ภายใต้แสงจันทร์บนดาดฟ้า

“คุณไม่ได้เป็นพนักงานของฉันบนนี้ รินรดา… และที่สำคัญไปกว่านั้น คุณไม่ใช่ ‘เลขาฯ’ ของใครทั้งสิ้น” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดประหนึ่งแม่เหล็กไฟฟ้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของดาดฟ้าชั้นที่ 45 กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย็นเยียบของอากาศยามค่ำคืนพัดผ่านเข้ามาปะทะจมูกของรินรดา เธอไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงที่ยืนพิงราวระเบียงเหล็กกล้าอยู่เบื้องหลัง แต่เธอกลับกำขอบกระโปรงทรงสอบของตัวเองไว้แน่นจนขึ้นข้อขาว “งั้นคุณต้องการให้ฉันเป็นอะไรคะ ในเมื่อบรรยากาศที่นี่มันไม่มีกฎระเบียบของบริษัท” รินรดาโต้กลับ น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยแต่พยายามประคองความแข็งกร้าวเอาไว้ วิเวียนขยับตัวช้าๆ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินขัดดังก้องสะท้อนในความมืด ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของ CEO สาวจะก้าวเข้ามาหยุดอยู่เคียงข้างเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้รินรดารู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาวผู้ซึ่งเป็นดั่งเจ้าชีวิตในออฟฟิศ วิเวียนไม่ได้มองวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวงเบื้องล่าง แต่สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวกลับจดจ้องเพียงใบหน้าด้านข้างของรินรดาที่ถูกอาบด้วยแสงจันทร์ “เป็นคนที่กล้าพอจะถอดหน้ากากนั่นออกยังไงล่ะ” วิเวียนเอ่ยพลางยกแก้วไวน์สีแดงฉานขึ้นจิบ สายตาของเธอยังคงไม่ละไปจากรินรดา “ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ฉันเห็นคุณสวมบทบาทเลขาฯ ผู้แสนสมบูรณ์แบบ ทั้งที่ในใจของคุณ… มันมีพายุหมุนวนอยู่ตลอดเวลา คุณกำลังกลัวอะไร รินรดา กลัวการตกหลุมรัก หรือกลัวที่จะแพ้ให้คนอย่างฉัน?” คำถามนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงไปถึงขั้วหัวใจ รินรดาหันมาเผชิญหน้า สายตาสองคู่ประสานกันท่ามกลางความมืดมิด ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันของทั้งคู่ดูจะสั่นคลอนในค่ำคืนนี้ รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของวิเวียน เธอเห็นความกระหายบางอย่างที่ไม่ได้มีไว้เพื่อธุรกิจ แต่มันเป็นความปรารถนาที่ซ่อนเร้นและลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น “ฉันไม่ได้กลัวคุณ… วิเวียน” รินรดากล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างกันแทบจะมลายหายไป “ฉันแค่ระวังตัว เพราะฉันรู้ดีว่าภายใต้เสน่ห์ที่เย้ายวนของคุณ มันมีกับดักที่พร้อมจะทำให้คนอย่างฉันแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี เหมือนกับคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตคุณแล้วก็หายไป” วิเวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเซ็กซี่และอันตรายจนคนฟังแทบใจสั่น เธอวางแก้วไวน์ลงบนราวระเบียง ก่อนจะใช้มือเรียวสวยเชยคางของรินรดาขึ้นมา ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอไล้ไปตามแนวสันกรามอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ทำเอาลมหายใจของรินรดาติดขัด “ถ้าอยากรู้ว่ากับดักของฉันมันหวานหอมแค่ไหน ทำไมไม่ลองก้าวลงมาพิสูจน์ด้วยตัวเองล่ะคะ?” วิเวียนกระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นพร่าสั่นด้วยอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น “บนนี้ไม่มีเจ้านาย ไม่มีลูกน้อง มีเพียงผู้หญิงสองคนที่กำลังเผชิญหน้ากับความต้องการของตัวเอง… บอกฉันสิ รินรดา ว่าตอนนี้หัวใจของคุณกำลังเต้นรัวเพราะความเกลียดชัง หรือเพราะอย่างอื่นกันแน่?” รินรดาหลับตาลง สัมผัสที่คางของวิเวียนเริ่มเลื่อนต่ำลงมายังลำคอ ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอรู้ดีว่านี่คือเส้นแบ่งที่อันตรายที่สุด หากเธอก้าวข้ามไป เธออาจจะไม่มีวันหวนกลับมาเป็นรินรดาคนเดิมที่ควบคุมทุกอย่างได้อีกต่อไป แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะตัดสินใจลืมตาขึ้นเพื่อปฏิเสธ แรงดึงดูดมหาศาลก็ทำให้เธอกลับเลือกที่จะเอื้อมมือไปคว้าปกเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น “ถ้าฉันก้าวลงมาแล้ว… คุณจะรับผิดชอบไหวไหม ถ้าวันหนึ่งความลับทั้งหมดมันระเบิดออกมา” รินรดาถามเสียงสั่น ขณะที่มือของวิเวียนเริ่มโอบรัดรอบเอวบางของเธอไว้แน่นขึ้น วิเวียนยิ้มกริ่มที่มุมปาก แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยชัยชนะที่เธอเป็นผู้กำหนดเอง “ไม่มีคำว่ารับผิดชอบในเกมของฉัน รินรดา… มีแต่คำว่าคุณจะยอมเป็นของฉันจนถึงตอนไหนเท่านั้น” ทว่าในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะสัมผัสกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากประตูหนีไฟก็ดังขึ้นขัดจังหวะทันที รินรดาและวิเวียนผละออกจากกันอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ แต่เมื่อรินรดาหันไปมองบุคคลที่ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพบว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่เธอไม่อยากพบเจอที่สุดในยามนี้… ‘คนรักเก่า’ ที่เธอเพิ่งจะก้าวพ้นจากเงาของเขามาได้ไม่นาน เขายืนถือซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ สายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นจ้องมองมายังพวกเธอทั้งคู่ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าสินะ… คุณเลขาฯ คนเก่ง” สการ์เล็ตโรสหวังว่ารี้ดทุกท่านจะยังคงประคองสติไว้ได้ แล้วมาร่วมลุ้นชะตากรรมของรินรดาไปพร้อมกันในตอนหน้านะคะ