที่คุณเห็นในกระจกน่ะ... มันเพิ่งจะก้าวออกมาจากกรอบแล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง รินรดารู้สึกถึงปลายนิ้วเย็นเฉียบที่แตะลงบนไหล่เธอจริงๆ... มันไม่ใช่ภาพหลอนอีกต่อไป ขอบคุณที่เดินทางผ่านรอยจารึกในหยาดน้ำค้างไปกับผม ไวโอเล็ตการ์เด้น