สงครามบนกระดาษร่าง

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของรินรดาดังแข่งกับเสียงเปิดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานตัวยาว ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มกำลังยืนค้ำหัวโต๊ะประชุมชั่วคราว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองแบบแปลนที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉานจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม "คุณเพลินพิศคะ ฉันคิดว่าเราคุยกันเคลียร์แล้วเรื่องตำแหน่งของเคาน์เตอร์บาร์ในโซนแกลเลอรี การย้ายมันไปไว้ชิดผนังทิศตะวันตกจะทำลายเส้นสัญจรหลักของแขกที่เข้ามาชมงานนะคะ มันผิดหลักการยศาสตร์และทำลายฟังก์ชันทั้งหมดที่ฉันคำนวณไว้" รินรดาพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าปลายนิ้วที่กำลังกำปากกาหมึกซึมจะสั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธ เพลินพิศที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้ม ปรายตามองสถาปัตยกรรมกระดาษบนโต๊ะด้วยท่าทีเอื่อยเฉื่อย เธอหมุนแก้วกาแฟในมือเล่น ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ ชนิดที่คนฟังอยากจะปาแฟ้มใส่หน้าสวยๆ นั้นให้รู้แล้วรู้รอด "ฟังก์ชันเหรอคะคุณสถาปนิก... โลกนี้ไม่ได้หมุนรอบเส้นตรงกับตัวเลขสถิตินะคะรินรดา ถ้าแขกเดินเข้างานมาแล้วเจอแท่งปูนทื่อๆ เป็นอย่างแรก อารมณ์สุนทรีย์มันจะพังตั้งแต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาเหยียบพื้น ฉันเป็นครีเอทีฟ ฉันมองภาพรวมของความรู้สึก ไม่ใช่ก้มหน้าก้มตาตีตารางเหมือนคนคิดเลขในบัญชี" คำพูดเจ็บแสบและรอยยิ้มมุมปากของเพลินพิศคืออาวุธชั้นดีที่คอยทิ่มแทงความมั่น รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ความกดดันจากอดีตคู่หมั้นที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตูยังไม่ทันจางหาย ความปั่นป่วนในหัวใจก็ถูกเติมเชื้อไฟด้วยความดื้อดึงของยัยครีเอทีฟตัวแสบคนนี้อีก "แต่ถ้างานดีไซน์มันใช้งานจริงไม่ได้ ความสวยงามนั้นก็ไร้ความหมายค่ะ!" รินรดาตบโต๊ะเบาๆ เพื่อเรียกสติ "โปรเจกต์นี้เรามีเวลาจำกัด ถ้าคุณยังรื้อแก้ทุกขั้นตอนตามอารมณ์ศิลปินของคุณ งานนี้คงได้พังไม่เป็นท่าก่อนวันเปิดจริงแน่ๆ" "พังเหรอคะ?" เพลินพิศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบเจือกลิ่นวนิลลาอ่อนๆ ลอยปะทะจมูกจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ใบหน้าสวยเฉี่ยวโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "สิ่งที่เรียกว่า 'อารมณ์ศิลปิน' ของฉันนี่แหละค่ะ ที่จะทำให้งานสถาปัตยกรรมแข็งกระด้างของคุณมันมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้ เลิกทำตัวเป็นหุ่นยนต์ไขลานแล้วลองเปิดใจมองให้พ้นกรอบสี่เหลี่ยมดูบ้างเถอะค่ะ คุณสถาปนิกจอมเป๊ะ" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่คุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าแห่งความทิฐิ สายตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร รินรดารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดเพี้ยน ไม่ใช่เพราะความโกรธอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือความหวั่นไหวแปลกประหลาดที่ถูกจุดประกายขึ้นท่ามกลางสงครามบนกระดาษร่าง ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้โต้เถียงอะไรกลับไป