แปลนชีวิตที่พังทลาย

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจรกว้างย่านอโศกดังปัง จนกระดาษโน้ตสีเหลืองนีออนที่รินรดาบรรจงเขียนลำดับเวลาชีวิตประจำวันอย่างเป็นระเบียบปลิวว่อนหลุดจากมุมโต๊ะ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมคมคายตวัดมองร่างระหงของหัวหน้าฝ่ายที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะด้วยรอยยิ้มพราวระยับ "คุณรินคะ... อย่าเพิ่งทำหน้าเหมือนโลกกำลังจะแตกสลายสقสิคะ งานชิ้นนี้แหละที่จะทำให้บริษัทเราได้แจ็กพอตใหญ่" เสียงหวานเจือความเย้าแหย่ลอยมากระทบโสตประสาท แต่มันกลับทำให้เส้นเลือดขมับของสถาปนิกสาวเจ้าระเบียบเต้นตุบๆ รินรดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวกำปากกาหมึกซึมในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด แปลนบ้านสามชั้นสไตล์มินิมอลโมเดิร์นที่เธอใช้เวลาอดหลับอดนอนแก้มาสามสัปดาห์เต็มถูกกางทับด้วยกระดาษร่างแบบแปลกประหลาดที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียนหวัดๆ เหมือนลายมือเด็กอนุบาล "นี่ไม่ใช่แจ็กพอตค่ะคุณมnika แต่มันคือหายนะชัดๆ" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีนิลวาวโรจน์จ้องเขม็งไปยังแฟ้มงานใหม่ที่ถูกยัดเยียดให้ "แปลนที่ฉันวางไว้คำนวณตามหลักวิศวกรรมและการไหลเวียนของลมและแสงอย่างสมบูรณ์แบบ แต่คุณกำลังเอาโปรเจกต์ของใครก็ไม่รู้... ยายศิลปินติสต์แตกที่ไหนมาให้ฉันแก้เชือกพันกันยุ่งเหยิงแบบนี้!" "ศิลปินติสต์แตกที่ว่า เขาคือ ‘คุณเพลินพิศ’ ครีเอทีฟไดเรกเตอร์มือทองที่กวาดรางวัลมาทั่วเอเชียเชียวนะคะคุณริน" หัวหน้าฝ่ายยิ้มกริ่ม ยื่นข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธได้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "และท่านประธานก็เซ็นอนุมัติให้คุณทั้งสองคนร่วมโปรเจกต์ ‘รีโนเวทสตูดิโออาร์ตและบ้านพักส่วนตัว’ ร่วมกันแล้วด้วยค่ะ แปลนเดิมของคุณดีเยี่ยม... แต่มันแข็งทื่อไร้จิตวิญญาณ ท่านบอกว่าอยากได้ความบ้าคลั่งที่มีระเบียบ ซึ่งมีแค่คุณคนเดียวในบริษัทนี้ที่จะคุมสติแม่นางพญานั้นอยู่" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกอึดอัดเหมือนถูกต้อนจนมุมตีรวนขึ้นมาในอก เธอเกลียดความไม่แน่นอน เกลียดการทำงานร่วมกับพวกใช้แต่อารมณ์นำเหตุผล และที่สำคัญที่สุด... เกลียดการสูญเสียการควบคุม ทุกตารางเมตรในชีวิตของรินรดาต้องมีกำหนดการที่แน่นอน แปลนชีวิตของเธอถูกขีดเส้นใต้ด้วยไม้บรรทัดเหล็กมาตลอดสามสิบปี ไม่มีทางที่เธอจะยอมให้ใครหน้าไหน โดยเฉพาะยายครีเอทีฟผมลอนสีมะฮอกกานีที่ชอบแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีสันเจิดจ้าบาดตาคนนั้น มาทำลายระเบียบวินัยอันงดงามที่เธอสร้างขึ้นมาเด็ดขาด "ฉันไม่ทำค่ะ" รินรดาปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว "สถาปัตยกรรมไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกศิลปินไร้กรอบ ถ้าจะให้ฉันไปทำงานร่วมกับคนประเภทที่ตื่นนอนตอนเที่ยงวันแล้วนั่งวาดรูปตามอารมณ์สุนทรีย์ ฉันขอลาออกจากการคุมโปรเจกต์นี้ดีกว่าค่ะ" "อุ๊ย! พูดแรงจังเลยนะคะคุณสถาปนิก... คนที่ตื่นเที่ยงวันแล้ววาดรูปตามอารมณ์ที่ว่าเนี่ย เขานั่งรอคุณอยู่ที่ห้องประชุมใหญ่ชั้นสิบห้าตั้งแต่สิบนาทีที่แล้วนะคะ" เสียงทุมนุ่มกังวานดังขึ้นจากทางประตูกระจกที่เปิดแง้มไว้ รินรดาชะงักกкаก ความเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลังเมื่อร่างโปร่งระหงในชุดสูทผ้าลินินสีครีมสווตเตอร์โอเวอร์ไซส์ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาผสมกลิ่นไม้จันทน์อ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกก่อนที่เจ้าตัวจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ เพลินพิศปัดเศษกระดาษแปลนบ้านของรินรดาออกเบาๆ ด้วยปลายนิ้วที่เพ้นท์เล็บเจลสีเมทัลลิกวาววับ ดวงตากลมโตคู่สวยภายใต้แพขนตางอนงามช้อนขึ้นสบตากับสถาปนิกสาวตรงๆ มุมปากอิ่มแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงก่ำยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงมิตรภาพ แต่เป็นความท้าทายที่พร้อมจะเผาผลาญทุกกฎเกณฑ์ให้มอดไหม้ "หวังว่าคุณรินรดา เจ้าของฉายา ‘คุณนายระเบียบเหล็ก’ จะไม่ขี้ขลาดตาขาววิ่งหนีโปรเจกต์นี้ไปซะก่อนนะคะ... เพราะฉันอุตส่าห์ตื่นเช้ามาเพื่อฟังคำดูถูกพวกนี้โดยเฉพาะเลยล่ะค่ะ" เพลินพิศโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณกรอบแว่นของรินรดา ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ สมองประมวลผลไม่ทันกับจังหวะการรุกรานที่ฉับพลันและเย้ายวนใจอย่างประหลาด กลิ่นหอมหวานนั้นราวกับกรงข้ามที่กำลังกักขังเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ท่ามกลางความตื่นตระหนกที่ระลอกคลื่นแห่งความโกรธกำลังตีรวนผสมโรงกับความหวั่นไหวอย่างไม่น่าให้อภัย ดวงตาสีนิลของรินรดาจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตพราวเสน่ห์คู่นั้น ขณะที่ริมฝีปากบางเฉียบกำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยประโยคที่แสบสันที่สุด ประตูห้องประชุมใหญ่ที่เชื่อมต่อกันก็เปิดผางออกพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนผู้ดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะ "อ้าว อยู่กันพร้อมหน้าพอดี... คุณรินรดาครับ คุณเพลินพิศ ผมลืมบอกไปอีกเรื่อง..." ท่านประธานหยุดยืนยันยิ้มๆ กวาดสายตามองคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันชนิดแทบจะจมูกชนจมูก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาดิ่งพสุธาดิ่งลงเหวในพริบตา "เพื่อความเข้าใจที่ตรงกันและงานที่ไหลลื่นที่สุด ผมตัดสินใจให้คุณรินรดาย้ายไป ‘ย้ายเข้าไปอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน’ กับคุณเพลินพิศที่สตูดิโอส่วนตัวของเธอ เป็นเวลาสามเดือนเต็ม... เริ่มคืนนี้เลยครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนแซ่บในตอนแรกนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าไฟลุกท่วมจอแน่ค่ะ!