ความลับที่ใต้ถุน

"ตายแล้วฟื้นงั้นหรือ หรือว่านี่คือละครฉากใหญ่ที่เธอจัดขึ้นเพื่อปั่นหัวฉันกันแน่?" รินรดากระชับฝ่ามือที่สั่นเทาเข้าหากันแน่น ความเย็นเยียบจากปลายเท้าแล่นปราดขึ้นสู่สมองจนชาวาบ เธอจ้องมองใบหน้าที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า... ใบหน้าที่ควรจะกลายเป็นธุลีดินไปเมื่อสิบปีก่อน หากแต่ดวงตาคู่เดิมนั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ไม่ได้เจือจางไปตามกาลเวลา "น้องสาว..." หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าแค่นยิ้ม เสียงของเธอแหบพร่าคล้ายใบไม้แห้งที่ถูกขยี้ใต้รองเท้าบูท "ความทรงจำของเธอมันช่างสั้นนัก รินรดา แต่ดูเหมือนว่า 'คนรัก' ของเธอ จะไม่ได้ไร้เดียงสาเหมือนที่เธอคิดหรอกนะ" ธันวาก้าวขึ้นมาขวางหน้าเขาทันที แผ่นหลังกว้างของเขาบดบังรัศมีคุกคามนั้นไว้ แววตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเย็นชาที่เปลี่ยนไปจากทุกครั้งที่รินรดาเคยรู้จัก "ถอยไปเสีย" เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนอากาศรอบข้างดูจะสั่นสะเทือน "อย่าทำให้เรื่องที่ควรจะจบลงตั้งนานแล้ว ต้องยืดเยื้อจนถึงจุดที่ไม่สามารถย้อนกลับได้อีก" "ธันวา..." รินรดาพึมพำ ชื่อของเขาในปากเธอกลายเป็นความขมขื่น "เธอรู้จักคนคนนี้ใช่ไหม?" ธันวาไม่ตอบ เขาคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่น ก่อนจะกระชากตัวเธอให้หันหลังแล้ววิ่งฝ่าความมืดของโถงทางเดินไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทั้งคู่ดังสะท้อนก้องทั่วคฤหาสน์ร้างที่ไร้ผู้คน ความเงียบงันถูกทำลายด้วยเสียงลมหายใจหอบถี่ของรินรดา เธอรู้สึกเหมือนกำลังวิ่งหนีฝันร้ายที่กลายเป็นจริง พวกเขาทะลุผ่านห้องเก็บของเก่า กลิ่นอับชื้นของกระดาษที่ถูกทิ้งร้างและกลิ่นไม้ผุแตะจมูก ธันวาหยุดกะทันหันก่อนจะผลักตู้ไม้โอ๊คขนาดใหญ่ที่ตั้งขวางทางออกไป เผยให้เห็นรอยแยกของผนังที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมเก่าคร่ำคร่า "ลงไป" เขาสั่งเสียงเฉียบขาด "ที่นี่ที่ไหน?" "ที่ที่จะทำให้เธอเลิกถามว่าใครเป็นคนฆ่าครอบครัวเธอเสียที" ทั้งสองมุดผ่านช่องแคบๆ ลงสู่ใต้ถุนบ้าน บรรยากาศด้านล่างต่างจากเบื้องบนอย่างสิ้นเชิง มันหนาวเหน็บจนลมหายใจกลายเป็นไอ ธันวาหยิบไฟฉายจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาส่อง แสงสีขาวนวลกวาดไปทั่วพื้นที่ กองแฟ้มเอกสารเก่าๆ ถูกกองสุมไว้ราวกับขยะ และที่กลางห้อง... โต๊ะไม้ตัวเดียวที่วางอยู่บนนั้นมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งเปิดกางออก ราวกับว่ามีคนเพิ่งวางมันทิ้งไว้ไม่นาน รินรดาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหา มือที่สั่นเทาเอื้อมไปสัมผัสหน้ากระดาษที่เหลืองกรอบ ตัวอักษรลายมือที่คุ้นตาปรากฏอยู่เบื้องหน้า—ลายมือของพ่อเธอ *‘วันที่ 14 ตุลาคม... ตระกูลธันวาไม่ได้มาที่นี่เพื่อธุรกิจ แต่พวกเขามาเพื่อลบชื่อเราออกจากประวัติศาสตร์’* หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอหันขวับไปมองธันวาที่ยืนเฝ้าอยู่ที่บันไดทางลง แสงไฟจากไฟฉายสะท้อนเงาของเขาบนผนังจนดูยาวเหยียดราวกับอสุรกาย "นี่มันหมายความว่ายังไง? ตระกูลธันวา... ครอบครัวของนาย..." ธันวาเงียบงัน ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนน่ากลัว เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เธอ แววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด "ฉันมาที่นี่เพื่อหาทางแก้ไขความผิดพลาดนั้น รินรดา แต่ดูเหมือนว่าอดีตมันไม่ได้อยากให้เราแก้ไข... มันอยากให้เราชดใช้" เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากช่องลับใต้โต๊ะ มันเป็นรูปของหญิงสาวที่เพิ่งปรากฏตัวเมื่อครู่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ ยืนถ่ายคู่กับพ่อของเธอ และข้างหลังรูปมีรอยหมึกจางๆ เขียนไว้ว่า *‘เพื่อความถูกต้องของหยาดน้ำค้าง’* รินรดาชะงักไป ความคิดหนึ่งแล่นผ่านสมอง "หยาดน้ำค้าง... ชื่อของนิยายแม่" ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งคำถามเพิ่ม เสียงไม้กระดานเหนือศีรษะก็ดังขึ้นอย่างแรง! ไม่ใช่เสียงฝีเท้าเบาๆ แต่เป็นเสียงการลากวัตถุหนักๆ เข้ามาขวางทางออก ปิดกั้นช่องทางเดียวที่พวกเขาสามารถหลบหนีได้ รินรดารีบคว้ามือธันวาไว้ "พวกเราถูกขัง..." ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแต่มองไปที่ประตูใต้ถุนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความหวาดกลัวที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏขึ้นในดวงตาของชายหนุ่ม เขาค่อยๆ ถอยหลังมาพิงกำแพง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่ทำลายหัวใจคนฟัง "ไม่ใช่แค่ถูกขังหรอกรินรดา... แต่สิ่งที่รออยู่ข้างบนนั่น มันไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตเรา มันต้องการให้เราเห็นว่า 'ความลับ' ที่แท้จริงของบ้านหลังนี้ คือการที่ตัวเธอเอง... ไม่เคยมีตัวตนอยู่จริงๆ ตั้งแต่แรก" เสียงหัวเราะเบาๆ ดังสะท้อนก้องมาจากหลังผนังที่พวกเขาเพิ่งมุดเข้ามา และก่อนที่ไฟฉายในมือธันวาจะดับลง รินรดาก็เห็นรอยนิ้วมือเปื้อนเลือดประทับอยู่บนกระจกเงาบานใหญ่ที่พิงอยู่มุมห้อง—รอยนิ้วมือของเธอเอง ทั้งที่เธอเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ครับ - ไวโอเล็ตการ์เด้น