เดิมพันที่มองไม่เห็น

"ดื่มเสียสิคะ รินรดา... หรือว่ากลัวว่าเครื่องดื่มแก้วนี้จะมีอะไรที่ไม่พึงประสงค์ปนอยู่?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของวิเวียนดังก้องอยู่ท่ามกลางเสียงดนตรีแจ๊สที่คลอเคล้าเบาบางในห้องวีไอพีส่วนตัว แสงไฟสลัวสีอำพันสะท้อนเข้ากับดวงตาเรียวคมของ CEO สาวผู้ทรงอิทธิพล เธอไม่ได้แค่พูด แต่เธอกำลัง 'ต้อน' รินรดาให้จนมุมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน รินรดาขยับยิ้มที่มุมปากอย่างแผ่วเบา เป็นรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดีเพื่อใช้ในสถานการณ์ที่ต้องรับมือกับลูกค้าที่ยากจะเจรจา แต่กับวิเวียน... มันกลับดูไร้ความหมาย เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปรับแก้วคริสตัลใสจากปลายนิ้วเรียวยาวของอีกฝ่าย ปลายนิ้วของพวกเธอแตะกันเพียงเสี้ยววินาที ทว่ารินรดากลับรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นผ่านผิวหนังจนต้องเม้มปากแน่น "ดิฉันไม่เคยกลัวความเสี่ยงค่ะ ท่านประธาน" รินรดาตอบพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น "โดยเฉพาะถ้าผลตอบแทนของมันคุ้มค่าที่จะเสี่ยง" วิเวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย้ายวนและอันตรายไปในคราวเดียวกัน เธอขยับตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนว woody-floral อันเป็นเอกลักษณ์ของเธออบอวลอยู่รอบตัวเลขาฯ สาว "กล้าหาญดีนี่... แต่น่าเสียดาย ที่ในปาร์ตี้คืนนี้ 'ความคุ้มค่า' ของเราอาจจะไม่ใช่เรื่องของงานเอกสารหรือตัวเลขผลประกอบการ" บรรยากาศในห้องกว้างที่ตกแต่งอย่างหรูหราดูเหมือนจะบีบแคบลงทุกที รินรดารู้สึกถึงเหงื่อเย็นๆ ที่ซึมอยู่ตามไรผม เธอรู้ดีว่าที่นี่ไม่ใช่บริษัท และกฎของความสัมพันธ์แบบเจ้านายกับลูกน้องก็ดูเหมือนจะถูกโยนทิ้งไปพร้อมกับสูททางการที่พวกเธอเพิ่งปลดเปลื้องออก "เรามาเริ่มเกมกันดีกว่าไหมคะ?" วิเวียนเอ่ยพลางหมุนแก้วในมือไปมา "เกมที่ชื่อว่า 'ความจริงที่ไม่มีใครกล้าถาม'" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษาอาการสงบนิ่งแม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก "กติกาคืออะไรคะ?" "ง่ายมากค่ะ" วิเวียนขยับเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะกับใบหูของรินรดา "ใครโกหก... ต้องยอมทำตามคำสั่งอีกฝ่ายหนึ่งข้อ ไม่ว่าคำสั่งนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม แม้จะเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือ 'หน้าที่' ในออฟฟิศก็ตาม" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมจางๆ จากผิวกายของวิเวียนทำให้เธอสับสน มือของเธอที่กำแก้วอยู่สั่นระริกเล็กน้อย นี่มันไม่ใช่แค่การละเล่นธรรมดา แต่มันคือการเดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและ... บางสิ่งที่เธอเองก็ยังนิยามไม่ได้ว่ามันคืออะไร "ตกลงค่ะ" รินรดาตอบรับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ วิเวียนเหยียดยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนไปทันที จากความเย็นชาที่เคยใช้ควบคุมธุรกิจ กลายเป็นแววตาที่เต็มไปด้วย 'ความกระหาย' อย่างปิดไม่มิด เธอไม่ได้มองรินรดาเป็นเพียงเลขาฯ ที่เก่งกาจอีกต่อไป แต่มองเป็น 'เหยื่อ' ที่เธอเฝ้ารอมานานที่จะได้ต้อนให้จนมุมในกรงขังที่เธอสร้างขึ้น "ถ้าอย่างนั้น... คำถามแรก" วิเวียนทิ้งจังหวะ แววตาวูบไหวราวกับจะอ่านใจ "ที่รินรดายังคงทำตัวเป็นคนสมบูรณ์แบบ แบกรับความทุกข์ไว้คนเดียว และปฏิเสธความสัมพันธ์กับทุกคน... เป็นเพราะคุณยังลืม 'เขา' ไม่ได้ หรือจริงๆ แล้วคุณแค่กำลังรอให้ใครสักคนพังทลายกำแพงของคุณเข้ามากันแน่คะ?" รินรดาชะงักไป คำถามนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นที่เธอพยายามปิดตายมาตลอดหลายปี ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง มีเพียงเสียงหายใจของพวกเธอสองคนที่ดังแข่งกับเสียงดนตรี "นั่นไม่ใช่คำถามธรรมดาแล้วนะคะท่านประธาน" รินรดาสบตากลับอย่างท้าทาย แม้จะรู้ดีว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟที่พร้อมจะเผาผลาญเธอให้เป็นจุณ "ฉันไม่ได้บอกนี่คะ ว่าฉันมาที่นี่เพื่อถามคำถามธรรมดา" วิเวียนว่าพลางวางแก้วลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังเคร้ง ก่อนจะก้าวประชิดตัวรินรดาจนหลังของหญิงสาวชนเข้ากับผนังห้องที่บุด้วยกำมะหยี่สีแดงเข้ม "เอาล่ะ... จะเลือกสารภาพความจริง หรือจะเลือกเดิมพันกับคำสั่งของฉัน?" รินรดาหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นมองวิเวียนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้หนีอีกต่อไป แต่กลับโน้มตัวเข้าไปใกล้จนลมหายใจรินรดรดกัน "ดิฉันเลือกที่จะไม่ตอบค่ะ..." รินรดากระซิบเสียงพร่า "เพราะในเกมนี้... คนที่ถือไพ่เหนือกว่า อาจจะไม่ใช่คนที่เป็นคนถามเสมอไป" ทว่าในจังหวะที่วิเวียนกำลังจะหัวเราะอย่างถูกใจ ประตูห้องวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน ร่างของชายหนุ่มผู้เป็นคู่หมั้นของวิเวียนในนามก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือของเขากำโทรศัพท์แน่นราวกับกำลังกำหลักฐานชิ้นสำคัญไว้ "วิเวียน! เธอทำอะไรลงไป! หุ้นของบริษัทกำลังดิ่งลงเพราะข่าวฉาวที่หลุดออกมา และพวกเขากำลังบอกว่า... เรื่องทั้งหมดนี้มีเลขาฯ ของเธอเป็นคนบงการ!" วิเวียนหันไปมองแขกผู้มาใหม่ด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่ารินรดาที่ยืนอยู่เบื้องหลังกลับหน้าถอดสี นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดคิดไว้ แผนการที่ซ้อนแผนการ... หรือนี่คือ 'เดิมพันที่มองไม่เห็น' ที่แท้จริงกันแน่? สการ์เล็ตโรสหวังว่ารี้ดทุกท่านจะตื่นเต้นกับปมที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ในตอนหน้านะคะ