สายลมหนาวพัดผ่านหมู่บ้านชายแดน

กลิ่นอับของเศษฟางชื้นแฉะและกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยอลวนอยู่ในโสตประสาท ก่อนที่ความเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงตามแนวข้อต่อจะดึงสติให้ดวงตาดำขลับคู่นั้นค่อย ๆ ปรือเปิดขึ้น ความมืดสลัวของห้องดินปั้นขนาดคับแคบ ปรากฏภาพผนังดินเหนียวที่แตករ้าวและคราบเขม่าสีดำจากการหุงหาอาหารด้วยฟืนเปียก ลมหนาวเดือนอ้ายพัดลอดผ่านร่องหน้าต่างกระดาษเก่า ๆ ที่ขาดวิ่นเข้ามา กรีดผิวเนื้อจนเยือกเย็นราวกับมีคมมีดน้ำแข็งนับพันเล่มกำลังกรีดแทง นี่ไม่ใช่ตำหนักจิงหรงอันโอ่อ่าที่นางเคยพำนักในฐานะยอดกุนซือหญิงผู้กุมแผนยุทธศาสตร์พลิกแผ่นดิน และไม่ใช่กลิ่นหอมของกำยานหมื่นลี้ที่คุ้นเคย "พี่รอง... พี่รองฟื้นแล้วหรือ! ท่านแม่อย่าเพิ่งร้องไห้ พี่รองลืมตาแล้ว!" เสียงเด็กชายวัยสิบสองปีดังขึ้นข้างกาย น้ำเสียงนั้นแหบแห้งและสั่นเทาจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ใบหน้าของเด็กน้อยมอมแมมไปด้วยคราบเขม่าและคราบน้ำตา ดวงตาโหลลึกบ่งบอกถึงความอดอยากและภาระอันหนักอึ้งที่ต้องแบกรับในวัยเยาว์ นี่คือน้องชายของนาง... ไป๋ฮ่าวหลาน ไป๋จินเฟิงขยับเปลือกตาช้า ๆ สมองที่เคยแบกรับแผนการรบระดับแผ่นดินกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามาในความทรงจำ ร่างนี้คือบุตรสาวตระกูลไป๋ ตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่ถูกกวาดล้างและเนรเทศมาใช้แรงงานยังหมู่บ้านชายแดนอันทุรกันดารในยุค 1970 ยุคสมัยที่การเมืองแปรเปลี่ยน ความจนข้นแค้นและสายตาเหยียดหยามของผู้คนคือกฎหมายสูงสุด นางไม่ใช่คุณหนูผู้สูงศักดิ์อีกต่อไป แต่เป็นหญิงสาวชาวนาตกยากในชุดเสื้อผ้าฝ้ายหยาบสีทึบที่ปะชุนจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม "ฮ่าวหลาน..." เสียงของนางแห้งผากราวกับกระดาษทรายที่เสียดสีกัน แต่น้ำเสียงนั้นกลับมิได้มีความตื่นตระหนกหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นลึกล้ำดั่งบึงโบราณที่ก้นบึ้งมองไม่เห็น "ข้าไม่เป็นไร ประคองข้าลุกขึ้น" นางเอ่ยเบา ๆ แต่เด็ดขาด มือเรียวบางที่เคยตวัดพู่กันวางแผนยุทธศาสตร์และจับเข็มเงินช่วยชีวิตคน ยกขึ้นยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่อ่อนล้าและร่างกายที่ขาดสารอาหารอย่างรุนแรง แต่กระดูกและโครงสร้างท่วงท่าหาได้สูญเสียความสง่างามอันเป็นชาติกำเนิดไม่ มารดาของนาง นางพึ่งซื่อ ที่นั่งกอดเข่าสะอื้นไห้อยู่มุมห้อง รีบคลานเข้ามาประคองด้วยมือที่หยาบกร้านและแตกเป็นแผลจากงานหนัก น้ำตานองหน้าไหลอาบแก้มตอบซูบผอม "จินเฟิงลูกแม่ เจ้าไข้สูงติดต่อกันสามวันสามคืนแม่นึกว่าเจ้าจะทิ้งแม่ไปเสียแล้ว... ตระกูลไป๋ของเราทำกรรมอันใดไว้หนอ ฟ้าดินจึงกลั่นแกล้งถึงเพียงนี้" ไป๋จินเฟิงกวาดสายตาคมกริบมองสำรวจสภาพความเป็นอยู่ภายในห้อง ความจนข้นแค้นปรากฏเด่นชัด มีเพียงหม้อดินเก่า ๆ หนึ่งใบ แป้งข้าวโพดก้นถุง และกองฟางแห้งที่ใช้ต่างเตียงนอน ในยุคเปลี่ยนผ่านที่เต็มไปด้วยความระแวงสงสัยและการกดขี่เช่นนี้ หากไร้ซึ่งสติปัญญาและอำนาจต่อรอง ชีวิตของครอบครัวนางก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวกที่ผู้มีอำนาจสามารถเหยียบย่ำให้ตายตกไปตามกันได้ทุกเมื่อ โดยเฉพาะผู้ตรวจการหมู่บ้านที่จ้องจะริบเอาเครื่องเรือนชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ไปเป็นของตน "ท่านแม่ อย่าเพิ่งร่ำไห้ น้ำตาในยามนี้มิอาจแลกเปลี่ยนข้าวได้สักเมล็ด" ไป๋จินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง ทว่าแฝงพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้นางพึ่งซื่อสะดุ้งตกใจและหยุดสะอื้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่นั้นกวาดมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด ท่ามกลางลมหนาวที่พัดกระหน่ำ สายตาของนางทอดมองไปยังแนวป่าสนไกลลิบ ในชาติภพก่อน นางคือผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังความสำเร็จของแผ่นดิน ทะลุมิติมาสู่ยุคสมัยที่ผู้คนก้มหน้ายอมรับชะตากรรมเช่นนี้ ชะตากรรมของตระกูลไป๋... นางจะเป็นผู้เขียนมันขึ้นใหม่ด้วยมือของตนเอง ทว่า ในขณะที่นางกำลังคำนวณทรัพยากรที่มีอยู่อย่างน้อยนิดในหัวสมอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเหี้ยมเกรียมกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ดั่งเสียงกลองศึกที่ประโคมขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว *ปัง!* ประตูไม้ผุพังถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยพละกำลังมหาศาล ฝุ่นละอองคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ร่างของชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึงและรอยยิ้มเยาะหยัน "ได้เวลาส่งมอบโควตาธัญพืชประจำเดือนแล้ว ตระกูลไป๋... พวกเจ้ายังค้างชำระอยู่ครึ่งหนึ่ง หากวันนี้ไม่มีมาจ่าย อย่าหาว่าข้าผู้พันหวังไม่เตือน!" เสียงประกาศกร้าวเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจบาตรใหญ่ดังก้องไปทั่วห้องคับแคบ ไป๋จินเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น เกมกระดานแรกของยุคสมัยนี้... ได้เริ่มขึ้นแล้ว ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากบทแรกไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