ความห่วงใยที่เกินคำบรรยาย

“คุณไม่ต้องโกหกหรอกค่ะวิเวียน... รอยสักนั่น ฉันเห็นมันชัดเจนพอๆ กับความจริงที่ว่า คุณกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่” รินรดาวางผ้าขนหนูผืนเล็กที่ชุบน้ำอุ่นลงบนขอบอ่างเซรามิกอย่างแผ่วเบา เสียงของเธอราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อต้องสบตากับผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในชีวิตของเธอ วิเวียนที่นอนพิงหมอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องพักพิเศษระดับวีไอพีดูต่างจาก CEO ผู้เฉียบคมที่เธอรู้จัก กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เคยอบอวลอยู่ในห้องทำงานของวิเวียนจางหายไป เหลือเพียงกลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นอายความอ่อนแอที่น่าหลงใหลในความรู้สึกของรินรดา วิเวียนแค่นยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบคู่สวยที่มักจะใช้มองคนอื่นราวกับเป็นเพียงเบี้ยในกระดานบัดนี้กลับหม่นแสงลงเล็กน้อย เธอขยับกายอย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ได้รับมาจากการหักหลังของลูกน้องคนสนิททำให้ลมหายใจของเธอติดขัด แต่เธอก็ยังคงไว้ซึ่งท่าทีเย่อหยิ่ง “เธอเห็นมันแล้ว... แล้วไงคะรินรดา? เธอจะทำอะไร? จะเดินออกจากห้องนี้ไปแจ้งความ หรือจะเอาปืนมาจ่อที่หัวฉันเหมือนที่พวกเขาทำ?” น้ำเสียงของวิเวียนแหบพร่าแต่นิ่งสนิท รินรดาไม่ตอบ แต่เลือกที่จะขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของรินรดาทำให้วิเวียนชะงัก เธอค่อยๆ ใช้มือที่เรียวบางแต่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนเช็ดคราบเหงื่อที่ซึมตามไรผมของคนบนเตียง ปลายนิ้วของเธอสัมผัสเบาๆ ที่รอยสักรูปกุหลาบสีแดงเพลิงที่ข้อมือของวิเวียน รอยสักที่ซ่อนความลับดำมืดขององค์กรใต้ดินที่เธอพยายามขุดคุ้ยมาตลอด “ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ” รินรดากระซิบชิดใบหูของอีกฝ่าย “เพราะถ้าคุณตายไป... ใครจะเป็นคนตอบคำถามที่ค้างคาใจฉันทั้งหมดล่ะคะ?” ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ทำให้อากาศในห้องดูเบาบางลง วิเวียนจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเลขาสาว พยายามค้นหาคำลวงในนั้น แต่สิ่งที่เธอพบกลับเป็นเพียงความห่วงใยที่ปนเปไปกับความแค้นที่ซับซ้อน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักพิเศษอยู่นานหลายนาที มีเพียงเสียงเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รินรดาเอื้อมมือไปหยิบถ้วยยาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอประคองร่างของวิเวียนให้ลุกขึ้นนั่งพิงพนักอย่างระมัดระวัง ความอบอุ่นจากร่างกายของวิเวียนส่งผ่านชุดคนไข้บางเบามาถึงมือของเธอ มันเป็นความรู้สึกที่ขัดแย้ง... มือที่เคยบงการชีวิตผู้คนมากมาย บัดนี้กลับตกอยู่ในความดูแลของเธอเพียงผู้เดียว “กินยาซะค่ะ” รินรดาสั่งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่เด็ดขาด วิเวียนยอมดื่มยาตามที่บอกโดยไม่ต่อต้าน สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของเลขาสาวไม่วางตา “ทำไมต้องเป็นเธอ... รินรดา” วิเวียนถามขึ้นในขณะที่น้ำยายังไม่ทันกลืนลงคอ “ทำไมต้องเป็นเธอที่คอยเช็ดตัวให้ฉันในวันที่ฉันเกือบตาย ทั้งที่เธอรู้ดีว่าฉันคือปีศาจที่อาจจะทำลายชีวิตเธอได้ในพริบตา” รินรดานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอวางแก้วน้ำลงก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่เห็นแสงไฟยามค่ำคืนของมหานคร “เพราะถ้าไม่มีคุณ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเอาความแค้นที่มีไปลงที่ใครน่ะสิคะ... หรือบางที อาจจะเป็นเพราะว่าฉันชอบที่จะเห็นปีศาจอย่างคุณตกอยู่ในกำมือของฉันมากกว่า” คำพูดของรินรดาทำให้วิเวียนหัวเราะเบาๆ ออกมา แม้จะเป็นเสียงหัวเราะที่เจ็บปวดแต่มันก็แฝงไปด้วยความพอใจ เธอเอื้อมมือที่ไร้ถุงมือไปสัมผัสแก้มของรินรดา ผิวสัมผัสนั้นเย็นเยียบแต่ทรงพลัง “เธอมันร้ายกาจกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ รินรดา” “ฉันก็แค่เด็กฝึกงานที่เรียนรู้จากเจ้านายที่เก่งที่สุดเท่านั้นค่ะ” รินรดายิ้มตอบ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความจริงใจเสียทีเดียว ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น เธอกลับโน้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน หัวใจของทั้งคู่เต้นไม่เป็นจังหวะ บรรยากาศแห่งความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขัดแย้งพุ่งสูงขึ้นจนเกือบจะควบคุมไม่ได้ ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะสัมผัสกัน ประตูห้องพักพิเศษก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะบอกสัญญาณใดๆ รินรดาผละออกจากวิเวียนทันทีพร้อมกับหันไปมองผู้ที่มาใหม่ด้วยสายตาเยือกเย็น ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าที่คุ้นตาจนน่าขนลุกปรากฏขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้วิเวียนถึงกับหน้าถอดสี เขาคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นมือขวาที่วิเวียนเชื่อใจที่สุด ซึ่งในมือของเขานั้นไม่ได้ถือดอกไม้เยี่ยมไข้ แต่มันคือปืนพกกระบอกเล็กที่เล็งมายังพวกเขาตรงๆ “ต้องขอโทษด้วยนะครับที่รบกวนช่วงเวลาหวานชื่นของเจ้านาย” เสียงเย็นเฉียบของเขาทำลายความเงียบ “แต่ดูเหมือนว่าบันทึกลับที่รินรดาขโมยไป... จะถึงเวลาต้องส่งคืนเจ้าของที่แท้จริงแล้วนะครับ” วิเวียนหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความอ่อนโยนเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การมาเยี่ยมไข้ แต่มันคือจุดจบของแผนการทั้งหมดที่พวกเธอเพิ่งจะเริ่มถักทอ และรินรดาเองก็เพิ่งตระหนักได้ว่า... ความห่วงใยที่เธอมอบให้วิเวียนตลอดเวลาที่ผ่านมา อาจจะเป็นเพียงกับดักแรกของมัจจุราชที่กำลังจะพรากทุกอย่างไปจากเธอ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์ที่เปราะบางและเร่าร้อนของรินรดากับวิเวียนนะคะ สการ์เล็ตโรสหวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกคนตื่นเต้นจนวางไม่ลงเลยค่ะ