ความพยายามของคนร้าย

"เธอไม่ควรเห็นหน้านี้... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจหยั่งถึง กระซิบอยู่เบื้องหน้า ใบหน้านั้น—ใบหน้าที่เธอเฝ้าฝันถึงในคืนที่โดดเดี่ยว และใบหน้าที่เธอเคยกีดกันออกจากความทรงจำด้วยความแค้น—กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่แหลกสลาย รินรดารู้สึกเหมือนอากาศในห้องถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น มือที่สั่นเทาของเธอเผลอกำหลักฐานชิ้นสำคัญในกระเป๋าเสื้อแน่นขึ้นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ "คุณตายไปแล้ว..." เธอเค้นเสียงออกจากลำคอ ความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่พยายามกลบฝังไว้หลายปีพุ่งทะยานขึ้นมาราวกับคลื่นยักษ์ "ทำไม... ทำไมถึงเป็นคุณ" ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ตอบ เขาเพียงแต่ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างนั้นเปรียบเสมือนเหวที่ขวางกั้นระหว่างอดีตกับปัจจุบัน ก่อนที่เขาจะหันไปทางประตูไม้บานเก่าแล้วพุ่งตัวออกไปราวกับเงา รินรดาไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอรีบวิ่งตามออกไปทันที ทว่าความมืดมิดในยามวิกาลกลับเล่นตลกกับสายตา เธอวิ่งฝ่าความเงียบเชียบของโถงทางเดิน ก่อนจะชะงักกึกเมื่อกลิ่นฉุนกึกของน้ำมันเบนซินแตะเข้าที่จมูก เปลวไฟสีส้มวูบไหวขึ้นจากมุมอับใต้บันไดอย่างรวดเร็วราวกับมีชีวิต มันกัดกินเนื้อไม้และลามเลียขึ้นสู่เพดานในพริบตา เสียงเปรี๊ยะปรี้ดของไม้ที่ถูกเผาไหม้ดังแข่งกับเสียงหัวใจของเธอ "ไม่..." รินรดาร้องอุทาน พลางหันไปมองกองเอกสารและหลักฐานสำคัญที่เธอวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานในห้องโถงหลัก หากไฟลามถึงตรงนั้น ความลับที่เธอทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อเปิดโปงจะกลายเป็นเพียงเถ้าถ่าน ในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงโปร่งของใครอีกคนก็พุ่งเข้ามาในวงล้อมของเปลวไฟ ธันวา... เขากระโจนผ่านกลุ่มควันหนาทึบ ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและตื่นตระหนก เขาไม่มองหน้าเธอแต่กลับตรงดิ่งไปที่โต๊ะทำงานนั้น "ออกไปจากที่นี่ซะ รินรดา!" ธันวาตะคอก สองมือคว้าแฟ้มเอกสารที่เริ่มติดไฟมาถือไว้แน่น แม้ปลายนิ้วจะถูกเปลวไฟเลียไล้จนผิวหนังแดงระเรื่อเขาก็ไม่สะทกสะท้าน "ฉันไม่ไป! หลักฐานพวกนั้น... คุณต้องช่วยมันไว้!" รินรดาพยายามก้าวผ่านกองเพลิงเข้าไปหา แต่ไอความร้อนที่พุ่งปะทะใบหน้าทำให้เธอต้องถอยกรูด "ฟังนะ!" ธันวาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่น่าประหลาด "ถ้าคุณตายที่นี่ ทุกอย่างก็จบสิ้น เอกสารพวกนี้ไม่มีค่าอะไรเลยถ้าไม่มีคนพูดความจริง... วิ่งออกไปทางหลังบ้าน เดี๋ยวนี้!" เขากระแทกแฟ้มเอกสารใส่อกเธอ ก่อนจะผลักไหล่เธอให้พ้นจากทางที่ไฟกำลังโหมกระหน่ำ รินรดามองดูใบหน้าของชายสองคนที่ขัดแย้งกันในชีวิตของเธอ คนหนึ่งคืออดีตที่หวนคืนมาเพื่อทำลาย และอีกคนคือปัจจุบันที่กำลังยอมแลกชีวิตเพื่อรักษาความหวังของเธอไว้ เธอวิ่งฝ่ากลุ่มควันออกไปสู่สนามหญ้าด้านหลัง เสียงระเบิดเบาๆ ดังมาจากภายในตัวบ้าน รินรดาหอบหายใจอย่างหนักหน่วง มองดูเปลวเพลิงที่ย้อมท้องฟ้ายามค่ำคืนจนกลายเป็นสีแดงฉาน ความร้อนระอุของมันทำให้เธอรู้สึกถึงความเปราะบางของชีวิต เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าที่ชุ่มด้วยหยาดน้ำค้าง กอดแฟ้มเอกสารแนบอกไว้แน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก *เขากำลังทำอะไรของเขา... ธันวา?* ทว่าในขณะที่เธอกำลังเฝ้ารอคอยให้ร่างของธันวาก้าวออกมาจากกองเพลิงนั้น สายตาเธอกลับเหลือบไปเห็นเงาดำสองร่างที่ยืนนิ่งอยู่ในความมืดหลังพุ่มไม้สูง พวกเขากำลังถืออาวุธบางอย่างในมือ และหนึ่งในนั้นคือชายคนเดิม—คนที่เธอเห็นในห้องทำงาน เขายืนนิ่ง จ้องมองไปยังบ้านที่กำลังมอดไหม้ด้วยแววตาเย็นชาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ ก่อนที่เขาจะหันมาสบตากับเธอในระยะไกล แสงจากเปลวเพลิงสะท้อนในดวงตาที่คมกริบคู่นั้น เขาไม่ได้วิ่งหนี แต่กลับยกมือขึ้นทาบกับริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบ... และในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเข้ามาหาเธอ เสียงฝีเท้าหนักๆ จากด้านหลังก็ทำให้รินรดาต้องสะดุ้งสุดตัว มือแข็งแรงมือหนึ่งคว้าหมับเข้าที่ไหล่ของเธออย่างรุนแรงจนเธอแทบสิ้นสติ "อย่าหันไปมอง" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากธันวาดังขึ้นที่ข้างหูของเธอ แม้จะสำลักควันจนเสียงแหบพร่า แต่น้ำเสียงนั้นกลับเด็ดขาด "คนที่ยืนอยู่หลังพุ่มไม้นั่น... ไม่ใช่คนที่เราจะต่อกรได้ในตอนนี้" รินรดาตัวแข็งทื่อ เมื่อรับรู้ได้ว่าธันวาเองก็บาดเจ็บสาหัส แผ่นหลังของเขามีรอยไหม้เกรียมจนเห็นเนื้อใน ความอบอุ่นจากหยาดน้ำค้างรอบกายบัดนี้กลับกลายเป็นความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงกระดูกดำ เมื่อธันวาค่อยๆ ทรุดตัวลงข้างๆ เธอ พร้อมกับกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำลายหัวใจของเธอจนแหลกละเอียด "รินรดา... ในแฟ้มที่คุณถืออยู่นั่นน่ะ หน้าสุดท้าย... มันไม่ใช่หลักฐานการฆาตกรรม แต่มันคือชื่อของคนที่บงการชีวิตคุณมาตลอดสิบปี... รวมถึงตัวผมด้วย" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและกองเพลิงไปกับรินรดาในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ ไวโอเล็ตการ์เด้น