อุปสรรคจากคู่แข่ง

“ถ้าคุณรินรดาไม่สะดวกใจที่จะตอบคำถามเรื่อง ‘งานนอกเวลา’ ของคุณกับท่าน CEO ก็ไม่จำเป็นต้องมองค้อนใส่พวกเราขนาดนั้นหรอกค่ะ” เสียงแหลมสูงของ ‘พิมพา’ ดังขึ้นกลางห้องประชุมเล็กที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟเข้มข้น รินรดาชะงักมือที่กำลังจัดระเบียบเอกสารบนโต๊ะ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายผ่านแว่นสายตากรอบบาง สายตาของพิมพาไม่ได้ฉายแววปรารถนาดี แต่มันคือความริษยาที่ปรุงแต่งด้วยความสงสัยอย่างร้ายกาจ “งานของดิฉันคือการจัดตารางเวลาให้คุณวิเวียนค่ะ พิมพา” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ “ถ้าตารางเวลาที่ดู ‘แน่น’ เกินไปทำให้คุณเข้าใจผิด ดิฉันคงต้องขออภัยที่ไม่ได้ส่งรายละเอียดให้คุณตรวจสอบทุกฝีก้าว” “อ๋อเหรอคะ?” พิมพาแค่นยิ้ม มือเรียวของเธอเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า “แต่คนในออฟฟิศเขาไม่ได้มองแบบนั้นนะ ยิ่งคืนวันศุกร์ที่ผ่านมา... มีคนเห็นรถของท่าน CEO จอดอยู่ในมุมอับของอาคาร ส่วนรถของคุณรินรดา... หายไปจากที่จอดรถพนักงานตั้งแต่สี่ทุ่ม” อากาศในห้องดูจะเบาบางลงถนัดตา รินรดารู้สึกเหมือนถูกบีบด้วยสายตาของเพื่อนร่วมงานอีกสามคนที่นั่งร่วมโต๊ะ พวกเขาไม่ได้พูดอะไร แต่ความเงียบของพวกเขานั้นดังกว่าเสียงตะโกน รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก ซ่อนความหวั่นไหวไว้ใต้หน้ากากของเลขาฯ มืออาชีพ “การที่ท่าน CEO จะใช้บริการใครไปทำภารกิจส่วนตัว มันเป็นเรื่องของจริยธรรมในงานเลขานุการค่ะ” รินรดากล่าว พลางเก็บแฟ้มเอกสารลงกระเป๋าอย่างใจเย็น “หากไม่มีอะไรจะสั่งการเรื่องงบประมาณไตรมาสหน้า ดิฉันขอตัวนะคะ” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินออกจากห้องประชุมด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง ทว่าทันทีที่ประตูกระจกเลื่อนปิดลง ร่างกายเธอก็สั่นเทาเล็กน้อย เธอไม่กล้าหันกลับไปมอง แต่สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองตามหลังมาด้วยความอาฆาต ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับวิเวียน... มันไม่ใช่แค่เจ้านายกับเลขาฯ แต่มันคือความลับที่ถูกหล่อหลอมด้วยสัมผัสที่เร่าร้อนในห้องพักส่วนตัวของวิเวียน ทุกครั้งที่นิ้วเรียวของเจ้านายสาวกรีดกรายลงบนไหล่เธอ หรือสายตาเย็นชาคู่นั้นมองมาอย่างเว้าวอนในที่ลับตาคน รินรดารู้ดีว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่ไม่มีวันถอนตัว *ติ๊ง* เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในโถงทางเดิน ‘มาที่ห้องทำงานฉันเดี๋ยวนี้... อย่าให้ใครเห็นว่าเธอเดินมาทางไหน’ ข้อความสั้นๆ จากวิเวียนทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกไฟลวก เธอจำต้องเบี่ยงเส้นทางมุ่งหน้าสู่ลิฟต์ผู้บริหาร แม้จะรู้ดีว่าความเสี่ยงกำลังพุ่งสูงขึ้น พนักงานหลายคนเริ่มตั้งคำถาม และเธอก็เป็นเป้าสายตาที่ชัดเจนที่สุด ภายในห้องทำงานที่กว้างขวางและเงียบสงัด วิเวียนยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองกรุงยามบ่าย ชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทเน้นส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อประตูเปิดออก วิเวียนไม่ได้หันมามอง