ความหึงหวงที่ปิดไม่มิด

“ดิฉันคิดว่าคุณรินรดาควรจะไปพักผ่อนนะคะ งานส่วนที่เหลือให้ทีมเลขาส่วนกลางจัดการแทนได้ คุณดู... เพลียจนแทบจะยืนไม่อยู่แล้ว” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจของ ‘ธาวิน’ ลูกค้าคนสำคัญจากบริษัทคู่ค้ารายใหญ่ ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศงานเลี้ยงกาล่าดินเนอร์ภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหรา เขาเอื้อมมือมาหมายจะแตะที่ต้นแขนของรินรดาอย่างถือวิสาสะ สายตาของชายหนุ่มฉายแววปรารถนาที่ปิดไม่มิด ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่รินรดาเพิ่งจะวางแก้วแชมเปญลงบนถาดของบริกร รินรดายิ้มรับตามมารยาท พยายามเบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียน “ขอบพระคุณที่เป็นห่วงนะคะคุณธาวิน แต่รินยังไหวค่ะ หน้าที่ของรินคือการดูแลท่านประธานให้ราบรื่นที่สุดจนจบงานนี้” ทว่าก่อนที่มือของธาวินจะสัมผัสโดนเนื้อตัวของเลขาสาว ปลายแก้วไวน์ราคาแพงในมือใครบางคนที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาจากด้านหลัง ก็ถูกวางลงบนโต๊ะข้างๆ เสียงดัง ‘เคร้ง’ กระแทกกระทั้นจนคนรอบข้างต้องชะงัก “รินรดา... ฉันบอกให้ไปเอาเอกสารในรถไม่ใช่หรือคะ?” น้ำเสียงเย็นเยียบเฉียบขาดราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้นข้างใบหู รินรดาขนลุกซู่เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมเบอร์กามอตที่คุ้นเคย วิเวียนขยับกายเข้ามาเบียดชิดจนแผ่นหลังของรินรดาแนบสนิทกับอกอิ่มของเจ้านายสาว มือเรียวยาวที่มีแหวนเพชรเม็ดโตสะท้อนแสงไฟ วางพาดลงบนไหล่ของรินรดาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเด่นชัด ธาวินชะงักมือค้างกลางอากาศ ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน “อ้าว คุณวิเวียน ผมเพียงแค่อยากจะแสดงความหวังดีต่อคุณรินรดาเท่านั้นครับ เห็นเธอดูเหนื่อยๆ” วิเวียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากที่แต้มด้วยลิปสติกสีแดงก่ำยกยิ้มเหยียดหยาม ดวงตาคู่สวยดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เกรงใจ “ขอบคุณที่หวังดีนะคะคุณธาวิน แต่เรื่องดูแลพนักงานของฉัน... ฉันถนัดที่จะจัดการด้วยตัวเองมากกว่า ไม่ว่าจะเป็นงานในออฟฟิศ หรือเรื่องส่วนตัวที่ ‘คนนอก’ ไม่ควรจะเข้ามาก้าวก่าย” ความเงียบเข้าปกคลุมรอบโต๊ะ รัศมีอำนาจของวิเวียนแผ่ซ่านจนแขกเหรื่อคนอื่นที่แอบมองอยู่ต้องเบือนหน้าหนี รินรดารู้สึกได้ถึงแรงบีบที่หัวไหล่จากนิ้วเรียวสวยนั้น มันไม่ใช่แค่การแตะเพื่อหยอกล้อ แต่มันคือการประกาศอาณาเขตที่ชัดเจนที่สุด “รินรดา ไปค่ะ” วิเวียนเอ่ยสั่งสั้นๆ ก่อนจะออกแรงจูงแขนเลขาฯ สาวให้เดินตามออกไปจากวงสนทนา โดยไม่แม้แต่จะหันไปลาคู่สนทนาที่เป็นถึงหุ้นส่วนรายใหญ่ รินรดาถูกลากเข้ามาในห้องพักรับรองส่วนตัวที่อยู่ลึกสุดของโถงทางเดิน ทันทีที่ประตูปิดลง วิเวียนก็เหวี่ยงร่างเลขาฯ เข้าหาผนังห้องอย่างรวดเร็ว แต่อ่อนโยนพอที่จะไม่ให้บาดเจ็บ ร่างสูงโปร่งทาบทับลงมา