เบาะแสสำคัญจากห้องสมุด

"คุณกำลังจะบอกว่า เงินมหาศาลที่ควรจะเป็นของพนักงาน กลับกลายเป็นลมหายใจของบริษัทในนามของตระกูลคุณอย่างนั้นหรือคะ?" น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตากลับแข็งกร้าวราวกับเศษแก้วที่บาดลึกเข้าไปในความเงียบงันของห้องสมุดเก่าแก่ กลิ่นกระดาษสาและฝุ่นละอองที่อบอวลอยู่ในอากาศไม่ได้ทำให้เธอนึกถึงอดีตที่งดงามอีกต่อไป แต่มันกลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของความเน่าเฟะที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมหรูหรา ธันวายืนพิงชั้นหนังสือไม้โอ๊คเก่าแก่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง เงาของเขาพาดทับลงบนใบหน้าจนมองไม่เห็นอารมณ์ที่แท้จริง เขาไม่ได้ตอบโต้ในทันที เพียงแค่ใช้นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามสันหนังสือหนังสีซีดอย่างเชื่องช้า ความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ได้สื่อถึงความสงบ แต่มันคือแรงกดดันที่บีบเค้นหัวใจของทั้งสองคนให้เต้นจังหวะที่ผิดเพี้ยน "ความรักของครอบครัวน่ะริน... บางครั้งมันก็มีหน้าตาที่น่าเกลียดกว่าที่คุณคิด" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในดวงตาคมคริสนั้นกลับมีร่องรอยของความเจ็บปวดที่เขาพยายามปิดบังไว้อย่างสุดกำลัง "ถ้าคุณเลือกจะเปิดกล่องใบนี้แล้ว คุณจะไม่มีวันได้กลับไปเป็นรินรดาคนเดิมที่มองโลกด้วยหยาดน้ำค้างที่ใสสะอาดอีกต่อไป คุณพร้อมจะมือเปื้อนเลือดไปพร้อมกับผมหรือยังคะ?" รินรดาไม่ตอบ เธอเดินตรงไปยังโต๊ะไม้ตัวใหญ่กลางห้อง มือของเธอสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบเอกสารฉบับหนึ่งที่คั่นไว้ด้วยริบบิ้นสีดำสนิท มันไม่ใช่แค่บันทึกรายรับรายจ่ายธรรมดา แต่มันคือเส้นสายของการยักยอกเงินผ่านบริษัทบังหน้าหลายแห่ง ซึ่งหนึ่งในนั้นมีชื่อของบิดาเธอปรากฏอยู่ด้วย ตัวอักษรสีหมึกที่ซีดจางดูเหมือนจะกำลังกรีดร้องความจริงที่น่าอดสูออกมาจากหน้ากระดาษ เธอไล่สายตาอ่านข้อความแต่ละบรรทัด หัวใจของเธอเหมือนถูกของมีคมกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความจริงที่เธอพยายามตามหา... ที่แท้มันคือการทรยศหักหลังที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน ธันวาไม่ได้เป็นแค่เหยื่อที่ถูกครอบครัวบงการ แต่เขาคือจิ๊กซอว์สำคัญที่รู้เห็นทุกอย่างมาโดยตลอด "คุณรู้มานานแค่ไหนแล้วคะ?" รินรดาถามเสียงเบาหวิว ธันวาขยับตัวเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมไม้จันทร์จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา "ตั้งแต่วันแรกที่ผมก้าวเข้าบ้านหลังนี้... ตั้งแต่วันที่ผมรู้ว่าคนที่จะถูกทำลายล้างด้วยความจริงชุดนี้ ไม่ใช่แค่ครอบครัวผม แต่คือคนทั้งตระกูลที่พยายามสร้างความชอบธรรมบนคราบน้ำตาของผู้อื่น" เขายื่นมือมาแตะขอบโต๊ะใกล้กับมือของเธอ เพียงเสี้ยวนาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน รินรดารู้สึกเหมือนไฟฟ้าสถิตที่ไหลผ่านร่างกาย แต่มันไม่ใช่ความโรแมนติก หากแต่เป็นความสับสนที่ถักทอเข้าด้วยกันจนยากจะแยกออกว่าใครคือผู้ล่าและใครคือเหยื่อ "ถ้าฉันนำเอกสารนี้ไปแจ้งความ ตระกูลของคุณจะล่มสลาย และพ่อของฉัน... พ่อของฉันจะกลายเป็นเพียงนักโทษที่สังคมตราหน้า" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น "คุณกำลังผลักให้ฉันเลือกระหว่างความถูกต้องกับความกตัญญูที่กลายเป็นพิษ" ธันวาแค่นยิ้ม ยิ้มที่ดูราวกับรอยแผลเป็นบนใบหน้า "คุณไม่ใช่คนที่จะเลือกความถูกต้องหรอกริน คุณคือคนที่เลือก 'ความจริง' ไม่ว่ามันจะทำลายชีวิตใครไปบ้างก็ตาม" เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เตรียมจะหมุนตัวเดินจากไป แต่ทว่ารินรดากลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น เอกสารในมืออีกข้างบีบจนยับยู่ยี่ ภายในห้องสมุดที่ควรจะมีเพียงพวกเขาสองคน จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านนอก เสียงกุญแจไขห้องสมุดดังกระทบกันจนเกิดเสียงบาดหู รินรดาหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองประตูที่ถูกล็อกไว้จากด้านนอก ขณะที่เงาร่างหนึ่งทาบทับลงบนบานกระจกฝ้าที่ประตู เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่รินรดาจดจำได้ดีตั้งแต่วัยเยาว์ดังแทรกผ่านเข้ามา "ธันวา... พ่อบอกลูกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าพาสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในที่ที่ควรจะเหลือไว้แค่รอยประวัติศาสตร์ของเรา" ประตูห้องสมุดค่อยๆ แง้มออกช้าๆ รินรดาใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ชายที่อยู่เบื้องหลังบานประตู นั่นไม่ใช่คนรับใช้ ไม่ใช่พนักงาน แต่คือคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่ความลับทั้งหมดเริ่มก่อตัวขึ้น และในมือของเขา... คือปืนที่เล็งตรงมาที่ธันวาอย่างไม่มีความลังเล "ความลับในหยาดน้ำค้างน่ะ... มันควรจะถูกฝังไว้กับความตาย ไม่ใช่การเปิดโปง" ขอบคุณที่เดินทางมากับเรื่องราวนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความจริงในห้องสมุดจะทำให้คุณตื่นเต้นจนหยุดอ่านไม่ได้ค่ะ ไวโอเล็ตการ์เด้น