กลิ่นอายวังหลวงในดินแดนทุรกันดาร

กลิ่นอายความอับชื้นของเคหสถานดินเผาในคอมมูนยุคเจ็ดสิบ ผสมผสานกับกลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เออร์ชั้นดีที่ลอยละล่องมาจากร่างสูงสง่าเบื้องหน้า ราวกับภาพวาดพู่กันจีนโบราณที่ถูกหยดหมึกดำสนิทลงบนกระดาษสาอันเก่าคร่ำคร่า ชิงหลันกวาดสายตาคมกริบดั่งกระบี่พับซ่อนในฝัก ประเมินสภาพแวดล้อมรอบกายอย่างเงียบเชียบ นัยน์ตาคู่สวยไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้เรือนพักหลังนี้จะคับแคบและเต็มไปด้วยหยากไย่แห่งกาลเวลา ทว่ากระดูกสันหลังของอดีตกุนซือวังหลังผู้เคยพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินมาแล้ว ยังคงตั้งตรงสง่างามราวกับต้นสนกลางเหมันตฤดู ดวงตาคมกริบของหลี่จวินเฉิงยังคงตรึงอยู่ที่นาง ราวกับพญาอินทรีที่พบเหยื่ออันน่าหลงใหลท่ามกลางหุบเขาไร้ผู้คน ในห้วงเวลาที่มิติกาลเวลาบิดเบี้ยวจนน่าขัน อดีตท่านอ๋องผู้เคยบัญชาทหารนับแสนในยุทธภพและราชสำนัก บัดนี้กลับสวมชุดเสื้อผ้าฝ้ายหยาบสีเขียวขี้ม้าของหัวหน้าสหกรณ์ ทว่าท่าทีเยือกเย็นดุร้ายและรัศมีกดดันรอบตัวเขากลับไม่เคยเสื่อมคลาย "เรือนหลังนี้คับแคบยิ่งนัก ไม่คู่ควรกับข้ารับใช้ หรือแม้แต่สตรีชาวนาทั่วไป... แต่ดูเหมือนว่าสตรีจากเบื้องบนเช่นเจ้า จะมิได้เดือดร้อนกระไรกระมั้ง สหายร่วมชะตากรรม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงหินบดกันของหลี่จวินเฉิงเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันลงอย่างเฉียบคม ชิงหลันแย้มสร้อยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยชั้นเชิงและไร้ซึ่งความเกรงกลัว นางก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปใกล้โต๊ะไม้ไผ่ผุพังตัวนั้น มือเรียวบางที่เคยตวัดพู่กันชี้ชะตาขุนนางในราชสำนัก บัดนี้กลับเอื้อมไปสัมผัสผิวไม้หยาบกร้านเพื่อสำรวจโครงสร้างอย่างพินิจพิเคราะห์ "ท่านอ๋อง... อ้อ ลืมไป ตอนนี้ท่านคือ 'สหายหลี่' หัวหน้าสหกรณ์ผู้ทรงเกียรติแห่งคอมมูนนี้" ชิงหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำเน้นย้ำราวกริชอาบยาพิษ "สถานที่คับแคบหาใช่ปัญหา ปัญหาคือผู้คนที่ไร้ระเบียบต่างหากเล่า ท้องพระโรงอันกว้างใหญ่ไพศาล หากเต็มไปด้วยหนอนบ่อนไส้ ก็ไม่ต่างอะไรจากห้องขังอันมืดมิด เรือนพักหลังนี้... ข้าเพียงใช้เวลาชั่วธูปดอกเดียว ก็สามารถจัดระเบียบให้กลายเป็นค่ายกลที่แม้แต่ยุงสักตัวก็บินผ่านโดยไม่ได้รับอนุญาตมิได้แล้วเพคะ" ประโยคสุดท้ายนางจงใจใช้สรรพนามโบราณและสำเนียงเยาะเย้ยเพื่อหยั่งเชิงเขา หลี่จวินเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาดุร้ายวูบไหวด้วยความขบขันระคนทึ่ง สตรีผู้นี้ช่าง... อวดดีและชาญฉลาดจนน่าจับโยนลงไปในกองไฟเพื่อดูว่านางจะเผาผลาญศัตรูให้มอดไหม้ได้อย่างไร ทว่า ชิงหลันหาได้สนใจสายตาคุกคามของเขาไม่ นางหมุนตัวกลับ เริ่มต้นภารกิจแรกด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคมของยอดกุนซือผู้บริหารเรือนหลัง นางสำรวจข้าวของเครื่องใช้ที่มีอยู่อย่างจำกัด: ถังไม้เก่าๆ หนึ่งใบ ไม้กวาดฟางที่ขนร่วงกวาดพื้นแทบไม่สะอาด และผ้าขะม้าเก่าคร่ำคร่า นางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย แล้วเริ่มลงมือปฏิบัติการ "จัดระเบียบจักรวาล" ในพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ทันที นางลากถังไม้น้ำไปทำความสะอาดมุมห้องอย่างไร้ที่ติ ทุกย่างก้าวมีความนิ่งสงบและทรงพลัง