การปกป้องจากเจ้านาย

“ลดปืนลงเสีย ก่อนที่ฉันจะทำให้แกไม่มีโอกาสแม้แต่จะกระดิกนิ้วเหนี่ยวไกในชาตินี้” น้ำเสียงของวิเวียนไม่ได้สั่นเครืออย่างที่รินรดาคาดคิด ตรงกันข้าม มันกลับเย็นเยียบและเฉียบขาดราวกับใบมีดโกนที่กรีดผ่านอากาศท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่เคยเป็นดั่งป้อมปราการอันปลอดภัย รินรดาเบิกตากว้างมองแผ่นหลังของเจ้านายสาวที่ก้าวออกมาบังร่างของเธอไว้จนมิด ชายชุดดำที่บุกเข้ามาในค่ำคืนนี้กระตุกยิ้มเหยียด มือที่ถือปืนสั่นน้อยๆ ด้วยความตื่นเต้นมากกว่าความกลัว “คุณวิเวียนครับ... เกมที่บอสของคุณวางไว้ มันจบลงตั้งแต่นาทีที่คุณตัดสินใจเก็บ ‘เลขาฯ’ คนนี้มาไว้ข้างกายแล้วล่ะครับ” รินรดารู้สึกถึงมวลอากาศรอบข้างที่หนักอึ้ง หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนจุกแน่นในลำคอ เพราะนี่คือผลลัพธ์จากการที่เธอพยายามขุดคุ้ยความลับในปาร์ตี้ลับนั่นใช่ไหม? เธอกลายเป็นตัวถ่วงที่ทำให้วิเวียนต้องมาอยู่ในจุดที่เสี่ยงอันตรายถึงชีวิต “ฉันบอกให้ลดปืนลง...” วิเวียนย้ำอีกครั้ง พร้อมก้าวเข้าไปหาคนร้ายด้วยท่าทีคุกคามโดยไม่สนความตายที่จ่ออยู่ตรงหน้า “แกคิดว่าการเป็นหมากตัวหนึ่งในบอร์ดเกมของพวกนั้น จะทำให้แกมีอำนาจต่อรองกับฉันได้งั้นเหรอ? นายมันก็แค่เศษขยะที่รอวันถูกกำจัดทิ้งหลังจากจบงานนี้” ปัง! เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วห้อง กระจกหน้าต่างบานใหญ่แตกกระจาย รินรดาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น แต่ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น เธอเห็นบางอย่าง... ร่างสูงโปร่งของวิเวียนพุ่งเข้าหาชายคนนั้นด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มือเรียวสวยคว้าข้อมือของมันบิดจนเสียงกระดูกลั่นดังกร๊อบ ทว่า ชายอีกคนในเงามืดที่รินรดาไม่ทันสังเกตกลับโผล่ออกมาพร้อมกับกระบอกปืนอีกลำ “วิเวียน! ระวัง!” รินรดาหวีดร้องออกไปอย่างลืมตัว เธอเห็นวิเวียนหันกลับมาตามเสียงตะโกน ในวินาทีนั้นดวงตาคู่สวยที่เคยดุร้ายและเย็นชากลับอ่อนแสงลงเพียงชั่วครู่เมื่อสบตาเธอ วิเวียนไม่ได้หลบกระสุน แต่กลับใช้ร่างกายของตนเองพุ่งเข้าชาร์จชายคนนั้นจนล้มลงไปพร้อมกัน ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังขึ้นอีกนัดหนึ่ง ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง—เงียบจนน่าใจหาย “วิเวียน...” รินรดาคลานเข้าไปหาเจ้านายของเธอด้วยความสั่นเทา กลิ่นดินปืนผสมกับกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของวิเวียนลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ วิเวียนนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นพรมราคาแพง เลือดสีแดงสดเริ่มซึมออกมาจากหัวไหล่ข้างขวาของเธอจนเสื้อสูทสีเข้มเปรอะเปื้อน “อย่า... อย่าเข้ามาใกล้” วิเวียนพยายามพยุงตัวขึ้น มือข้างที่เหลืออยู่กดแผลไว้แน่น ใบหน้าสวยจัดนั้นซีดเผือด แต่ริมฝีปากยังคงเหยียดหยามคนร้ายที่นอนแน่นิ่งอยู่ข้างๆ ด้วยฝีมือของเธอ “ทำไม... ทำไมคุณต้องทำแบบนี้” รินรดาปล่อยโฮออกมาโดยไม่อาย เธอเอื้อมมือไปจับมือที่สั่นเทาของวิเวียน “คุณไม่จำเป็นต้องปกป้องคนอย่างฉัน คุณเป็นถึงซีอีโอ คุณมีอำนาจ มีทุกอย่าง... คุณแลกมันกับชีวิตพนักงานธรรมดาๆ อย่างฉันทำไมกัน!” วิเวียนแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาสั่นระริกนั้นเปลี่ยนเป็นแววตาที่รินรดาไม่เคยอ่านออก มันลึกซึ้ง ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ “เลขาฯ ของฉัน... ฉันเป็นคนเลือกมาเองกับมือ จะให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องได้ยังไง...” เธอก้มลงกระซิบข้างหูรินรดา เสียงนั้นแผ่วเบาจนแทบขาดใจ “ถ้าเธอตาย... ความลับทั้งหมดที่อยู่ในปาร์ตี้นั่น ก็จะไม่มีใครได้รู้ และฉัน... ก็คงจะเหงาเกินกว่าจะเล่นเกมนี้ต่อไปได้” รินรดาสะอึกในลำคอ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความใจร้ายนั้น วิเวียนไม่ใช่แค่เจ้านายจอมบงการ แต่ในเสี้ยววินาทีนี้ วิเวียนคือผู้หญิงที่แบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง และเธอกำลังกลายเป็นจุดอ่อนเดียวที่เจาะทะลุเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งของวิเวียนไปได้ “รินรดา...” วิเวียนเรียกชื่อเธอ เสียงนั้นเริ่มพร่าเลือน “หยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อฉัน... กดเบอร์สุดท้าย...” ก่อนที่รินรดาจะทันได้คว้าโทรศัพท์ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงานที่พังลงมา มันไม่ใช่เสียงของตำรวจ แต่มันคือเสียงของคนกลุ่มเดิมที่ตามล่าพวกเธอมาตลอดทาง รินรดามองไปที่ประตูด้วยความสิ้นหวัง แต่ทว่า... เมื่อประตูเปิดออก คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลับไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นร่างสูงในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี มือของบุคคลปริศนาคนนั้นยกขึ้นช้าๆ ก่อนจะสั่งการบางอย่างด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท “จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือแม้แต่รอยนิ้วมือ... และพาคุณวิเวียนไปที่เซฟเฮาส์ทันที” วิเวียนหรี่ตามองผู้มาใหม่ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างอ่อนแรง “มาช้า... จังเลยนะ” รินรดามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยหัวใจที่หยุดเต้น—นี่มันหมายความว่าอย่างไร? หรือจริงๆ แล้วการปกป้องของวิเวียน ไม่ใช่แค่เรื่องของความห่วงใย แต่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่านั้นที่เธอไม่มีวันมองเห็น? และเมื่อเงาของบุคคลนั้นทาบทับลงบนตัวเธอ รินรดาก็ต้องเผชิญกับความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่ากระสุนปืน เมื่อคนตรงหน้าค่อยๆ ถอดถุงมือออก เผยให้เห็นรอยสักรูปกุหลาบสีแดงเพลิงที่ข้อมือ... สัญลักษณ์เดียวกับที่เธอเคยเห็นในบันทึกลับที่เธอแอบขโมยมา! สการ์เล็ตโรสหวังว่าตอนที่ 35 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและใจเต้นแรงไปพร้อมกับความลับที่ค่อยๆ เผยออกมานะคะ