กักขังรินรดาไว้ในวงแขนทันที “ใครอนุญาตให้คุณยิ้มให้ผู้ชายคนนั้นคะ?” วิเวียนถาม ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของรินรดา “เขาเป็นลูกค้าสำคัญนะคะคุณวิเวียน รินแค่ทำหน้าที่...” “หน้าที่?” วิเวียนแทรกขึ้นพร้อมหัวเราะในลำคอ “หน้าที่ของคุณคือดูแลฉันคนเดียวไม่ใช่หรือคะ? หรือว่างานเลขามันน่าเบื่อ จนคุณต้องหาเศษหาเลยกับผู้ชายพวกนั้นในงานเลี้ยงของฉัน” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความประหม่าและ... ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอเองก็เริ่มจะรับมือไม่ไหว “คุณวิเวียนคะ อย่าลืมนะคะว่าที่นี่คือที่ทำงาน แม้แต่ในปาร์ตี้ส่วนตัว คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาหึงหวงรินด้วยเหตุผลไร้สาระแบบนี้” “หึงเหรอ?” วิเวียนขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน “คุณสำคัญตัวผิดไปหรือเปล่าคะรินรดา ฉันแค่ไม่ชอบให้ ‘ของเล่น’ ของฉันมีรอยเปื้อนจากมือคนอื่น” ประโยคที่ฟังดูร้ายกาจทิ่มแทงหัวใจรินรดาอย่างแรง แต่นัยน์ตาของวิเวียนกลับไม่ได้ฉายแววดูถูกอย่างที่ปากพูด ตรงกันข้าม... มันกลับเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ร้อนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ มือของวิเวียนเลื่อนจากไหล่ลงมาเชยคางของรินรดาบังคับให้สบตา “บอกมาสิคะ ว่าคุณไม่ได้ชอบที่เขาแตะตัวคุณ” รินรดาหลับตาลง พยายามควบคุมลมหายใจที่สั่นไหว เธอเกลียดนิสัยเจ้ากี้เจ้าการของวิเวียน แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสัมผัสที่เจ้านายสาวมอบให้มันดึงดูดใจจนยากจะขัดขืน “ถ้าดิฉันบอกว่ารินอยากจะได้รับความสนใจจากใครสักคนที่เป็นอิสระบ้าง... คุณจะทำอย่างไรคะ?” รินรดากล้าที่จะสวนกลับอย่างท้าทาย วิเวียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนไปเป็นโทนแหบพร่าที่ชวนให้วาบหวาม “ถ้างั้นคืนนี้... หลังจากงานเลิก คุณคงต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นนะคะว่า คุณยังเป็นของฉันคนเดียว หรือต้องให้ฉัน ‘ลงโทษ’ ให้คุณจำจนขึ้นใจว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริง” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรีบร้อนจากด้านนอก ตามด้วยเสียงของเลขาฯ หน้าห้องที่ตะโกนเข้ามาอย่างตื่นตระหนก “ท่านประธานคะ! คุณธาวินโทรมาแจ้งว่า... มีคนพบหลักฐานบางอย่างในห้องทำงานของคุณ และเขากำลังจะประกาศเรื่อง ‘ความลับ’ ของการยักยอกเงินในกองทุนที่เขาสงสัยออกมาในอีกสิบนาทีข้างหน้าค่ะ!” วิเวียนละมือออกจากรินรดาในทันที ใบหน้าที่เคยเย้ายวนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเรียบเฉยและเยือกเย็นดังน้ำแข็งขั้วโลก เธอหันไปมองประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่อ “รินรดา... บอกฉันมาตามตรง ว่าคุณไม่ได้เป็นคนส่งข้อมูลนั้นให้เขาใช่ไหมคะ?” สการ์เล็ตโรสหวังว่ารี้ดทุกท่านจะยังคงประคองสติไว้ได้ แล้วมาร่วมลุ้นชะตากรรมของรินรดาไปพร้อมกันในตอนหน้านะคะ