ศิลปินผู้ไม่เคารพเส้นตรง

“กระเป๋าเดินทางสี่ใบกับกล่องอุปกรณ์เขียนแบบอีกสามกล่อง... คุณคิดจะมาตั้งรกรากถาวรหรือแค่มาทำงานร่วมกันคะ, คุณรินรดา” น้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเยาะหยันเล็กๆ ดังขึ้นทันทีที่บานประตูไม้สักทองของสตูดิโอส่วนตัวถูกผลักให้เปิดกว้าง รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มสะดุ้งเล็กน้อย เธอไม่ได้คาดคิดว่าเจ้าของบ้านจะยืนกอดอกรอรับแขกผู้มาเยือนด้วยสายตาราวกับกำลังประเมินราคาสินค้ามีตำหนิกลางดึกเช่นนี้ นี่คือบทลงโทษจากบอสใหญ่ที่หัวหน้าโปรเจกต์อย่างเธอปฏิเสธไม่ได้... การย้ายเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับ ‘เพลินพิศ’ ครีเอทีฟไดเรกเตอร์สาวซูเปอร์สตาร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องการเหยียบย่ำทุกกฎระเบียบของวงการออกแบบ เป็นเวลาสามเดือนเต็ม เริ่มต้นตั้งแต่คืนนี้ นาทีนี้ รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้องโถงเพดานสูงที่ถูกเนรมิตให้เป็นทั้งพื้นที่ทำงานและห้องนั่งเล่น มันรกเรื้อแต่มีเสน่ห์ ผนังปูนเปลือยถูกละเลงด้วยสีอะคริลิกหลากเฉด กองหนังสือศิลปะและโมเดลสถาปัตยกรรมถูกวางสุมไว้อย่างไม่เป็นระเบียบในสายตาของคนเจ้าระเบียบอย่างเธอ มันคือความยุ่งเหยิงที่มีชีวิตชีวา และเธอกำลังจะหายใจร่วมกับอากาศในพื้นที่นี้ “ฉันไม่ใช่คนชอบย้ายที่นอนค่ะ แต่ถ้าจะให้ทำงานร่วมกับคนที่แม้แต่ตารางเวลานัดหมายยังจำไม่ได้ ฉันก็จำเป็นต้องเตรียมอุปกรณ์สำรองมาให้ครบทุกสถานการณ์” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่แพ้กัน เธอยืดอกขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาพื้นที่ทางจิตวิทยา แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความอึดอัดจากกลิ่นอายความเซอร์และเย้ายวนแปลกๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย เพลินพิศเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นชamatชาเชย ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองสถาปัตยกรรมสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังสำรวจพิมพ์เขียวของตึกที่สร้างผิดกฎหมาย “สถาปนิกสายเป๊ะ... ฉันได้ยินชื่อเสียงเรื่องความหัวแข็งของคุณมาเยอะ คุณรินรดา แต่บอกไว้ก่อนนะว่าที่นี่ไม่ใช่ไซต์งานก่อสร้าง ที่นี่คือสตูดิโอของฉัน และกฎเหล็กข้อแรกของที่นี่คือ... ห้ามมีกฎ” “น่าเสียดายนะคะที่ชีวิตจริงไม่ใช่ภาพวาดนามธรรม การสร้างตึกสักหลังต้องอาศัยเส้นตรงและตัวเลขที่แม่นยำ ไม่ใช่ความรู้สึกเพ้อฝันชั่ววูบ” รินรดาก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ลากกระเป๋าเดินทางผ่านหน้าเพลินพิศไปโดยไม่ยอมหลบตา กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาผสมไม้จันทน์หอมจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนต้องเผลอสูดหายใจลึกโดยไม่ตั้งใจ “เส้นตรงเหรอ?” เพลินพิศหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเซ็กซี่แต่น่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าไหมตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ก้าวตามมาติดๆ ก่อนจะหยุดยืนขวางทางเดินแคบๆ หน้าห้องนอนรับแขก “รู้ไหมคะว่าทำไมธรรมชาติถึงไม่สร้างเส้นตรงขึ้นมาบนโลก? เพราะมันไร้ชีวิตชีวาและน่าเบื่อ เหมือนกับวิธีที่คุณใช้ชีวิตอยู่นั่นแหละ” รินรดาหยุดเดิน หันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างเธอกับเพลินพิศตอนนี้ใกล้จนน่าตกใจ ปลายจมูกแทบจะชนกันหากใครฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งขยับเข้ามาอีกนิด ดวงตาของทั้งคู่ประจันหน้ากันราวกับกระแสไฟฟ้าขั้วบวกและขั้วลบที่ถูกบังคับให้อยู่ในพื้นที่แคบๆ “ชีวิตที่ไร้ระเบียบคือความหายนะค่ะ และฉันไม่มีวันยอมให้งานออกแบบมูลค่าร้อยล้านพังลงเพราะอารมณ์ศิลปินติสต์แตกของคุณเด็ดขาด” รินรดากล่าวเสียงลอดไรฟัน พยายามข่มความหวั่นไหวที่จู่ๆ ก็ตีรวนขึ้นมาในอกเมื่อเงาของเพลินพิศโน้มเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด “งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมล่ะคะ...” เพลินพิศกระซิบแผ่วเบาริมหู เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความท้าทาย ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปแตะที่ปรกเสื้อสูทของรินรดาแผ่วเบา ราวกับจงใจยั่วเย้าให้เส้นประสาททุกเส้นของสถาปนิกสาวระเบิดออก “ว่าระหว่าง ‘ระเบียบ’ ของคุณ กับ ‘ความรู้สึก’ ของฉัน อันไหนจะพังก่อนกันในสามเดือนนี้” รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่กำสายกระเป๋าแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอกำลังจะเปิดปากตอกกลับด้วยประโยคที่เจ็บแสบที่สุด ทว่าก่อนที่ริมฝีปากจะได้ขยับ... *กริ๊งงงงง!* เสียงกริ่งหน้าประตูสตูดิโอดังขึ้นทำลายความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดนั้นลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ เพลินพิศถอนหายใจออกมาอย่างขัดใจเล็กน้อย ผละตัวออกห่างจากรินรดาช้าๆ ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “แขกยามดึกมาถึงพอดี... หวังว่าคุณจะยังไม่หมดแรงไปเสียก่อนนะ, คุณรูมเมท” เพลินพิศหันหลังเดินไปเปิดประตูโดยไม่รอคำตอบ ทิ้งให้รินรดายืนหายใจติดขัดอยู่กลางห้อง ทว่าเมื่อบานประตูเปิดออก ร่างของบุคคลที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างกลับทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา—เพราะนั่นคืออดีตคู่หมั้นหนุ่มที่เพิ่งหักหลังเธอก่อนวันแต่งงานไม่ถึงเดือน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความซึนและความฟินครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