รินรดาผู้โดดเดี่ยว

“ซองเอกสารสีน้ำตาลใบนี้... คือสิ่งตอบแทนความภักดีตลอดสามปีของฉันงั้นเหรอคะ คุณวิเวียน” รินรดาเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่าใจหาย มือเรียวบางที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานตัวหรูของซีอีโอสาวไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้ในใจจะเหมือนถูกกรีดด้วยมีดนับร้อยเล่ม เธอกวาดสายตามองเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า—หนังสือแจ้งความประสงค์ลาออกที่ถูกร่างเตรียมไว้เสร็จสรรพ พร้อมกับลายเซ็นของฝ่ายบุคคลที่รอแค่เธอลงนามเท่านั้น วิเวียนนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้หลบสายตา แต่ทว่ามันกลับว่างเปล่าจนรินรดาอ่านไม่ออก เธอหมุนแก้วไวน์ในมือเบาๆ เสียงผลึกแก้วกระทบกันดังกังวานในห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า “ความภักดีเป็นเรื่องดีค่ะรินรดา แต่การเล่นเกมที่ฉันไม่ได้อนุญาต... มันเป็นเรื่องที่ฉันไม่ให้อภัย” วิเวียนเว้นจังหวะ เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมประจำตัวที่รินรดาคุ้นเคยดีลอยมาแตะจมูก กลิ่นที่เคยให้ความรู้สึกอบอุ่น บัดนี้กลับดูเย็นเยือกราวกับพิษร้าย “เธอรู้ใช่ไหมว่าถ้าฉันจะทำลายใครสักคน ฉันไม่จำเป็นต้องออกแรงเองด้วยซ้ำ” “แต่วันนี้คุณเลือกที่จะทำมันด้วยตัวเอง” รินรดายิ้มที่มุมปาก ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “เพราะคุณกลัว... ใช่ไหมคะ? คุณกลัวว่าถ้าให้ฉันอยู่ต่ออีกแค่วันเดียว ความลับในปาร์ตี้ห้องลับนั่นจะหลุดไปถึงหูบอร์ดบริหาร” เพล้ง! วิเวียนวางแก้วไวน์ลงกับโต๊ะแรงเกินไปจนไวน์สีแดงฉานกระฉอกเปื้อนพรมราคาแพง เธอขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แสงไฟจากโคมไฟระย้าสะท้อนกับดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยโทสะ “อย่าสำคัญตัวผิดไป รินรดา” เสียงของวิเวียนต่ำและสั่นพร่าด้วยความโกรธ “เธอเป็นแค่เลขาฯ ที่ฉันเก็บมาเลี้ยง จะกระดิกตัวทำอะไรได้นอกจากก้มหัวยอมรับชะตากรรม ถ้าเธอไม่เซ็นเอกสารนี้... ฉันจะทำให้มั่นใจว่า ไม่ใช่แค่ประวัติการทำงานที่พัง แต่ชีวิตส่วนตัวที่เธอยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อความก้าวหน้า มันจะถูกขุดขึ้นมาประจานจนไม่มีที่ยืนในสังคมธุรกิจนี้” รินรดานิ่งงัน หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบจนแทบหยุดเต้น คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในความรู้สึกที่เธอเคยมีให้วิเวียน ความรัก ความหลงใหล และความเทิดทูนที่เคยสั่งสมมาตลอดสามปี พังทลายลงในวินาทีนี้เอง “คุณเห็นฉันเป็นอะไรมาตลอดคะ?” รินรดาถามเบาๆ แต่มั่นคง “เครื่องมือ? ของเล่น? หรือแค่หมากตัวหนึ่งที่คุณพร้อมจะเขี่ยทิ้งเมื่อหมดประโยชน์” วิเวียนไม่ตอบ เธอเพียงแต่ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างทั้งสองแทบจะเป็นศูนย์ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างใบหูของเลขาสาว “ฉันเห็นเธอเป็นเลขาฯ ที่ล้ำเส้น... และคนล้ำเส้นต้องชดใช้” รินรดาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาของเธอตอนนี้ไม่ใช่สายตาของเลขาฯ ผู้ต่ำต้อยอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของคนที่ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เธอหยิบปากกาที่วางอยู่ข้างซองเอกสารขึ้นมา ช้าๆ มั่นคง ก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษโดยไม่ลังเล ลายเส้นที่เขียนออกมาดูหนักแน่นและเด็ดขาด เมื่อเซ็นเสร็จ เธอก็เลื่อนกระดาษแผ่นนั้นคืนให้วิเวียนพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ซีอีโอสาวชะงักไปชั่วครู่ “ฉันลาออกค่ะ” รินรดากล่าว “แต่จำไว้นะคะคุณวิเวียน คนที่โดดเดี่ยวที่สุดไม่ใช่คนที่ไม่มีใครคบ... แต่คือคนที่แม้แต่เงาของตัวเองยังไม่กล้าหันกลับไปมอง เพราะกลัวความผิดที่ตัวเองก่อไว้” รินรดาหันหลังเดินไปที่ประตูโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองความตกตะลึงบนใบหน้าของเจ้านายสาว เธอเดินออกมาจากห้องทำงานนั้นด้วยหัวใจที่บอบช้ำแต่กลับรู้สึกโปร่งเบาอย่างประหลาด ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูบริษัท เสียงเรียกเข้มๆ ของวิเวียนก็ดังไล่หลังมา “เดี๋ยว! รินรดา... เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเธอจะเดินออกไปได้ง่ายๆ โดยที่ไม่มีอะไรติดตัวไปด้วยน่ะ?” รินรดาหยุดชะงัก มือที่จับลูกบิดประตูสั่นระริก เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปมองวิเวียนที่เดินตามออกมาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือ ซึ่งหน้าจอของมันกำลังเปิดภาพคลิปวิดีโอหนึ่งอยู่ นั่นคือคลิปภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องลับที่รินรดาไม่เคยคิดว่าจะมีใครแอบติดตั้งไว้... ภาพที่เห็นชัดเจนว่าเธอกำลังกุมความลับสำคัญที่สามารถเปลี่ยนสถานะของวิเวียนจากซีอีโอผู้สูงส่งให้กลายเป็นนักโทษคดีฉ้อโกงได้ทันที “ถ้าเธอเหยียบออกจากบริษัทนี้แม้แต่ก้าวเดียว” วิเวียนแสยะยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจมืด “คลิปนี้จะถูกส่งไปที่อีเมลของสำนักข่าวทุกสำนักในเช้านี้... รวมถึงประวัติการโอนเงินผิดกฎหมายทั้งหมด จะถูกระบุว่าเป็นฝีมือของ 'เลขาฯ ผู้ทรยศ' อย่างเธอ” รินรดาสะอึก เสียงหัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอถูกขังไว้ในกรงที่มองไม่เห็นกรงนี้เสียแล้ว จะสู้ต่อก็ต้องพังกันไปข้าง หรือจะยอมจำนนเพื่อรักษาชีวิตที่เหลืออยู่ให้รอดพ้นจากอำนาจมืดของหญิงสาวที่เธอเคยรักหมดใจ สการ์เล็ตโรสหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงร่วมลุ้นและเอาใจช่วยรินรดากับทางเลือกที่แสนเจ็บปวดนี้ในตอนต่อไปนะคะ