ข้าวของที่กระจัดกระจายถูกคัดแยกประเภทอย่างเป็นระบบ: สิ่งใดใช้ทำความสะอาด สิ่งใดใช้สวมใส่ สิ่งใดควรทิ้งลงถังขยะ นางใช้เวลาเพียงไม่นานในการเปลี่ยนกองขยะให้กลายเป็นมุมทำงานและมุมพักผ่อนที่เป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับตำตำราพิชัยสงครามที่ถูกจัดหมวดหมู่ไว้อย่างแม่นยำ ป้าซู แม่บ้านเก่าแก่ประจำคอมมูนที่ถือวิสาสะถือถาดข้าวต้มธัญพืชเข้ามาดูลาดเลาะ ชะงักง้างค้างอยู่ตรงธรณีประตู ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ภาพตรงหน้ามิใช่สตรีชาวนาผู้ตื่นกลัวต่อความยากลำบาก หากแต่เป็นนายหญิงผู้สูงศักดิ์กำลังเนรมิตห้องแถวไม้เก่าๆ ให้กลายเป็นห้องทรงพระอักษรส่วนพระองค์อันประณีตงดงาม มุมห้องถูกจัดวางด้วยกิ่งไม้แห้งในแจกันดินเผาอย่างไร้ที่ติ ผ้าห่มถูกพับทบเป็นระเบียบเรียบร้อยไร้รอยยับย่น "แม่สาวน้อย... เจ้า..." ป้าซูอ้าปากค้าง พูดไม่ออก ชิงหลันรับถาดอาหารมาจากมือป้าซูด้วยกิริยามารยาทอันงดงามไร้ที่ติ นางโค้งศีรษะลงเล็กน้อยตามธรรมเนียมสตรีสูงศักดิ์ผู้รู้กาลเทศะ "ขอบ ภัยป้าซูที่เมตตาเจ้าค่ะ สถานที่แห่งนี้แม้จะทุรกันดาร แต่หากรู้จักจัดระเบียบและบริหารทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัด ย่อมสามารถสร้างความรุ่งโรจน์ขึ้นมาได้ไม่ยาก... ท่านว่าจริงไหมเจ้าคะ?" หลี่จวินเฉิงที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดเงียบๆ เผลอยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างลืมตัว สตรีผู้นี้ช่างมีความทะเยอทะยานและชั้นเชิงที่ไม่เคยเปลี่ยนแปร แม้จะอยู่ในร่างของสาวชาวนายุคเจ็ดสิบ นางก็ยังคงแผ่ซ่านกลิ่นอายของ "ผู้กุมอำนาจที่แท้จริง" ออกมาอย่างปิดไม่มิด บรรยากาศภายในห้องพักเริ่มอบอวลไปด้วยความตึงเครียดอันเย้ายวนใจระหว่างอดีตกุนซือหญิงผู้ใช้ปัญญาและอดีตท่านอ๋องผู้ใช้กำลัง ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางความเงียบ โดยมีสายตาหวาดระแวงของป้าซูคั่นกลาง ทว่าในวินาทีที่ชิงหลันกำลังจะยกถ้วยน้ำจืดขึ้นจิบเพื่อดับกระหายนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านนอก ประตูไม้ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่รออนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนผู้สวมชุดเจ้าหน้าที่รัฐยุคเจ็ดสิบก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ในมือของเขากำโทรเลขฉบับหนึ่งไว้แน่นจนยับยู่ยี่ "หัวหน้าหลี่! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เจ้าหน้าที่นายนั้นหอบหายใจสะท้าน เอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "พัสดุลับจากส่วนกลาง... ที่ส่งตรงถึง 'แปลงเกษตรลับหมายเลขศูนย์' ถูกสับเปลี่ยนระหว่างทาง! และคนที่ลงนามรับพัสดุชิ้นนั้นเมื่อคืนนี้... คือคุณชิงหลันครับ!" สิ้นคำพูดนั้น อากาศภายในห้องราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น ชิงหลันชะงักค้างถ้วยน้ำในมือ นัยน์ตาสีหมึกหรี่ลงทันที นางค่อยๆ วางถ้วยลงบนโต๊ะไม้ไผ่ช้าๆ อย่างมั่นคง ก่อนจะหันกลับไปสบตากับหลี่จวินเฉิงที่เปลี่ยนแววตาเป็นดุร้ายราวกับพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ ความลับอันดำมืดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของคอมมูนเกษตรกรรมแห่งนี้ ได้ถูกเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว... ส้มหวานมิติลับขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