แต่เธอกลับเดินตรงมาหารินรดาด้วยท่วงท่าของนักล่า “พิมพาเริ่มสงสัยเรื่องที่จอดรถ” รินรดารายงานทันทีที่ประตูถูกล็อค วิเวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเดินเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมหรูหราที่แฝงด้วยกลิ่นอายอันตราย “งั้นเหรอ? แล้วเธอทำยังไงล่ะ? ปฏิเสธ? หรือว่า... สารภาพ?” “ดิฉันทำหน้าที่เลขาฯ ที่ดีค่ะ” รินรดาตอบ สายตาหลบวูบเมื่อวิเวียนใช้นิ้วเรียวเชยคางเธอขึ้น “คุณควรระวังตัวบ้างนะคะวิเวียน ถ้าคนอื่นรู้ว่าเรา... เราจะพังกันหมด” “พัง?” วิเวียนเลิกคิ้ว สายตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย “ความสัมพันธ์ของเรามันมีไว้เพื่อให้ฉันมีอำนาจเหนือเธอไม่ใช่เหรอ รินรดา? หรือว่าเธอเริ่มจะชอบ ‘กับดัก’ นี้เข้าให้แล้ว?” วิเวียนโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากอยู่ห่างจากรินรดาเพียงคืบ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนใบหน้าของเลขาฯ สาว สติของรินรดากำลังจะหลุดลอยไป แต่ก่อนที่สถานการณ์จะเลยเถิดไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจนทั้งสองผละออกจากกันทันที “ท่านคะ!” เสียงของพิมพาดังลอดเข้ามาจากด้านนอก “ดิฉันมีเอกสารด่วนที่ต้องให้ท่านเซ็นค่ะ เห็นรินรดาเข้ามาในห้องนี้ ดิฉันเลยตามมา!” รินรดาหน้าถอดสี เธอสบตากับวิเวียนด้วยความตื่นตระหนก แต่เจ้านายสาวกลับยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เธอหมุนตัวกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานด้วยท่าทีสุขุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะพยักหน้าให้รินรดาไปเปิดประตู เมื่อประตูเปิดออก พิมพายืนหอบหายใจอยู่หน้าห้อง สายตาของเธอสอดส่ายมองไปทั่วห้องทำงาน ก่อนจะหยุดกึกที่รินรดาที่ดูเหมือนเพิ่งจะจัดระเบียบปกเสื้อของตนเองอย่างลนลาน “ขอโทษที่รบกวนค่ะท่าน” พิมพากล่าว แต่สายตาจดจ้องที่รอยแดงจางๆ บนลำคอของรินรดาอย่างไม่วางตา “พอดีดิฉันเห็นรินรดาเข้ามานานผิดปกติ เลยเกรงว่าจะมาขัดจังหวะ... การทำงานส่วนตัวของท่านน่ะค่ะ” วิเวียนวางปากกาลงบนโต๊ะ เสียงกระแทกเบาๆ นั้นทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที “พิมพา... ถ้าเธอว่างมากจนมีเวลามาสอดแนมเลขาฯ ของฉัน ฉันว่าฝ่ายบุคคลคงมีตำแหน่งว่างให้เธอไปนั่งเฝ้ากล้องวงจรปิดแทนการทำโปรเจกต์นี้นะ” พิมพานิ่งอึ้ง หน้าซีดเผือดลงทันทีที่ถูกตอกกลับด้วยความเฉียบขาด ทว่าในวินาทีที่เธอหันหลังจะเดินออกไป ดวงตาของเธอก็เหลือบเห็นบางอย่างบนพื้นพรมข้างโต๊ะทำงานของวิเวียน มันคือ ‘ต่างหูมุก’ ของรินรดา ที่หลุดร่วงไปในจังหวะที่ทั้งสองใกล้ชิดกันเมื่อครู่นี้ พิมพาก้มลงเก็บมันขึ้นมา ความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วห้อง รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ขณะที่พิมพาคลี่ยิ้มร้ายกาจพลางชูต่างหูในมือขึ้น “รินรดา... ของของคุณร่วงอยู่ที่นี่นะคะ” พิมพากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยความสะใจ “แหม... อยู่ใกล้ชิดกันถึงขนาดที่ของส่วนตัวกระจัดกระจายแบบนี้ ดูเหมือนท่าน CEO จะ ‘ดูแล’ คุณดีเกินไปจริงๆ นะคะ” สการ์เล็ตโรสหวังว่ารี้ดทุกท่านจะตื่นเต้นและพร้อมเผชิญกับพายุอารมณ์ที่จะโถมเข้ามาในตอนต่อไปนะคะ