สัมผัสหลังม่านเงา

“คุณทำกาแฟหกใส่เอกสารสำคัญของบริษัท และที่แย่กว่านั้น... คุณกำลังทำให้ฉันเสียเวลาอันมีค่าไปกับการแก้ความผิดพลาดซ้ำซาก” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของวิเวียนบาดลึกลงในความรู้สึกของรินรดา หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เธอไม่ได้เถียง ไม่ได้แก้ตัว แม้ในใจจะประท้วงว่าน้ำกาแฟที่หกนั้นเกิดจากแรงกระแทกของวิเวียนที่จงใจเดินมาเบียดเธอในขณะที่เธอกำลังก้มหยิบแฟ้ม รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามคุมสติให้มั่นคงท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนววู้ดดี้ผสมความหวานเย้ายวนจากตัวเจ้านายสาวอบอวลอยู่รอบตัว สร้างความปั่นป่วนในใจที่เธอไม่ต้องการให้มันแสดงออกมา “ดิฉันต้องขออภัยค่ะ ท่านประธาน” รินรดาเอ่ยพลางก้มลงเก็บเศษกระดาษที่เปียกชื้น “ดิฉันจะรีบจัดการให้เรียบร้อยและนำเอกสารชุดใหม่มาให้เซ็นภายในสิบนาทีค่ะ” “ไม่จำเป็น” วิเวียนลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงโปร่งสง่างามในชุดเดรสผ้าไหมสีไวน์แดงเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาช้าๆ ทุกย่างก้าวดูเหมือนจะจงใจกดดันให้รินรดาถอยร่นไปจนชิดมุมห้อง “ฉันเบื่อการรอคอย... และยิ่งเบื่อความไร้ประสิทธิภาพ” รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังสัมผัสกับผนังเย็นเฉียบ เธอพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ปลายนิ้วเรียวยาวของวิเวียนกลับวางทาบลงบนผนังข้างศีรษะของเธอเสียก่อน กักขังเธอไว้ในวงล้อมของกลิ่นกายและสายตาที่คาดเดาไม่ได้ “คุณกำลังสั่นนะ รินรดา” วิเวียนโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความเย้ายวนที่อันตราย “หรือว่านี่คือปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกาย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า... คุณหนีฉันไม่พ้น” รินรดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พยายามเรียกความกล้าหาญที่เคยมีมาใช้ “ดิฉันแค่กังวลเรื่องงานค่ะ คุณวิเวียน” “โกหก” วิเวียนแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเปลี่ยนวิถีจากการกักขังเป็นการสัมผัส นิ้วชี้เรียวยาวของเจ้านายสาวไล้ผ่านไรผมของเลขาฯ อย่างแผ่วเบา ก่อนจะหยุดอยู่ที่ต้นคอระหง ความร้อนจากปลายนิ้วส่งผ่านความรู้สึกประหลาดที่ทำให้รินรดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “งานน่ะมันเป็นแค่ข้ออ้าง... สิ่งที่คุณกลัวจริงๆ คือความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากนิ่งเฉยของคุณต่างหาก” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เมื่อปลายนิ้วของวิเวียนแตะลงบนจุดชีพจรที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ความขัดแย้งในใจของเธอพุ่งพล่าน เธอควรจะผลักร่างนี้ออกไป แต่กลับกลายเป็นว่ามือของเธอกลับไร้เรี่ยวแรง ราวกับถูกมนต์สะกดจากแววตาสีน้ำตาลเข้มที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “ฉันไม่ได้...” รินรดาพยายามปฏิเสธ แต่คำพูดนั้นกลับขาดห้วง เมื่อวิเวียนโน้มตัวเข้ามาจนหน้าอกของทั้งคู่สัมผัสกันเพียงแผ่วเบาผ่านเนื้อผ้า ความร้อนแรงจากร่างกายของวิเวียนทำเอาสติของรินรดาพร่าเลือน วิเวียนยิ้มมุมปากราวกับผู้ชนะ เธอกดฝ่ามือลงบนผนังแน่นขึ้นอีกนิด ปิดกั้นทางหนีทุกทิศทาง “เรามาลองดูไหมว่า... ภายใต้มาดเลขาฯ ผู้แสนสมบูรณ์แบบ คุณจะเก็บซ่อน ‘ความร่าน’ เอาไว้ได้นานแค่ไหนเมื่ออยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน” ในจังหวะที่หัวใจของรินรดาเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากหน้าจอแล็ปท็อปบนโต๊ะทำงานก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน วิเวียนชะงัก สายตาคมกริบเหลือบไปมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ก่อนจะผละออกอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาขัดจังหวะความสนุกของเราเสียแล้ว” วิเวียนเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ด้วยท่าทีสงบนิ่งดั่งพายุที่เพิ่งผ่านพ้นไป “ไปเปิดประตู... แล้วบอกแขกคนนั้นว่าถ้าไม่มีธุระด่วนจนถึงชีวิต อย่าได้มารบกวนฉันอีก” รินรดารีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ความรู้สึกวูบไหวในใจยังคงค้างคาอยู่ราวกับรอยนิ้วมือที่ยังคงฝังลึกอยู่บนผิวหนัง เธอเดินไปที่ประตูด้วยขาที่ยังสั่นเทา เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับโทนเสียงให้เป็นปกติ ก่อนจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูอย่างมั่นคง ทว่า ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างของชายหนุ่มที่คุ้นเคยในอดีต—ชายคนที่เคยทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในใจเธอ—กลับยืนเด่นอยู่เบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มที่ดูเหยียดหยาม “ไม่เจอกันนานนะ รินรดา... ดูเหมือนเธอจะหาเจ้านายคนใหม่ที่ ‘ถูกใจ’ ได้ไวนี่นา” รินรดานิ่งงัน ราวกับถูกแช่แข็งในความทรงจำที่เลวร้ายที่สุด แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือเสียงของวิเวียนที่ดังขึ้นจากด้านหลัง “อ้าว... คุณกวิน” น้ำเสียงของวิเวียนในตอนนี้เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและรอยยิ้มเย็นเยียบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ขอบคุณที่แวะมานะคะ... เผอิญว่าเลขาฯ ของฉันกำลังเล่าเรื่อง ‘อดีต’ อันแสนหวานของคุณให้ฟังอยู่พอดีเลย” ความลับที่เธอพยายามฝังกลบกำลังถูกขุดขึ้นมาเล่นงานเธออีกครั้ง โดยมีเจ้านายสาวที่น่ากลัวที่สุดเป็นคนถือพลั่ว และดูเหมือนว่า... เรื่องราวทั้งหมดนี้คือเกมที่ถูกวางไว้ตั้งแต่ต้น สการ์เล็ตโรสหวังว่ารี้ดทุกท่านจะตื่นเต้นกับปมที่เข้มข้นและคาดไม่ถึงในตอนหน้านะคะ