รุ่งอรุณก่อนพายุใหญ่

“ถ้าคิดว่าดึงหน้ากากคนรักมาสวมใส่ แล้วจะหลอกฉันได้... คุณก็ดูแคลนความผูกพันของเราต่ำเกินไปแล้ว” รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก เศษไม้จากบานประตูที่พังทลายยังคงกระจัดกระจายอยู่แทบเท้า เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แผ่นหลังตั้งตรง มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสั่นเทาเพียงเล็กน้อย แต่สายตาที่จ้องมองร่างชายแปลกหน้าผู้มีใบหน้าถอดแบบมาจากธันวาทุกกระเบียดนิ้วกลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความระแวง ชายผู้นั้นไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขาเพียงแต่ยิ้ม... รอยยิ้มที่ต่างจากธันวาโดยสิ้นเชิง มันเป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบ ปราศจากความอบอุ่นที่เธอเคยหลงใหล เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียบลงบนเศษกระจกที่แตกกระจาย เสียงดัง *กร๊อบ* นั้นฟังดูบาดหูราวกับเสียงกระดูกที่กำลังถูกบดขยี้ “ความผูกพันงั้นหรือ?” เขาแค่นหัวเราะ น้ำเสียงทุ้มต่ำและกังวานแบบเดียวกับธันวา แต่ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจมืด “รินรดา... คนอย่างเธอรู้จักคำนี้ดีจริงหรือ ในเมื่อตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในกรงขังแห่งความทรงจำที่เน่าเฟะ” เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดสายตาที่จดหมายในมือเธอ “ส่งมันมา นั่นไม่ใช่ของที่คนอย่างเธอควรได้รับรู้ ยิ่งรู้เร็วเท่าไหร่ โลกที่เธอพยายามประคับประคองไว้... ก็จะยิ่งแตกสลายเร็วขึ้นเท่านั้น” รินรดากระชับจดหมายในมือแน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจ แต่ลึกๆ ในใจเธอกลับมีความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นมาแทนที่ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ธันวา คนที่เธอรักไม่มีทางมองเธอด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนมองเห็นเพียง ‘หมาก’ ตัวหนึ่งบนกระดานที่กำลังจะถูกเขี่ยทิ้ง “ถ้าโลกของฉันมันจะแตกสลาย ก็ให้มันเป็นเพราะความจริง ไม่ใช่เพราะคำโกหกพกลมของคนปลอมๆ อย่างคุณ” เธอเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ชายคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นกายของเขา—กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายโลหะ—ทำให้นึกถึงวันที่เธอสูญเสียทุกอย่างไป เขาโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน “ธันวากำลังมา... แต่เขาจะมาในฐานะศัตรู หรือในฐานะอะไรนั้น ขึ้นอยู่กับว่าเธอกล้าพอที่จะเปิดอ่านบรรทัดสุดท้ายของจดหมายฉบับนั้นหรือไม่” เขาก้าวถอยหลังพลางส่งสัญญาณมือให้กลุ่มชายชุดดำถอยร่นออกไปอย่างเป็นระเบียบ ราวกับว่าฉากการเผชิญหน้าอันดุเดือดเมื่อครู่เป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่เขาเป็นผู้กำกับเองทั้งหมด ภายในเวลาไม่กี่วินาที ห้องทำงานที่เคยเต็มไปด้วยความวุ่นวายก็กลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความสับสน เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า มือที่ถือจดหมายยังคงสั่นไม่หยุด ลมหายใจเข้าออกหอบถี่ ความเงียบในยามนี้ไม่ได้หมายถึงความสงบ แต่มันคือความเงียบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ เธอตระหนักได้ว่าทุกย่างก้าวที่ผ่านมา ตั้งแต่การตัดสินใจขุดคุ้ยอดีต ทุกอย่างถูกวางหมากไว้อย่างแยบยล เธอไม่ได้เป็นคนเลือกเส้นทางนี้ แต่เธอถูก ‘ล่อลวง’ ให้เดินเข้ามาในวังวนที่ไม่มีทางออก ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะตัดสินใจแกะผนึกจดหมาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง ไม่ใช่ฝีเท้าที่เร่งรีบเหมือนกลุ่มชายชุดดำเมื่อครู่ แต่เป็นจังหวะที่มั่นคง หนักแน่น และคุ้นเคยจนหัวใจของเธอแทบหยุดเต้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง... สุภาพ และเยือกเย็น “ริน... ผมเอง” เสียงของธันวาดังลอดผ่านบานประตูที่พังเสียหายเข้ามา รินรดามองไปที่ประตูด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความหวาดระแวงพุ่งขึ้นถึงขีดสุดเมื่อเธอสังเกตเห็น ‘บางอย่าง’ ที่เปื้อนอยู่บนพื้นตรงหน้าประตูทางเข้า มันเป็นรอยเลือดหยดเล็กๆ ที่ยังคงสดใหม่และค่อยๆ ซึมลงบนพรม เธอลุกขึ้นช้าๆ ก้าวเดินไปที่ประตูด้วยเท้าเปล่า กลิ่นคาวเลือดเริ่มโชยปะทะจมูกชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเธอเอื้อมมือไปจับกลอนประตูที่ยังหลงเหลืออยู่ เธอก็ชะงักกึก เพราะเสียงที่ดังลอดมาจากอีกฝั่งของประตูไม่ใช่เสียงที่เธอเฝ้ารอ แต่มันคือเสียงของธันวาที่กำลังคุยกับ ‘ใครบางคน’ ด้วยน้ำเสียงที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน “จัดการให้สะอาด... อย่าให้ใครเห็นว่าคืนนี้มีศพตระกูลธันวาถูกทิ้งไว้ที่นี่” ประตูถูกผลักออกช้าๆ รินรดาเห็นเพียงแผ่นหลังของธันวาที่ยืนหันหลังให้เธอ เขากำลังยืนอยู่เหนือร่างของชายคนหนึ่งที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น และทันใดนั้น เขาก็หมุนตัวกลับมา สายตาที่เขามองตรงมาที่เธอไม่ใช่สายตาของคนรัก แต่เป็นสายตาที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกประหนึ่งมองหินข้างทาง เขาก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่ทำให้อากาศในห้องเย็นยะเยือก “ดูเหมือนว่า... ความลับที่เธอกำลังถืออยู่ในมือนั่น จะกลายเป็นหลุมศพของเธอเองแล้วนะ รินรดา” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาด้วยกันจนถึงวินาทีที่ความจริงเริ่มเผยตัวนะคะ ไวโอเล็ตการ์เด้นจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ดีที่สุดค่ะ