ตำรับยาโบราณในย่ามเก่า

กลิ่นหอมละมุนของโสมภูเขาป่าและรากตังกุยลอยอวนอบอวลอยู่ในห้องครัวคับแคบที่ผนังดินเหนียวเริ่มกะเทาะร่วงหลุดตามกาลเวลา ไป๋จินเฟิงใช้ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งลำหญ้าคาคีบกิ่งสมุนไพรแห้งสีน้ำตาลเข้มลงในหม้อดินเผาอย่างระมัดระวัง ทุกกิริยาบทของนางเปี่ยมด้วยความสง่างามเยือกเย็น ราวกับสตรีสูงศักดิ์ในราชสำนักกำลังประกอบพิธีชงชาชั้นสูง หาใช่หญิงสาวตกยากในยุคเปลี่ยนผ่านทางประวัติศาสตร์ไม่ "พี่ใหญ่... ยาหม้อนี้จะช่วยให้อาการไอเป็นเลือดของท่านแม่บรรเทาลงได้จริงๆ หรือขอรับ" ไป๋ฮ่าวหลานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาคู่เล็กฉายแวังกวลและอ่อนล้า เด็กหนุ่มมองมารดาที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงไม้ไผ่เก่าๆ ผ้าห่มฝ้ายสีหม่นแทบไม่อาจต้านทานไอหนาวเหน็บยามค่ำคืนของหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ได้เลย ไป๋จินเฟิงไม่ตอบคำถามทันที นางใช้พัดใบตองแห้งพัดเปลวไฟใต้หม้อดินให้ลุกโชนขึ้นอย่างมั่นคง สายตาคมกริบดั่งกุนซือผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนกวาดมองไปรอบห้อง ความทรงจำของร่างเดิมผสานเข้ากับมันสมองอันปราดเปรื่องของนางอย่างไร้รอยต่อ โรคหอบหืดเรื้อรังที่กัดกินปอดมารดามานานปี ในสายตาคนทั่วไปคือโรคร้ายไร้ทางเยียวยา แต่ในสายตาของยอดหมอเทวดาผู้เคยพลิกชะตาชีวิตคนตายให้ฟื้นคืน นี่คือความท้าทายที่จัดการได้ด้วยวิชาแพทย์แผนจีนโบราณและการปรับสมดุลธาตุในร่างกาย "ฮ่าวหลาน เจ้าจงจำไว้..." น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน "ในโลกที่ไร้ความปรานี สิ่งเดียวที่จะปกป้องครอบครัวเราได้ไม่ใช่ความสงสารจากผู้ใด แต่คือสติปัญญาและสองมือคู่นี้ สมุนไพรเหล่านี้ข้าเสี่ยงชีวิตขึ้นไปเก็บมาจากหน้าผาหลังหมู่บ้านยามวิกาล มันคือโอสถทิพย์ที่จะต่อลมหายใจให้ท่านแม่ และเป็นก้าวแรกในการพลิกกระดานชีวิตของเรา" คำพูดของพี่สาวทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันตาเห็น ไป๋ฮ่าวหลานพยักหน้ารับด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น ครู่ต่อมา กลิ่นฉุนของยาต้มก็จางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นหอมหวานล้ำลึก ไป๋จินเฟิงรินน้ำยาอุ่นสีอำพันเข้มลงในถ้วยกระเบื้องบิ่น ก่อนจะประคองร่างผอมบางของมารดาขึ้นมาพิงตักอย่างทะนุถนอม นางป้อนยาช้าๆ ทีละช้อนอย่างระมัดระวัง ท่ามกลางความลุ้นระทึกของน้องชาย ผ่านไปชั่วเคลิ้มก้านธูป ลมหายใจที่เคยติดขัดและเสียงหอบสะอึกของมารดาก็ค่อยๆ สม่ำเสมอขึ้น สีหน้าที่เคยซีดเซียวราวกับกระดาษเริ่มมีเลือดฝาดระเรื่อขึ้นทีละน้อย เปลือกตาที่ปิดสนิทมาหลายวันขยับไหวเบาๆ ก่อนจะปรือขึ้นมองบุตรสาวด้วยความตื้นตัน "จินเฟิง... ลูกแม่..." เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียก พร้อมกับมือเรียวสั่นเทาที่เอื้อมมาสัมผัสแก้มของนาง "ท่านแม่ ลูกอยู่ตรงนี้แล้ว ดื่มยาเสียนะเจ้าคะ อาการท่านจะดีขึ้นตามลำดับ" ไป๋จินเฟิงคลี่ยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มจนทำให้บรรยากาศรอบตัวที่หม่นหมองพล L ดusพล พลอยสว่างไสวขึ้นมาทันที ทว่า ความสงบสุขในเรือนหลังน้อยกลับอยู่ได้ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่พร้อมเสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นดินดังขึ้นที่หน้าบ้าน ตามด้วยเสียงทุบประตูไม้เก่าๆ เสียงดังโครมคราม "เปิดประตู! เจ้าหน้าที่ตรวจการหมู่บ้านมาตรวจสอบการกักตุนสินค้าและสิ่งผิดกฎหมาย!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเย่อหยิ่งและคุ้นเคยดังทะลุเข้ามา ผู้พันหวัง คู่ปรับตัวฉกาจผู้คอยจ้องจะเล่นงานครอบครัวตระกูลไป๋มาโดยตลอดก้าวเข้ามาพร้อมกับลูกน้องในชุดเครื่องแบบครบชุด สายตาของเขาคมกริบราวดาบซ่อนฝัก กวาดมองไปทั่วบ้านด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ไป๋ฮ่าวหลานหน้าถอดสี รีบขยับตัวเข้ามาขวางหน้าพี่สาวทันที แต่ไป๋จินเฟิงกลับยกมือขึ้นห้ามด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางวางถ้วยยาลงบนโต๊ะไม้ช้าๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กิริยาท่าทางสง่างามราศีกดขี่ข่มขู่ผู้มาเยือนโดยไม่ต้องเปล่งเสียง ผู้พันหวังหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มเยาะบนมุมปากแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อสบเข้ากับดวงตาดำขลับที่ลึกล้ำราวกับห้วงสมุทรไร้ก้นบึ้งของนาง คล้ายกับว่าบทสนทนาอันเชือดเฉือนกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้ ทว่า ก่อนที่ผู้พันหวังจะได้เอ่ยปากกล่าวหาอันใด เสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงอย่างเร่งรีบก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นเข้ามาหยุดที่หน้าบ้านพัก ก่อนที่เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมกันหนาวทหารระดับสูงจะก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับบรรยากาศกดดันอันเยือกเย็นดุร้ายที่แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งห้องจนทุกคนต้องกลั้นหายใจ หลี่จ้าน... นายพลผู้กุมอำนาจกองทัพ ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน สายตาคมดุราวพยัคฆ์ร้ายกวาดมองไปที่ไป๋จินเฟิง ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มอันตราย พร้อมกับแผ่นกระดาษคำสั่งลับในมือที่ถูกชูขึ้นช้าๆ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่สองด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