การพบกันของสองพยัคฆ์

แฟ้มเอกสารปกกระดาษสีน้ำตาลปึกนั้นถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดังสนั่น กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและกลิ่นบุหรี่ฉุนกึกผสมปนเปกันจนชวนเวียนหัว ทว่ามู่หรงชิงหลันกลับมิได้กะพริบตาหรือแสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางเพียงปรายตามองเอกสารบัญชีผลผลิตทางการเกษตรที่ถูกปลอมแปลงตัวเลขอย่างหยาบคาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับบุรุษเบื้องหน้าอย่างท้าทาย "สหกรณ์หมู่บ้านหง Hông ของเราไม่ต้อนรับคนนอกที่อ่านไม่ออกแม้กระทั่งบัญชีประชาคม... สหายมู่หรง คุณคิดว่าที่นี่คือห้องทรงพระอักษรในวังหลวงหรืออย่างไร ถึงได้มานั่งวางท่าถือดีอยู่ที่นี่?" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเปี่ยมด้วยแรงกดดันมหาศาลลอยล่องมาจากบุรุษเจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวขี้ม้าแบบทหาร หลี่จวินเฉิงกอดอกพิงพนักเก้าอี้ไม้ แววตาดุร้ายคู่นั้นคมกริบดั่งใบมีดที่อาบยาพิษ สันจมูกโด่งเป็นคมและริมฝีปากที่เม้มเป็นเส้นตรงอย่างถือดี... ทุก5องศาของการเคลื่อนไหว ทุกระเบียดนิ้วของบุรุษผู้นี้ ช่างทับซ้อนกับภาพจำของ 'ท่านอ๋องอวี้' ผู้เหี้ยมโหดและเย็นชาในภพภูมิอดีตอย่างไร้ที่ติ ร่างสูงสง่าที่เคยประทับอยู่บนบัลลังก์แห่งอำนาจ บัดนี้กลับมาจุติใหม่ในคราบของหัวหน้าสหกรณ์คอมมูนยุคทศวรรษที่เจ็ด ผู้กุมชะตากรรมของชาวบ้านนับร้อยชีวิตไว้ในกำมือ ชิงหลันแย้มสรวลน้อยๆ รอยยิ้มของนางงดงามทว่าเยือกเย็นดั่งหิมะเดือนอ้าย นางค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเรียวงามดั่งลำหยกแตะลงบนปกแฟ้มเอกสารแผ่นนั้น ลากไล้ช้าๆ อย่างพินิจพิเคราะห์ "ท่านหัวหน้าหลี่เข้าใจผิดแล้วค่ะ... ข้าหาได้คิดว่าที่นี่คือวังหลวงไม่ แต่ข้ากำลังคิดว่า... สถานที่แห่งนี้ช่างเต็มไปด้วย 'หนอนบ่อนไส้' ที่น่าสมเพชเสียยิ่งกว่าตำหนักในยามผลัดแผ่นดินเสียอีก" คำพูดที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเชือดเฉือนถึงกระดูกดำ ทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานแคบๆ ที่มีเพียงแสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกมัวๆ พลันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตาเห็น ป้าซูที่ยืนหลบมุมอยู่หลังประตูถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดเสียว นางไม่เคยเห็นสตรีหน้าตาอ่อนหวานผู้ใดกล้าต่อปากต่อคำกับ 'พยัคฆ์ร้ายแห่งคอมมูน' เช่นนี้มาก่อน หลี่จวินเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างกำยำจนอากาศรอบตัวแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดร่างบางช้าๆ ทว่ามั่น Kม กลิ่นกายเฉพาะตัวที่เจือจางด้วยกลิ่นอายบุรุษและอำนาจดิบเถื่อนโชว์เข้าจมูกชิงหลัน นางสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในอกหัวใจกลับเต้นระรัวมิใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความคุ้นเคยอันล้ำลึกที่วิญญาณร่ำร้องหา "ปากกล้าดีนี่... สหายมู่หรง" หลี่จวินเฉิงโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนกระทั่งลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียนนุ่มของนาง "แต่ความปากกล้า ไม่เคยทำให้ท้องอิ่มในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้หรอกนะ ถ้าบัญชีที่เธอว่าปลอมนักหนา มันพิสูจน์ไม่ได้ว่าใครคือคนโกง พรุ่งนี้เช้า คนที่จะต้องถูกขับไล่ออกจากคอมมูน อาจจะไม่ใช่พวกมัน... แต่เป็นเธอ" ชิงหลันมิได้ถอยหนี นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นล้ำลึกดั่งหุบเหวไร้ก้นบึ้ง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใดๆ "ท่านหัวหน้ามั่นใจหรือคะว่า... ข้าจะไม่มีหลักฐาน?" นางเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ พร้อมกันนั้น มือเรียวก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ดผ้าฝ้าย หยิบสมุดบัญชีเล่มจริงที่แอบสับเปลี่ยนมาจากห้องเก็บฟืนเมื่อยามวิกาลขึ้นมาวางแผ่หลาต่อหน้าเขา ดวงตาคมกริบของหลี่จวินเฉิงกวาดมองตัวเลขที่ถูกจดบันทึกด้วยลายมือประณีตบรรจงราวกับอักษรบัณฑิตในสมุดเล่มนั้น แววตาดุร้ายพลันวูบไหวด้วยประกายแห่งความประหลาดใจระคนทึ่ง เขามองหน้าหญิงสาวสลับกับสมุดบัญชี รัศมีอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยความสนใจใคร่รู้ล้ำลึก "เธอเป็นใครกันแน่... มู่หรงชิงหลัน?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เบาลง ทว่าแฝงความกดดันและคำถามที่ต้องการคำตอบในทันที ก่อนที่ชิงหลันจะได้เอ่ยปากวาจาใดเพื่อตอบโต้ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังปังๆ อย่างเร่งร้อนก็ขัดจังหวะขึ้น ตามด้วยเสียงตะโกนแหบแห้งของกรรมการหมู่บ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาด้วยใบซีดเผือด "หัวหน้าหลี่แย่แล้วครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ยุ้งฉางหมายเลขสาม! ทางการจากอำเภอส่ง 'ประกาศิตฉบับพิเศษ' มาถึงมือท่านแล้ว... และตอนนี้... ขบวนรถตรวจสอบจากส่วนกลางกำลังมุ่งหน้ามาที่สหกรณ์ของเราแล้วขอรับ!" หลี่จวินเฉิงชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมดุหันกลับมามองสตรีตรงหน้าทันที ชิงหลันเองก็พลอยนิ่งงัด เค้าลางแห่งเกมอำนาจรอบใหม่กำลังเปิดฉากขึ้นอย่างรวดเร็วกว่าที่คาดคิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ส้มหวานมิติลับ" มา ณ ที่นี้นะคะ