อันตรายใกล้ตัว

"ถ้าเธอยังไม่หยุดแส่เรื่องบัญชีลับนั่น... คืนนี้อาจจะเป็นคืนสุดท้ายที่เธอได้เห็นแสงไฟในเมืองนี้ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านหน้ากากอนามัยสีดำสนิททำให้รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอถูกกดทับลงกับผนังคอนกรีตเย็นเฉียบในมุมอับของลานจอดรถชั้นใต้ดิน กลิ่นน้ำหอมราคาถูกปนกลิ่นบุหรี่ฉุนกึกโชยเข้าจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน ปลายมีดพับเล่มเล็กที่คมกริบถูกจ่อเข้าที่ลำคอระหง แรงกดเพียงเบาบางทว่าหนักแน่นนั้นทำให้เธอรับรู้ได้ถึงความตายที่จ่อรออยู่เพียงคืบ รินรดาพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก หญิงสาวสบตาคู่ที่โผล่พ้นหมวกแก๊งสีเข้มนั้นอย่างไม่นึกกลัว แม้ความหวาดหวั่นจะแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่สัญชาตญาณของการเป็นเลขาฯ มือขวาของวิเวียนสอนให้เธอรักษาอาการนิ่งสงบเอาไว้เสมอ "ใครส่งคุณมา..." รินรดาเค้นเสียงถาม แม้จะสั่นเล็กน้อยแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "คนอย่างวิเวียน... ไม่ปล่อยให้สุนัขรับใช้ที่ทำงานพลาดเป้าแบบคุณลอยนวลไปได้นานหรอกนะ" "ไม่ต้องเอาชื่อเจ้านายเธอมาอ้าง!" ชายแปลกหน้าคำราม ก่อนจะใช้ด้ามมีดกระแทกเข้าที่หน้าท้องของเธอจนรินรดาต้องงอตัวลงด้วยความจุก "เธอทำตัวเองทั้งนั้น เรื่องที่รู้ไม่ควรจะรู้น่ะ... เก็บมันลงหลุมศพไปซะ" มันกระชากผมเธอไปด้านหลังอย่างแรงจนรินรดาต้องร้องออกมาเบาๆ ในความเงียบงัน ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วหนังศีรษะ แต่สิ่งที่เจ็บกว่าคือความจริงที่ว่า เธอเข้าใกล้ความลับของบริษัทมากเกินไปจนกลายเป็นเป้าหมายที่ต้องกำจัดทิ้งเสียแล้ว "ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้" เสียงทรงอำนาจที่คุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดทางด้านหลัง แรงกดทับที่ลำคอของรินรดาหายไปในทันที เมื่อคนร้ายชะงักและหันไปมองต้นเสียง รินรดากระหืดกระหอบ สองมือยกขึ้นกุมลำคอตัวเองพร้อมกับมองไปยังร่างสูงสง่าที่ก้าวออกมาจากเงามืดอย่างไม่สะทกสะท้าน วิเวียนในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มขัดกับผิวขาวจัด ดูโดดเด่นและทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ มือเรียวสวยของเธอถือเพียงเครื่องประดับชิ้นหนึ่งไว้ในมือ ทว่าท่าทางนั้นกลับดูน่าเกรงขามราวกับราชินีผู้คุมกฎแห่งอาณาจักรนี้ "บอส..." รินรดาพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งโล่งใจและสับสน "รินรดา ไปยืนข้างหลังฉัน" วิเวียนสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเธอกวาดมองคนร้ายราวกับกำลังมองแมลงตัวหนึ่งที่รอวันถูกขยี้ ชายชุดดำหัวเราะร่าในลำคอ "มาพอดีเลยนะวิเวียน... หรือว่านี่คือแผนของเธอ? ปล่อยให้เลขาฯ ร้ายคนนี้ตาย เพื่อจะได้ปิดปากความลับที่เธอเองก็มีส่วนเกี่ยวข้อง?" วิเวียนเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันดูเย้ายวนและอันตรายอย่างบอกไม่ถูก เธอค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาชายผู้นั้นโดยไม่สนใจมีดในมือมันเลยแม้แต่น้อย "คนอย่างฉัน... ไม่เคยปล่อยให้ของเล่นของตัวเองต้องมีรอยตำหนิโดยที่ฉันไม่ได้รับอนุญาต" วิเวียนหยุดเดินตรงหน้าคนร้าย ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้งขึ้นอย่างกะทันหัน "และฉันเกลียดที่สุด... คือการที่ใครสักคนมาแตะต้องสิ่งที่ฉันตีตราจองไว้" ทันใดนั้น วิเวียนพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย เธอใช้ทักษะการต่อสู้ที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนจัดการกับชายแปลกหน้าจนมันเสียหลัก ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ดูเหมือนวิเวียนจะเป็นฝ่ายชนะ เสียงปืนที่ดังสนั่นกึกก้องไปทั่วลานจอดรถก็ทำลายทุกอย่างลง "ปัง!" รินรดาหวีดร้องออกมาเมื่อเห็นร่างของใครคนหนึ่งล้มลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานค่อยๆ แผ่ขยายเป็นวงกว้างบนพื้นคอนกรีต วิเวียนยืนนิ่งงันดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ร่างของคนร้ายนอนแน่นิ่งไป แต่ความเงียบที่ตามมานั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่า จากมุมมืดของเสาต้นที่สาม... เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาพร้อมกับอาวุธปืนที่ยังมีควันจางๆ พุ่งออกมาจากปากกระบอก รินรดาช็อกจนตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยดีเดินเข้ามาหาพวกเธออย่างใจเย็น "คุณเองเหรอ..." รินรดากระซิบด้วยเสียงที่สั่นพร่า หัวใจเหมือนถูกบีบจนแหลกสลาย บุคคลนั้นยิ้มให้รินรดาอย่างอ่อนโยน ราวกับไม่ได้เพิ่งเหนี่ยวไกสังหารคนไปเมื่อครู่ "ขอโทษทีนะรินรดา... แต่ความลับในปาร์ตี้ห้องลับนั่น มันมีค่ามากกว่าชีวิตคนอย่างเธอนัก" รินรดาหันไปมองวิเวียนที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ และมองคนที่ถือปืนตรงหน้า ก่อนจะตระหนักได้ว่า... ทั้งหมดนี้มันคือเกมที่เธอไม่มีวันชนะได้เลยแม้แต่นิดเดียว ขอบคุณรี้ดที่รักทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับสการ์เล็ตโรสนะคะ