โลกที่ไม่มีความลับ

“คุณล้ำเส้นมากไปแล้วนะคะ... คุณดาริน” เสียงของวิเวียนราบเรียบ ทว่าทรงพลังดั่งคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องพักหรู ร่างระหงของดาริน—ประธานบอร์ดบริหารผู้ทรงอิทธิพลที่ควรจะอยู่บนเพนต์เฮาส์ใจกลางเมือง—ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ดวงตาคมกริบกวาดมองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างกายวิเวียน ก่อนจะหยุดสายตาลงที่มือของวิเวียนซึ่งยังคงถือแก้วไวน์ไว้หลวมๆ โดยไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความร้อนผ่าวแล่นริ้วไปทั่วใบหน้าเมื่อตระหนักว่าสถานะของเธอกับวิเวียนไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไป สายตาของดารินที่มองมานั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวแบบที่เธอจินตนาการไว้ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความสมเพชปนสมน้ำหน้า “ล้ำเส้นเหรอคะ?” ดารินแค่นยิ้ม มุมปากของเธอโค้งขึ้นอย่างมีเลศนัยก่อนจะก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายกลบกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ในห้อง “วิเวียน... เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างเธอจะซ่อนของเล่นชิ้นใหม่ไว้ในมุมมืดได้ตลอดไป? โดยเฉพาะในเวลาที่เก้าอี้ซีอีโอของเธอเริ่มสั่นคลอนแบบนี้” วิเวียนวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะด้วยท่วงท่าแช่มช้าและสง่างาม เธอเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับดาริน ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนน้อยเสียจนรินรดารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่ปะทะกันกลางอากาศ “รินรดาไม่ใช่ของเล่น และการที่คุณบุกเข้ามาแบบนี้... ฉันว่าเราควรคุยกันเรื่องมารยาททางธุรกิจบ้างดีไหมคะ?” “มารยาทเหรอ? กับคนที่เอาตัวเข้าแลกเพื่ออำนาจเนี่ยนะ?” ดารินหันมาจ้องหน้ารินรดา ดวงตาคู่สวยนั้นกรีดลึกราวกับจะล้วงเอาความรู้สึกที่รินรดาพยายามเก็บซ่อนไว้ “บอกฉันสิ รินรดา... เธอคิดว่าผู้หญิงคนนี้รักเธอจริงๆ หรือแค่ใช้เธอเป็นเครื่องมือในการไต่เต้าเพื่อเอาชนะฉันกันแน่?” รินรดาสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง เธอก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืดอกขึ้นอย่างสง่างามเหมือนที่วิเวียนเคยพร่ำสอน “ถ้าท่านประธานจะกรุณาหยุดเสียเวลาเล่นเกมประสาทใส่พวกเรา และพูดธุระที่สำคัญกว่าการมาวิจารณ์ชีวิตส่วนตัวของคนอื่นจะดีกว่านะคะ เพราะไม่ว่าท่านจะพยายามอย่างไร... สถานะของรินรดาในตอนนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใครเพื่อที่จะยืนอยู่ข้างๆ คุณวิเวียนค่ะ” คำตอบของรินรดาทำเอาดารินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่วนออกมา “ความมั่นใจเกินตัวนี่แหละที่จะฆ่าเธอ... แต่ก็นะ เอาเถอะ ในเมื่อพวกเธอสองคนเลือกที่จะกางปีกท้าทายพายุด้วยกัน ก็จงรับผลที่จะตามมาให้ดี” หลังจากดารินเดินสะบัดหน้าออกไปจากห้องอย่างไม่แยแส วิเวียนก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมามองรินรดา สายตาของเธออ่อนแสงลง เปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม “เธอไม่ควรโต้ตอบแบบนั้น... เธอรู้อยู่แล้วว่าดารินน่ากลัวแค่ไหน” “แล้วให้รินทนฟังคำดูถูกเหรอคะ?” รินรดาถามเสียงสั่น “รินไม่ใช่ตุ๊กตาของใครอีกแล้วนะคะวิเวียน... ตั้งแต่วันที่รินเลือกคุณ รินก็ยอมรับความเสี่ยงทั้งหมดแล้ว ไม่ว่าจะต้องเสียงาน หรือต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” วิเวียนขยับเข้าไปใกล้รินรดา มือเรียวสวยเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเธอทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงภวังค์ “ถ้าอย่างนั้น... ต่อจากนี้ไป เราจะไม่ต้องแอบซ่อนอะไรอีก ไม่ว่าจะเป็นที่ออฟฟิศ หรือที่ไหนก็ตาม ในเมื่อความลับไม่มีอยู่จริง เราก็แค่ใช้ชีวิตให้มันชัดเจนจนไม่มีใครกล้าสงสัย” วันต่อมา ภายในออฟฟิศที่เป็นดั่งสนามรบ รินรดาเดินเข้าสู่ตึกด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้ก้มหน้าก้มตาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่เลือกที่จะเดินเคียงข้างกับวิเวียนในลิฟต์ผู้บริหาร สายตาของพนักงานหลายสิบคนหันมามองด้วยความฉงน บ้างก็ซุบซิบ บ้างก็ทำหน้าตื่นตะลึงเมื่อเห็นรินรดาถือแก้วกาแฟให้วิเวียน และวิเวียนเองก็ไม่ได้รักษาระยะห่างเหมือนเคย เธอเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้รินรดาอย่างเป็นธรรมชาติท่ามกลางสายตาคนนับร้อย “เย็นนี้ฉันจองร้านอาหารที่เงียบที่สุดไว้” วิเวียนกระซิบข้างหู “ไม่มีบอร์ดบริหาร ไม่มีคู่แข่ง มีแค่เรา” รินรดายิ้มตอบ แต่นั่นเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาถึงดวงตา เพราะในจังหวะที่เธอกำลังก้าวออกจากลิฟต์ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ—มันไม่ใช่เอกสารการประชุมปกติ แต่เป็นซองสีดำสนิทที่มีตราประทับขี้ผึ้งสีแดงเลือด เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่เริ่มเย็นเฉียบ เมื่อเปิดออกดู ข้อความข้างในสั้นเพียงไม่กี่บรรทัด แต่กลับทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ *‘ยินดีด้วยกับความรักที่หอมหวาน... แต่อย่าลืมว่าความสุขที่เพิ่งได้รับมา คุณอาจจะต้องชดใช้ด้วยสิ่งที่มีค่าที่สุดที่คุณมี... รินรดา’* รินรดารีบมองไปรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องทำงาน CEO ก็เลื่อนเปิดออกพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้... ชายหนุ่มคนเดียวกับที่เคยทำลายชีวิตรักของรินรดาในอดีต เขาก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา “สวัสดีรินรดา... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” สการ์เล็ตโรสหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับรินรดานะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึงตอนนี้ค่ะ