ช่วงเวลาแห่งความสุข

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือวิเวียนสั่นสะท้อนแสงวาบในความมืดของห้องโดยสาร รถยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวไปบนถนนสายเปลี่ยวที่มุ่งหน้าสู่รีสอร์ทส่วนตัวริมผา เสียงเครื่องยนต์คำรามเบาๆ แข่งกับความเงียบงันที่น่าอึดอัดระหว่างคนทั้งคู่ หลักฐานชิ้นนั้น—ไฟล์เสียงและภาพถ่ายการประชุมลับที่ถูกส่งมาจากเบอร์นิรนาม—ยังคงคาตา และแช่แข็งบรรยากาศทั้งหมดให้กลายเป็นน้ำแข็ง "รินรดา... คุณจะอธิบายว่ายังไงคะ" น้ำเสียงของวิเวียนไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่มันเยียบเย็นและบาดลึกจนคนฟังแทบหยุดหายใจ รินรดาหันไปมองเจ้านายสาว ใบพักตร์คมคายนั้นนิ่งสนิทจนน่ากลัว ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววปรารถนาและเย้ายวนยามอยู่ในปาร์ตี้ลับ บัดนี้กลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยกำแพงน้ำแข็งที่ถูกสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว "มันไม่ใช่..." รินรดาอ้าปากจะแก้ตัว เสียงของเธอสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ มือเรียวที่วางอยู่บนตักจิกเข้าหากันจนเล็บจิกเนื้อ "คุณวิเวียนฟังฉันก่อนค่ะ ทุกอย่างมัน..." "ทุกอย่างมันถูกบันทึกไว้หมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเสียงของคุณ หรือเอกสารที่หลุดออกไป" วิเวียนหันมาสบตา ปรายตามองด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ "ฉันอุตส่าห์ไว้ใจ... ให้คุณเข้ามาใกล้ชิด ทั้งในฐานะเลขาฯ และ... ในพื้นที่ส่วนตัวของเรา แต่ดูเหมือนว่าคุณจะเล่นเกมเก่งกว่าที่ฉันคิดนะคะ รินรดา" รถยนต์หักเลี้ยวเข้าสู่เขตวิลล่าส่วนตัวที่ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาและสายหมอกหนา ความหรูหราของสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย วิดับเครื่องยนต์ลง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่ามันคือความเงียบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ วิเวียนเปิดประตูลงจากรถโดยไม่รอช้า รินรดารีบก้าวตามลงไปอย่างลนลาน ความตั้งใจเดิมที่วางแผนไว้สำหรับการเดินทางพักผ่อนต่างจังหวัดเพื่อกระชับความสัมพันธ์พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงเกมจิตวิทยาและการชำระสะสางที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ภายในห้องพักสุดหรูที่มองเห็นวิวผาหินและทะเลหมอกกว้างไกล วิเวียนเดินตรงไปยังมินิบาร์รินไวน์แดงใส่แก้วทรงสูง กลิ่นอลกอฮอล์ฟุ้งกระจายเล็กน้อย เธอไม่ได้หันกลับมามองเลขาฯ สาวที่ยืนตัวเกร็งอยู่ตรงธรณีประตู "เข้ามาสิคะ จะยืนเป็นหุ่นอยู่อีกนานแค่ไหน" วิเวียนเอ่ยเสียงเรียบ จิบไวน์ช้าๆ "ไหนๆ เราก็หนีความวุ่นวายในเมืองกรุงมาพักผ่อนกันทั้งทีแล้ว... ไม่คิดจะใช้ช่วงเวลานี้สารภาพความจริงอะไรกับฉันหน่อยเหรอคะ" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอก้าวเท้าเข้าไปช้าๆ หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ปมในอดีตที่เคยถูกคนรักหักหลังซ้อนทับเข้ามาในหัว แต่นี่ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน เธอบริสุทธิ์ใจ แต่หลักฐานมันมัดแน่นเสียจนเธอกลายเป็นจำเลยสังคมไปโดยปริยาย "ฉันไม่เคยคิดจะหักหลังคุณ วิเวียน..." รินรดากล่าวเสียงเครือ ตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย ร่างเพรียวหยุดยืนอยู่ห่างจากซีอีโอสาวเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของวิเวียนยังคงเย้ายวนและชวนให้หลงใหลแม้ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้ "ถ้าคุณจะมองฉันเป็นคนร้าย... อย่างน้อยช่วยฟังคำแก้ตัวของฉันให้จบก่อน" วิเวียนวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังลั่น เธอหันขวับกลับมา ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ มือเรียวของวิเวียนยกขึ้นล็อกคางของเลขาฯ สาวไว้ให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้รับรู้ถึงแรงกดดันมหาศาล "คำแก้ตัวเหรอคะ? หรือว่า... คำแก้ตัวฉบับใหม่ ที่คุณเตรียมไว้ตบตาฉันกันแน่" วิเวียนโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนแก้ม สัมผัสนั้นทั้งอันตรายและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน "ความไว้ใจของฉันมันราคาถูกขนาดนั้นเลยเหรอ รินรดา... หืม?" รินรดานิ่งงัน ปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกันอยู่แล้ว แววตาของวิเวียนเต็มไปด้วยความผิดหวังและเพลิงโทสะที่ลุกโชน ซึ่งถูกบดบังไว้ด้วยเสน่ห์อันร้ายกาจ ทว่าในวินาทีที่รินรดากำลังจะอ้าปากอธิบายความจริงทั้งหมดเพื่อทลายกำแพงนั้นลง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างกะทันหัน... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* วิเวียนชะงัก ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปทางประตูด้วยความแปลกใจ เพราะที่นี่คือวิลล่าส่วนตัวที่ไม่มีใครล่วงรู้พิกัดนอกจากคนสนิทเพียงไม่กี่คน รินรดาอาศัยจังหวะที่แรงกดดันที่คางคลายลงเบี่ยงตัวหลบ ทว่า ก่อนที่วิเวียนจะทันได้ก้าวไปเปิดประตู ลูกบิดประตูห้องพักก็หมุนเปิดออกเองช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปที่พวกเธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี—บุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่... และไม่มีวันได้รับอนุญาตให้เข้ามาในพื้นที่นี้เด็ดขาด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและติดตามการเดินทางอันเร่าร้อนนี้เสมอนะคะ