รอยจูบที่ไม่มีวันลืม

"คุณกำลังทำให้ฉันเสียสมาธิ รินรดา" น้ำเสียงของวิเวียนไม่ได้ตวาด แต่มันเย็นเยียบและบาดลึกราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับยืนพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานด้วยท่าทีที่อ่านไม่ออก รินรดากำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเพิ่งจะวางรายงานการประชุมที่ผิดพลาดเพียงจุดเล็กน้อยลงตรงหน้าเจ้านายสาว แต่ความผิดพลาดนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ความสำคัญอยู่ที่ว่าตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา สายตาของวิเวียนมักจะจับจ้องเธอด้วยความหมายที่เธอไม่อยากจะตีความ "รินขอโทษค่ะ ดิฉันจะแก้ไขให้เดี๋ยวนี้" รินรดาตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาบุคลิกเลขาฯ ผู้สมบูรณ์แบบที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดในอดีต "แก้ไข? คุณจะแก้ไขสิ่งที่ตัวเองทำลงไปในปาร์ตี้คืนนั้นยังไงล่ะ" วิเวียนขยับกายเข้ามาใกล้ เสียงฝีเท้าของเธอแผ่วเบาแต่กดดันเหมือนนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม รินรดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับบานประตูห้องทำงานที่ล็อกสนิทไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนว woody ผสมกลิ่นกุหลาบจางๆ จากตัววิเวียนทำเอาลมหายใจของเธอติดขัด "คืนนั้นเป็นเรื่องของงาน... เราตกลงกันแล้วว่ามันจะจบลงที่นั่น" รินรดาโต้กลับ แม้ริมฝีปากจะเริ่มสั่น "ฉันไม่เคยตกลงอะไรทั้งนั้น มีแต่คุณที่พยายามจะวิ่งหนี" วิเวียนยกมือขึ้นข้างหนึ่ง วางทาบลงบนบานประตูเหนือไหล่ของรินรดา กักขังเธอไว้ในวงแขนเรียวบางนั้น ใบหน้าสวยจัดขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย แววตาเย็นชาคู่นั้นในยามนี้กลับพราวระยับด้วยความต้องการที่ปิดไม่มิด "คุณกลัวอะไรคะริน? กลัวว่าถ้าฉันสัมผัสคุณจริงๆ กำแพงที่คุณสร้างไว้จะพังทลายลง หรือกลัวว่า... คุณจะติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น" "ดิฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณนะคะ คุณวิเวียน" "งั้นเหรอ?" วิเวียนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย้ายวนใจ "ถ้าไม่ใช่ของเล่น ทำไมหัวใจคุณถึงเต้นแรงจนฉันได้ยินเสียงมันสะท้อนออกมาจากหน้าอกของคุณขนาดนี้ล่ะ" นิ้วเรียวของวิเวียนเชยคางรินรดาขึ้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเฉียบตัดกับความร้อนรุ่มในสายตาทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจ รินรดาพยายามเบนหน้าหนี แต่ฝ่ามืออีกข้างของวิเวียนกลับประคองใบหน้าเธอไว้มั่น ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่านไปได้ บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้น กระแสไฟฟ้าบางอย่างแล่นพล่านไปทั่วผิวหนัง รินรดารู้สึกเหมือนกำลังตกลงไปในหลุมพรางที่สวยงามที่สุดเท่าที่เธอเคยพบมา เธอเกลียดความรู้สึกนี้... เกลียดที่ตัวเองไม่อาจปฏิเสธเสน่ห์ร้ายกาจของหญิงสาวตรงหน้าได้ วิเวียนไม่รอให้เธอหาคำตอบ เธอโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากนุ่มหยุ่นทาบทับลงบนกลีบปากของรินรดาอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน ไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลชวนฝัน แต่มันคือจูบแห่งการประกาศความเป็นเจ้าของ มันรุกล้ำและเรียกร้อง จนรินรดาเผลอเผยอริมฝีปากตอบรับโดยไม่ตั้งใจ รสสัมผัสที่หอมหวานและอันตรายดุจไวน์ชั้นดีทำให้สติสัมปชัญญะของรินรดาพร่าเลือน ความกดดันทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง มือที่เคยกำแฟ้มแน่นปล่อยทิ้งจนเอกสารร่วงกราวลงบนพื้น เธอเผลอจิกปลายนิ้วลงบนไหล่เสื้อสูทของวิเวียนเพื่อยึดเหนี่ยว เสียงลมหายใจหอบกระเส่าของคนทั้งคู่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว วิเวียนผละริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อให้อีกฝ่ายได้กอบโกยอากาศ แต่สายตายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเลขาฯ สาวราวกับจะมองให้ทะลุไปถึงจิตวิญญาณ "ริน... บอกฉันสิ ว่าคุณไม่ได้ต้องการแบบนี้" วิเวียนกระซิบชิดริมฝีปาก กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ ความเงียบงันภายในห้องทำงานที่เคยเป็นสนามรบทางธุรกิจ บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิแห่งเสน่หาที่รินรดาเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างสมบูรณ์ ในขณะที่รินรดากำลังจะหลุดปากพูดอะไรบางอย่างออกไป เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบจนน่าตกใจ วิเวียนชะงักและผละออกทันทีด้วยท่าทีที่กลับมาเยือกเย็นเหมือนเดิมราวกับสับสวิตช์ รินรดารีบจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นของตัวเองด้วยอาการมือสั่นเทา "เข้ามา" วิเวียนตะโกนสั่ง บานประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของ 'ธีร์' คู่หมั้นหนุ่มในนามของวิเวียนที่เดินกึ่งวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นรินรดายืนอยู่ใกล้ตัววิเวียนเกินความจำเป็น พร้อมกับเอกสารที่กระจายเต็มพื้นห้อง "วิเวียน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว หุ้นของบริษัทเรากำลังถูกโจมตี... และดูเหมือนว่าคนที่อยู่เบื้องหลังคือ 'อดีตคนรักเก่า' ของเลขาฯ คุณคนนี้!" รินรดาตัวชาดั่งถูกแช่แข็ง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินชื่อบุคคลที่ไม่ควรจะปรากฏตัวในชีวิตของเธออีกตลอดกาล... ปมปริศนาที่เธอพยายามลบเลือน กำลังจะกลับมาทำลายทุกอย่างที่เธอพยายามสร้างขึ้น สการ์เล็ตโรสหวังว่ารี้ดทุกท่านจะยังคงประคองสติไว้ได้ แล้วมาร่วมลุ้นชะตากรรมของรินรดาไปพร้อมกันในตอนหน้านะคะ