เสียงกระแอมไอเบาๆ จากชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศอันตึงเครียด "เอ่อ... ขอโทษนะครับ ผมรบกวนเวลาทำงานกันอยู่หรือเปล่า" รินรดาสะดุ้งสุดตัว เบือนสายตาจากใบหน้ายั่วเย้าของเพลินพิศไปยังผู้มาใหม่ ร่างสูงในชุดสูทเนี๊ยบของ 'กรณ์' อดีตคู่หมั้นหนุ่มผู้สร้างรอยแผลเป็นในใจ กำลังส่งยิ้มเจื่อนๆ มาให้ ดวงตาคู่นั้นทอประกายความรู้สึกบางอย่างที่รินรดารังเกียจเดียดฉันท์ที่สุด—ความรู้สึกเหมือนเธอยังเป็นของตายที่เข่นฆ่าความรู้สึกได้ตามอำเภอใจ "คุณมาทำไมที่นี่คะ คุณกรณ์" รินรดาถามเสียงแข็ง ใบหน้าชาหนึบจนแทบควบคุมกล้ามเนื้อไม่ได้ เพลินพิศที่ยืนประชิดตัวรินรดาอยู่เมื่อครู่ ถอยหลังเว้นระยะห่างออกไปก้าวหนึ่ง ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองชายหนุ่มแปลกหน้าสลับกับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของรินรดา สัญชาตญาณนักล่าในตัวครีเอทีฟสาวบอกทันทีว่า ผู้ชายคนนี้คือปมปัญหาชิ้นใหญ่ที่ทำให้สถาปนิกสาวผู้แสนจะมั่นใจในตัวเองคนนี้แสดงอาการเปราะบางออกมาอย่างปิดไม่มิด กรณ์ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอคำอนุญาต สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รินรดาด้วยรอยยิ้มออดอ้อนที่เธอเคยหลงใหลในอดีต "ผมก็แค่วิถีคนห่วงใยครับริน... ได้ข่าวว่าโปรเจกต์นี้ใหญ่มาก แล้วผมรู้ว่าคุณทุ่มเทกับมันแค่ไหน ผมแค่อยากมาดูให้แน่ใจว่า... คุณไม่ได้กำลังแบกรับอะไรไว้คนเดียว"กรณ์เว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้รินรดามากขึ้น "เรื่องของเรา... ผมยังเสียดายเสมอนะริน ถ้าวันนั้นเราคุยกันดีกว่านี้..." "หยุดพูดเถอะค่ะ!" รินรดาโพนทะนาขึ้นเสียงกร้าว มือบางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ความทรงจำเลวร้ายวันที่เขาทิ้งเธอก่อนวันแต่งงานเพื่อไปแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนพรั่งพรูเข้ามาในหัว ประดุจคลื่นใต้น้ำที่ซัดกระหน่ำจนเธอแทบยืนไม่อยู่ ในจังหวะที่รินรดากำลังเซถอยหลังด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างและอ่อนแอจนถึงขีดสุด มือเรียวอุ่นจัดของใครบางคนก็เอื้อมมาคว้าเอวบางของเธอไว้แน่น พร้อมกับแรงดึงที่รั้งให้ร่างของเธอล้มเข้าไปแนบชิดกับแผ่นอกของคนข้างกาย รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง และพบว่าเพลินพิศเป็นคนดึงเธอกเข้าไปโอบไว้ เพลินพิศไม่ได้มองรินรดา แต่สายตาคมกริบดั่งใบมีดของครีเอทีฟสาวกำลังจ้องตรงไปยังกรณ์ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและประกาศิตความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างชัดเจน "ขอโทษนะคะคุณ... สุภาพบุรุษ?" เพลินพิศเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกจนกรณ์ต้องชะงัก "ห้องนี้เป็นพื้นที่ทำงานส่วนตัว และตอนนี้... คุณกำลังรบกวนสมาธิในการทำงานของ 'แฟน' ฉันค่ะ" คำว่า *'แฟน'* หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสวยนั้นอย่างหน้าตาเฉย พร้อมกับฝ่ามืออุ่นของเพลินพิศที่เลื่อนขึ้นมาโอบรอบเอวคอดของรินรดาแน่นขึ้นอีกนิด จนรินรดาลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนด้วยความตกใจกับคำประกาศกร้าวที่ไม่มีเค้าโครงความจริงเลยแม้แต่น้อย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!