การมาเยือนของนายพลผู้เยือกเย็น

"เส้นทางการค้าข้าวสารเถื่อนสายนี้ ถูกตัดขาดโดยคำสั่งของใครกันแน่... ในเมื่อบันทึกบัญชีของกองบัญชาการทหารภาคเหนือ ระบุชัดเจนว่าเสบียงถูกลำเลียงผ่านตำบลหงส์เหอ แต่ไฉนคลังสินค้าของสหกรณ์ชุมชนจึงว่างเปล่าไร้ร่องรอยเช่นนี้เล่า?" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนน้ำแข็งกลิ้งกระทบแผ่นศิลา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงเก่าคร่ำคร่า กลิ่นอายของความกดดันแผ่ซ่านจนแม้แต่ฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างกลางแสงแดดยังต้องหยุดนิ่ง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบนายพลสีเขียวมะกอกเข้ม ประดับอินทรธนูสีทองอร่ามสะท้อนกับแสงยามบ่าย หลี่จ้านยืนนิ่งสงบดั่งพญาอินทรีย์ผู้ซุ่มรอเหยื่อ ปลายรองเท้าบูทหนังขัดมันวาวจรดลงบนพื้นไม้เก่าจนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดโกนกวาดมองเอกสารบัญชีสหกรณ์ในมือสลับกับท่าทีเลิกลั่กของหัวหน้าสถานี ผู้พันหวังที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าถึงกับหลบสายตา เหงื่อกาฬไหลซึมลงตามไรผมจนเปียกชุ่มปกเสื้อ ในห้วงเวลาอันตึงเครียดนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝ่าพื้นกรวดด้านนอกก็ดังแทรกเข้ามา จังหวะก้าวสม่ำเสมอแต่มั่นคง ราวกับเสียงกลองศึกที่ตอกย้ำความมีระเบียบวินัย ภายในห้องเก็บยาหลังสถานีอนามัยประจำตำบล ซึ่งบัดนี้ถูกดัดแปลงเป็นห้องทดลองสมุนไพรเฉพาะกิจ ไป๋จินเฟิงกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวคีบก้านรากโสมป่าอายุหลายสิบปีด้วยความทะนุถนอม เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อยด้วยปิ่นไม้เรียบง่าย ทว่ากลับส่งเสริมให้ลำคอระหงดูระทึกใจ ชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบๆ ของยุคเจ็ดสิบ หาได้ลดทอนสง่าราศีอันเยือกเย็นและลึกล้ำของนางลงแม้แต่น้อย รัศมีรอบกายของอดีตกุนซือหญิงผู้เคยพลิกตำราพิชัยสงครามมานักต่อนัก ยังคงเปล่งประกายออกมาในทุกอริยาบถ นางกำลังบดสารสกัดจากรากสมุนไพรเพื่อใช้บรรเทาอาการไข้รากสาดที่กำลังระบาดในหมู่คนงานเหมือง ทว่าเบื้องหน้าเตาต้มยา กลับมีกระดาษจดบันทึกราคาข้าวสารและเส้นทางคมนาคมลับของอำเภอวางซ้อนกันอยู่สามแผ่น ตัวอักษรหวัดแกมบรรจงถูกเขียนขึ้นด้วยพู่กันจีน—สิ่งซึ่งไม่ควรมีผู้ใดในยุคสมัยนี้ใช้อีกแล้ว—แต่มันกลับระบุตัวเลขกำไรขาดทุนของตลาดมืดได้อย่างแม่นยำราวกับตาเห็น แกร๊ก! เสียงเปิดประตูไม้ดังขึ้นอย่างกะทันหัน โดยปราศจากการเคาะขออนุญาตตามมารยาท ไป๋จินเฟิงมิได้สะดุ้งตกใจ นางเพียงชะอักมือที่กำลังตักผงสมุนไพรเล็กน้อย ดวงตาดอกท้อคู่สวยหันกลับไปมองผู้มาเยือนอย่างเชื่องช้า ราวกับสตรีสูงศักดิ์ผู้กำลังทอดพระเนตรดูทาสรับใช้ที่เสียมารยาทในตำหนักส่วนตัว หลี่จ้านหรี่ตาลงเล็กน้อย ร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาในห้องแคบๆ จนกลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายควันปืนจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นฉุนของสมุนไพร เขาไม่คาดคิดเลยว่า... สตรีที่ถูกผู้พันหวังรายงานว่าเป็นเพียง "บุตรสาวชาวนาตกยากผู้หัวหมอ" จะครอบครองดวงตาที่สงบนิ่งและลึกล้ำถึงเพียงนี้ ไม่มีแววตาหวาดกลัว ไม่มีท่าทีลนลาน ร่างบางในชุดเรียบง่ายนางนี้ กลับนั่งนิ่งสงบราวกับรูปสลักหยกขาวท่ามกลางพายุฝน "เจ้าคือผู้ใด เหตุใดจึงมีบันทึกการคลังของกรมเสบียงทหารซ่อนอยู่ใต้กองสมุนไพรเหล่านี้" หลี่จ้านเอ่ยถาม น้ำเสียงดุร้ายเยือกเย็นกดต่ำลงจนกดดันให้บรรยากาศรอบตัวแทบอึดอัด ไป๋จินเฟิงวางช้อนกระเบื้องลงบนถาดอย่างแผ่วเบา นางเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งกองทัพภาคเหนือโดยไม่หลบเลี่ยง มุมปากบางหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความหมาย นางหาได้ก้มหัวคำนับตามธรรมเนียมชาวบ้านทั่วไปไม่ ทว่ากลับนั่งหลังตรงสง่างามดั่งองค์หญิงผู้สูงศักดิ์กำลังพิพากษาแม่ทัพชายแดน "เรียนท่านนายพล... บันทึกแผ่นนั้นหาใช่สมบัติของกรมเสบียงทหารไม่ แต่มันคือ 'ราคาแห่งความยุติธรรม' ที่สูญหายไปจากคลังสินค้าของท่านต่างหากเล่า" คำพูดราบเรียบแต่มีดคมกริบปักฉึกลงกลางใจของผู้ฟัง หลี่จ้านชะงักไปชั่วลมหายใจ ร่างสูงก้าวเข้าประชิดโต๊ะทำงานไม้เก่าๆ จนเกือบจะโน้มตัวลงไปสบตากับดวงตากลมโตคู่นั้นอย่างใกล้ชิด ความดุดันเยือกเย็นของนายพลหนุ่มปะทะเข้ากับความนิ่งสงบดั่งห้วงสมุทรลึกของสตรีตรงหน้า เกิดเป็นประกายไฟแห่งทิฐิและปัญญาที่ฟาดฟันกันกลางอากาศอย่างไร้เสียง ทว่า ในวินาทีที่นายพลหลี่กำลังจะยื่นมือไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาตรวจสอบอย่างละเอียด เสียงฝีเท้าวิ่งกระหืดกระหอบของทหารยามหน้าประตูก็แหวกลมเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนก "ท่านนายพลครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่คลังพัสดุหมายเลขสาม! ลังเสบียงที่ท่านสั่งให้ตรวจสอบ... ถูกสลับตัวในชั่วพริบตา และมีสิ่งนี้ถูกส่งมาถึงท่านโดยตรงครับ!" ทหารนายนั้นยื่นถาดไม้รองรับสิ่งของชิ้นหนึ่งเข้ามาด้วยมือที่สั่นเทา บนถาดนั้นมีจดหมายผนึกครั่งสีแดงสด พร้อมกับ 'ถ้วยชาเคลือบกระเบื้องลายคราม' ที่ยังมีควันไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นมาจางๆ ส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจอันตระการตา แต่หลี่จ้านกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมรณะที่แฝงอยู่เบื้องหลังกลิ่นหอมนั้นอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบของนายพลหนุ่มเหลือบมองถ้วยชาตรงหน้า สลับกับรอยยิ้มลึกล้ำที่ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของไป๋จินเฟิง นางเพียงแต่ปรายตามองถ้วยชานั้นด้วยความเรียบเฉย ราวกับล่วงรู้ถึงทุกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นล่วงหน้าแล้ว หลี่จ้านไม่รอช้า มือหนาเอื้อมไปคว้าถ้วยชาผสมยาพิษที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนนั้นขึ้นมาถือไว้มั่น ปลายง่ามนิ้วชี้แตะขอบถ้วยกระเบื้องขณะที่สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของสตรีตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ เพื่อรอคอยคำตอบจากปากของนาง ว่าการเดิมพันครั้งนี้ใครกันแน่ที่จะเป็นผู้กุมชัยชนะ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่สามด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