สายสัมพันธ์ที่สั่นคลอน

"ถอยออกไป..." รินรดากลั้นหายใจ เสียงของเธอสั่นพร่าแต่พยายามให้มั่นคงที่สุดในขณะที่มือเรียวคว้าเชิงเทียนทองเหลืองบนโต๊ะขึ้นมาเป็นอาวุธ ความมืดหลังบานประตูไม่ได้ให้คำตอบใดตอบกลับมา มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ลอดผ่านช่องว่างใต้ประตูดังแว่วเข้ามา ราวกับใครคนนั้นกำลังรอคอยให้เธอกระโจนเข้าหาความกลัวด้วยตัวเอง เธอถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังปะทะกับขอบหน้าต่างที่เย็นเยียบ จดหมายฉบับนั้นยังวางนิ่งอยู่บนโต๊ะ แต่เนื้อความในนั้นกลับกลายเป็นอาวุธที่เชือดเฉือนจิตใจเธอเสียยิ่งกว่าคมมีด—ความลับเรื่องตระกูลที่พัวพันกับความตายของคนรักเก่าของเธอ และชื่อของ 'ธันวา' ที่ถูกระบุว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์โศกนาฏกรรมครั้งนั้น *กึก... กึก...* เสียงบานพับประตูถูกสั่นไหวเบาๆ รินรดาหลับตาลงแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก ในวินาทีที่ความกลัวถึงขีดสุด เงาดำนั้นกลับล่าถอยไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม เช้าวันต่อมา ความเงียบที่รินรดาเผชิญไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ธันวานั่งอยู่ที่ปลายโต๊ะอาหาร เปลือกตาคมกริบคู่นั้นยังคงฉายแววราบเรียบ ทว่ามีร่องรอยของความอ่อนล้าซ่อนอยู่ลึกๆ เขาขยับแก้วกาแฟอย่างใจเย็น ราวกับไม่เคยมีเหตุการณ์เมื่อคืนเกิดขึ้น "คุณนอนไม่หลับหรือเปล่า ริน?" ธันวาเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้ามอง น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าประหลาด รินรดาวางช้อนลง เสียงโลหะกระทบจานกระเบื้องดังก้องในห้องอาหารที่เงียบเชียบ เธอจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเขา—สันกรามที่คมชัดและไรหนวดบางๆ ที่เธอมักจะเผลอใจไปลูบไล้ในยามที่เขามองมาด้วยความอ่อนโยน ความอบอุ่นที่เขาเคยหยิบยื่นให้ในช่วงเวลาที่เธอเปราะบางที่สุดเริ่มเปลี่ยนเป็นพิษร้ายที่กัดกินความซื่อสัตย์ในใจเธอ "คุณทำอะไรเมื่อคืนคะ?" เธอถาม สวนทางกับคำถามแรกของเขา ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตาเธอด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก "ผมทำในสิ่งที่ต้องทำ เพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะปลอดภัยจากสายตาของคนนอก... แม้ว่าบางครั้งผมเองก็อาจจะเป็นคนที่คุณควรระวังที่สุดก็ตาม" คำพูดนั้นจี้จุดตายของเธอ รินรดารู้สึกเหมือนถูกบีบคอ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนหน้ามืด เธอเริ่มมีใจให้เขา—นั่นคือความจริงที่เธอปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไป ทุกครั้งที่เขาขยับเข้าใกล้ กลิ่นกายสะอาดแบบไม้สนของเขาทำให้หัวใจที่เย็นชาของเธอเริ่มเต้นเป็นจังหวะที่ไม่คุ้นเคย