บทที่ 45

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นไม้จันทน์หอมราคาแพงอบอวลอยู่ในอากาศ คล้ายกับความกดดันที่บีบรัดจนรินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจจะขาดห้วง เธอหยุดชะงักอยู่หน้าประตูห้องทำงานส่วนตัวของวิเวียน มือที่ถือแฟ้มเอกสารสำคัญสั่นน้อยๆ จนขอบกระดาษบาดปลายนิ้ว แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับกลายเป็นสติที่ดึงให้เธอเผชิญหน้ากับความจริง “สวัสดีรินรดา... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เสียงที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัวดังมาจากทางด้านหลัง รินรดาหมุนตัวกลับอย่างช้าๆ ร่างสูงระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงของ ‘แพรวา’ อดีตคนรักที่ทิ้งเธอไปอย่างไร้เยื่อใยยืนกอดอกพิงผนังทางเดิน สายตาคมกริบคู่นั้นยังคงมีความเย้ายวนแบบอันตรายที่เคยทำให้รินรดาตกหลุมรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น “คุณมาทำอะไรที่นี่?” รินรดาถาม เสียงของเธอราบเรียบจนน่าประหลาดใจ ทั้งที่ในใจดั่งมีพายุหมุน แพรวาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมของอีกฝ่ายรุกรานพื้นที่ส่วนตัว รอยยิ้มมุมปากที่ดูเหนือกว่านั้นทำให้นึกถึงวันที่เธอถูกทอดทิ้งกลางงานเลี้ยงครั้งเก่า “ที่นี่คือบริษัทคู่ค้าสำคัญของตระกูลฉัน รินรดา... โลกมันกลมกว่าที่เธอคิดนะ หรือว่าเธอตั้งใจจะหนีมาซ่อนตัวในออฟฟิศหรูแห่งนี้กันแน่?” “ฉันแค่ทำหน้าที่ของฉัน” รินรดาเชิดหน้าขึ้น พยายามรักษามาดเลขาฯ ผู้เยือกเย็นเอาไว้ “ถ้าไม่มีอะไรธุระสำคัญ ฉันต้องขอตัว” “เดี๋ยวสิ” มือเรียวของแพรวารั้งต้นแขนของรินรดาไว้แน่น แรงบีบนั้นสื่อถึงความต้องการที่จะครอบครองเหมือนในอดีต “วิเวียนรู้หรือยังว่าเลขาฯ คนเก่งของเธอ มีอดีตที่น่ารังเกียจซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มพวกนั้น?” ก่อนที่รินรดาจะได้โต้ตอบ ประตูห้องทำงาน CEO ก็เปิดผางออก วิเวียนก้าวออกมาด้วยชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยนั้นดูราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง แต่ดวงตาคู่นั้นกวาดมองทั้งสองคนด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าคะ... คุณแพรวา?” วิเวียนเอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ทว่ามีพลังกดดันมหาศาล เธอเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างรอยร้าวของคนทั้งสอง มือเรียวยาวของวิเวียนยกขึ้นปัดที่ไหล่ของรินรดาเบาๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่แนบเนียนแต่ชัดเจน แพรวาหัวเราะหึในลำคอ “เปล่าหรอกค่ะท่าน CEO ฉันแค่กำลังทักทาย ‘คนรู้จักเก่า’ ก็เท่านั้นเอง” “งั้นเหรอคะ” วิเวียนหันมามองรินรดา สายตาของเจ้านายสาวกวาดผ่านใบหน้าที่เริ่มซีดเผือดของเลขาฯ “รินรดา... เข้าไปจัดกาแฟให้แขกของฉันในห้อง แล้วอย่าให้ต้องรอช้านะคะ ฉันมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับคุณด้วย” รินรดาค้อมหัวรับคำอย่างรวดเร็ว เธอรีบเดินเลี่ยงออกมา แต่ความรู้สึกว่าสายตาของทั้งคู่ยังจับจ้องตามหลังมานั้นทำให้ทุกย่างก้าวของเธอดูหนักอึ้ง ในห้องทำงานที่เงียบงันและเย็นเฉียบ รินรดาชงกาแฟด้วยมือที่สั่นเทา เธอรู้ดีว่าวิเวียนไม่ใช่คนโง่ การที่แพรวาปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การเปิดเผยอดีต แต่เป็นการที่วิเวียนอาจจะใช้ความลับนี้มาเป็นเครื่องมือในการ ‘ควบคุม’ เธอให้ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม เมื่อเธอกลับเข้าไปในห้อง บรรยากาศภายในนั้นตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ วิเวียนนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ส่วนแพรวานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟารับแขก สบตากันด้วยความนัยบางอย่างที่รินรดาไม่เข้าใจ “รินรดา” วิเวียนเรียกชื่อเธอพร้อมกับชี้นิ้วไปที่เก้าอี้ตรงข้าม “นั่งลงสิ” รินรดานั่งลงอย่างระมัดระวัง วิเวียนยกแก้วกาแฟขึ้นจิบเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความเงียบ “คุณแพรวาบอกฉันว่า เธอกำลังจะเสนอดีลพิเศษให้บริษัทเรา แต่มีข้อแม้ว่า... เลขาฯ ส่วนตัวของฉันต้องเป็นคนดูแลโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเองทั้งหมด” รินรดานิ่งค้าง ใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก “ฉันไม่ถนัดงานโปรเจกต์ใหญ่ขนาดนั้นค่ะ ท่านประธาน” “ไม่ถนัด หรือว่ากลัวความลับจะแตกคะ?” แพรวาแทรกขึ้นมาพลางหยิบแฟ้มเอกสารชุดหนึ่งขึ้นมาวางบนโต๊ะ “เอกสารชุดนี้เป็นหลักฐานการฉ้อโกงในบริษัทเก่าของเธอ... ฉันเพิ่งได้รับมาจากแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้” วิเวียนวางแก้วกาแฟลง เสียงกระทบโต๊ะดัง ‘กริ๊ก’ ดังก้องไปทั่วห้อง เธอโน้มตัวมาข้างหน้าจนใบหน้าแทบชิดกับรินรดา กลิ่นกายหอมเย็นของวิเวียนปะทะเข้ากับใบหน้าของเลขาสาวจนเธอต้องหลับตาแน่น “รินรดา... ถ้าเรื่องนี้เป็นจริง ฉันคงต้องให้คุณพิจารณาตัวเอง” วิเวียนกระซิบเสียงต่ำ เย็นเยียบ แต่ทว่ามีความเร่าร้อนแฝงอยู่เบื้องหลัง “แต่ถ้าคุณทำดีกับฉัน... และพิสูจน์ให้เห็นว่าคุณยัง ‘ภักดี’ แค่ไหน บางทีฉันอาจจะมองข้ามเรื่องพวกนี้ไปก็ได้นะ” รินรดาลืมตาขึ้น มองสบตาเจ้านายสาวที่ตอนนี้ดูเหมือนนางพญาที่กำลังเล่นเกมแมวไล่จับหนู เธอรู้ตัวแล้วว่าเธอไม่ได้หนีจากอดีต แต่เธอกำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่ซับซ้อนกว่าเดิม ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของวิเวียนก็ดังขึ้น เธอรับสายเพียงครู่เดียว ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความตกใจเพียงเสี้ยววินาที รินรดาเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ที่วางคว่ำไว้ แสงไฟเตือนกระพริบเป็นรูปภาพที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้าง มันคือภาพถ่ายของรินรดาและวิเวียนในคืนปาร์ตี้ลับครั้งล่าสุด... ภาพที่ไม่มีใครควรเห็นนอกจากคนในนั้น “คนในรูปนี้... กำลังถูกแบล็คเมล” วิเวียนกล่าวเสียงเรียบขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา “และดูเหมือนว่า... คนที่ถือรูปนี้อยู่ ไม่ใช่แพรวา... แต่เป็นคนที่เธอเคยไว้ใจมากที่สุดในบริษัทนี้เอง” ขอบคุณที่ติดตามร่วมเดินทางไปในความสัมพันธ์อันตรายนี้กับสการ์เล็ตโรสนะคะ หวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นแรงไปพร้อมกับรินรดานะคะ