หลบหนีจากภัยมืด

"หยุดดิ้น ถ้าไม่อยากตายที่นี่ รินรดา!" น้ำเสียงทุ้มต่ำของธันวาแทรกผ่านความโกลาหลเบื้องหลัง แรงบีบที่ต้นแขนของเขาหนักหน่วงและหนักแน่นพอจะเตือนสติให้หญิงสาวที่กำลังตื่นตระหนกหยุดชะงัก รินรดาสูดหายใจเข้าลึกจนเจ็บปวดไปถึงทรวงอก กลิ่นควันไฟปนเปื้อนด้วยกลิ่นกำมะถันจางๆ จากระเบิดควันในห้องโถงใหญ่ทำให้เธอมึนงง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างมองร่างสูงโปร่งที่ฉุดรั้งเธอวิ่งฝ่าความมืดเข้าไปในซอกตึกแคบๆ ของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำที่ตามล่าพวกเธอดังใกล้เข้ามาทุกขณะ ปลายกระบอกปืนที่สะท้อนแสงไฟสลัววับวับดูเหมือนปีศาจที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตที่ขวางทาง "ทำไม... คุณถึงมาอยู่ที่นี่" รินรดาเค้นเสียงถาม ทั้งที่หอบหายใจถี่รัว "คุณบอกฉันเองไม่ใช่หรือว่าเราไม่ควรพบกันอีก" ธันวาไม่ตอบ เขาผลักเธอให้แนบชิดกับผนังเย็นเฉียบพลันก่อนจะแทรกตัวบังร่างบางไว้ แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวเล็กน้อยจากการออกแรง วินาทีนั้นรินรดาเห็นเพียงแววตาที่ฉายความเด็ดเดี่ยวปนความหม่นหมองที่ยากจะหยั่งถึง เขาไม่ได้มาเพื่อทำภารกิจ แต่นี่คือการตัดสินใจที่ฝ่าฝืนคำสั่งของผู้เป็นนายอย่างสิ้นเชิง "ถ้าฉันไม่มา เธอคงกลายเป็นเพียงรอยจารึกในประวัติศาสตร์โสมมของตระกูลนี้ไปแล้ว" เขาเอ่ยประโยคที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "จำไว้รินรดา ไม่ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น อย่าหันกลับไปมอง อย่าถามถึงเหตุผล และที่สำคัญที่สุด... อย่าไว้ใจใคร แม้แต่ตัวฉันเอง" เขากระชากเธอให้วิ่งต่อ เส้นทางเบื้องหน้าคือประตูระบายอากาศชั้นใต้ดินที่ถูกล็อกไว้ด้วยโซ่เส้นหนา ธันวาใช้แรงทั้งหมดที่มีกระแทกไหล่เข้ากับบานเหล็กจนเกิดเสียงดังสนั่น เขากัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความเจ็บปวดจากการถูกกระสุนเฉี่ยวที่สีข้างเมื่อครู่เริ่มซึมออกมาเป็นรอยเลือดสีเข้มบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา "ธันวา... คุณเลือดออก!" รินรดาอุทาน มือสั่นเทาพยายามจะเอื้อมไปแตะที่สีข้าง แต่เขากลับปัดมันออกด้วยสายตาที่ดุดัน "อย่ามาสำอางตอนนี้!" เขาตะคอก ก่อนจะหันไปใช้ด้ามปืนฟาดลงบนกุญแจจนหลุดกระเด็น "ถ้าเธอไม่อยากให้เลือดของฉันเสียเปล่า ก็รีบมุดออกไปซะ!" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกผิดท่วมท้นในอก เธอคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด เธอคือผู้ถือครองกุญแจลับที่ตระกูลนี้ต้องการจะฝังกลบไปพร้อมกับศพของเธอ หญิงสาวมุดตัวผ่านช่องแคบนั้นออกไปสู่ความมืดมิดของสวนด้านหลัง คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เธอเคยเรียกมันว่า 'บ้าน' บัดนี้กลายเป็นกรงขังที่กำลังพังทลายลงด้วยเปลวเพลิงที่ธันวาเป็นคนจุดฉนวนไว้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ทว่า เมื่อเธอโผล่ออกมายังอีกฝั่ง เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงัน ตามมาด้วยเสียงร่างหนักๆ ที่ร่วงหล่นลงกับพื้นหญ้า "ธันวา!" รินรดาร้องเรียก หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรีบหันกลับไปมองผ่านช่องเหล็กที่เพิ่งมุดออกมา ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นหญ้าที่เปียกชื้นด้วยน้ำค้าง รอบตัวเขามีชายชุดดำสามคนยืนล้อมไว้ หนึ่งในนั้นก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมกับขยับหน้ากากสีเงินที่สวมอยู่ เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่คุ้นเคย "จบกันเสียทีนะ... หลานรัก" เสียงนั้น... เสียงของชายที่เธอคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน รินรดาสะอึกจนพูดไม่ออก ปลายนิ้วของเธอจิกเข้ากับพื้นดินจนเล็บแทบฉีก เมื่อชายคนนั้นก้มลงหยิบบางอย่างที่ตกอยู่ข้างตัวธันวาขึ้นมา มันคือจี้ห้อยคอสีเงินรูปหยาดน้ำค้างที่เป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวที่เธอยึดติดไว้กับความทรงจำอันเลวร้ายตลอดสิบปีที่ผ่านมา ชายคนนั้นหันมามองที่พุ่มไม้ที่เธอหลบอยู่ แววตาคมกริบคู่นั้นฉายความสมเพชอย่างปิดไม่มิด "หวังว่าแกคงไม่คิดว่า 'คนทรยศ' อย่างไอ้ธันวามันจะปกป้องแกได้ตลอดรอดฝั่งนะ รินรดา" เขาแสยะยิ้มก่อนจะหันไปสั่งลูกน้อง "เอาตัวมันไปขังไว้ที่ห้องใต้ดิน ส่วนนังเด็กนั่น... ตามหาตัวให้เจอ ก่อนที่มันจะไปพบ 'ความจริง' ที่ฉันอุตส่าห์ซ่อนไว้ใต้โลงศพของพ่อแม่มัน" รินรดาปิดปากแน่นเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกไป ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง เมื่อเธอก้มลงมองมือตัวเอง ความจริงที่เธอพยายามหนีมาตลอดกลับถูกเปิดเผยออกมาในค่ำคืนนี้ พร้อมกับความตายของคนเดียวที่ยอมแลกชีวิตเพื่อเธอ ธันวาไม่ได้แค่ช่วยเธอหนี... แต่เขากำลังถูก 'คนตาย' ที่เธอกลัวที่สุดลากกลับไปสู่ขุมนรกอีกครั้ง และสิ่งที่อยู่ในมือของชายคนนั้น... ไม่ใช่แค่จี้ธรรมดา แต่มันคือรหัสลับที่จะเปิดประตูไปสู่ความลับที่ว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนลั่นไกสังหารพ่อแม่ของเธอในคืนที่หยาดน้ำค้างกลายเป็นสีเลือด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอดทนรอคอยตอนต่อๆ ไปกับไวโอเล็ตการ์เด้นนะคะ