เธอหลงรักศัตรูที่ถือมีดเล่มเดียวกับที่สังหารอดีตของเธอ "ทำไม..." รินรดาเค้นเสียง "ทำไมคุณต้องดึงฉันเข้ามาในเกมนี้ ทั้งที่รู้ว่ามันจะจบลงอย่างไร" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอกลายเป็นเพียงอากาศที่บางเบา เขาวางมือลงบนโต๊ะข้างๆ มือของเธอ แรงกดเบาๆ นั้นกลับหนักอึ้งในความรู้สึก "เพราะในโลกที่เน่าเฟะใบนี้ ริน... คุณเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมยังเป็นมนุษย์อยู่ ไม่ใช่แค่เครื่องจักรที่รอคำสั่งให้ฆ่า" สัมผัสนั้นกระตุ้นความโหยหาที่เธอยิ่งพยายามกดทับเอาไว้ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น มือของเธอสั่นเทาขณะที่ฝืนใจผลักอกเขออกไป "ความรักของคุณ... หรือความสงสารที่คุณปั้นแต่งขึ้นมา มันไม่ได้ลบเลือนความผิดที่มือคู่นี้เคยก่อไว้หรอกนะคะ" ธันวาแค่นยิ้มขมขื่น "ถ้าการมีใจให้คุณคือความผิด ริน... ผมก็ยินดีที่จะยอมรับโทษนั้น" เขาก้าวถอยหลังออกไป หันหลังให้เธอทิ้งให้รินรดายืนเคว้งอยู่กลางห้อง แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทำให้เงาของเขาดูโดดเดี่ยว รินรดาทรุดตัวลงนั่ง ความรู้สึกสับสนตีรวนจนแทบขาดใจ เธอเกลียดเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อยากจะกอดเขาไว้ไม่ให้ใครมาพรากเขาไปจากเธอได้ เวลาล่วงเลยไปจนถึงยามค่ำคืน รินรดาตัดสินใจเดินไปที่ห้องลับใต้ดินที่เธอพบนามบัตรปริศนาเมื่อวาน เธอหวังจะหาคำตอบสุดท้ายที่อาจปลดปล่อยเธอจากความทุกข์นี้ได้ แต่เมื่อไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป สิ่งที่เธอพบกลับไม่ใช่เอกสารลับหรือรายชื่อผู้สมรู้ร่วมคิด บนโต๊ะกลางห้องมีกล่องดนตรีเก่าๆ วางอยู่ พร้อมกับรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกอัดเสร็จใหม่ๆ รินรดาหยิบมันขึ้นมา มือไม้สั่นสะท้านเมื่อเห็นบุคคลในภาพ—ไม่ใช่คนรักเก่าของเธอ ไม่ใช่ตระกูลของธันวา แต่เป็นตัวเธอเอง... ที่กำลังยืนมองผ่านหน้าต่างห้องนอนของเธอในคืนที่เกิดโศกนาฏกรรมนั้น ในภาพนั้น รินรดาไม่ได้มีท่าทีโศกเศร้าอย่างที่เธอจำได้ แต่เธอกำลังยิ้ม... ยิ้มอย่างผู้ชนะ "ในที่สุดคุณก็เห็นมันเสียที" เสียงของธันวาดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังห้อง พร้อมกับเสียงล็อกกลอนประตูที่ดังขึ้นอีกครั้ง "คุณอยากรู้ไม่ใช่หรือคะว่าทำไมผมถึงเข้าหาคุณ... เพราะคุณไม่ใช่เหยื่ออย่างที่ใจคุณหลอกตัวเองหรอกค่ะรินรดา" รินรดาหันขวับไปมอง เงาดำที่เธอเคยกลัวเมื่อคืนก้าวออกมาจากมุมห้อง และมันไม่ใช่ธันวา แต่เป็นชายในชุดคลุมสีดำที่สวมหน้ากากแบบเดียวกับที่คนรักเก่าของเธอเคยสวมใส่ ก่อนที่เขาจะถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ ไวโอเล็ตการ์เด้นหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงร่วมเดินทางไปกับการค้นหาความจริงอันแสนเจ็บปวดนี้กับรินรดาต่อนะคะ